[SF] YOUYOUYOU [YJ-JJ][02]

YOUYOUYOU

YOUYOUYOU

YOUYOUYOU

YOUYOUYOU 

----------------------------------------------

นาทีนี้คุณไม่รู้ว่าคุณจะเอายังไงต่อ...

แต่คุณกล้าพูดเลยว่าคุณยังรักเขาอยู่เหมือนก่อนหน้านี้ 
เวลาคุณอยู่เฉยๆยังรู้สึกถึงสัมผัสของเขาเลย 

คุณไม่กล้าตามหาเขา ทั้งๆที่ถ้าจะทำมันก็ง่ายนิดเดียว

ชั่วขณะหนึ่งที่คุณอยากเขียนเรื่องเมื่อคืนนั้นลงอินเตอร์เน็ต...
คุณอยากยอกโลกว่าในที่สุดคุณก็ได้เป็นของเขาแล้ว
แต่นั่นมันไร้สาระ……


รอยจูบที่คอเริ่มที่จะจางลงแล้ว...
มันเหมือนกับบอกคุณว่าคุณก็จางหายไปจากความคิดเขาแล้วเหมือนกัน
คุณหวั่นไหว หวั่นไหวมากๆอย่างกับสาวแรกรุ่นที่หลงรักรุ่นพี่ในโรงเรียน 
ถึงความรักของคุณจะไม่ใช่ความรักแบบเด็กๆก็เถอะ 
คุณรักเขามากพอที่จะให้ทั้งหมด
มากพอที่จะละทิ้งศักดิ์ศรีและความทะนงตนเอาไว้ข้างหลังเพื่อเดินหน้าแสดงความรักให้เขารู้ 


คุณมีอะไรกับเขาแล้ว...
แต่คุณก็รู้ดีว่าสมัยนี้การมีเซ็กส์กันมันเป็นเรื่องธรรมดา 
เราอาจจะเจอใครสักคนที่ถูกใจในคลับ...
จากนั้นก็อาจจะพากันเข้าโรงแรม ขึ้นเตียง มีอะไรกัน และเทานั้นมันก็จะจบไป
แต่คุณทำใจไม่ได้ถ้าหากเรื่องของคุณและเขามันจะจบลงเพื่อกลับไปห่วยแตกเหมือนเดิม


คุณฉุกคิดและถามตัวเองว่าหรือคุณต้องทำใจ??
หรือคุณจะต้องอยู่กับเรื่องราวที่มันโคตรจะห่วยแตกที่ดำเนินมาแล้ว2ปีต่อไปกัน?

ห่วยแตก...




แต่คุณไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะมีใครมากดออดเรียกคุณ...


ใจคุณสั่นพอๆกับมือ...คุณทั้งอยากให้เป็นเขาและกลัวว่าจะเป็นเขา 
คุณลุกขึ้นและค่อยๆก้าวไปที่ประตู 


แวบหนึ่งที่คุณเผลอกลั้นหายใจ
ปากคุณสั่นอย่างกับจะร้องไห้เพราะในจออินเตอร์คอมมันแสดงภาพเขาอยู่หน้าประตูบ้านคุณ
คุณรู้สึกเหมือนจะตาย เหงื่อคุณตก มือคุณสั่น ใจคุณไม่นิ่ง ไม่มีอะไรที่เป็นปกติเลย 
แต่คุณก็กดปุ่ม...กรอกเสียงถามเขาออกไป 

‘มาเอาของใช่มั๊ย?’ 



คุณกลัวเหลือเกินว่าเขาจะตอบว่าใช่...

และเขาก็ตอบสิ่งที่คุณกลัวออกมา 


คุณบอกให้เขารอเดี๋ยว แต่หลังจากนั้นคุณกลับยืนอยู่กับที่
มองหน้าเขาในจอเล็กๆนั่นแล้วก็บอกรักเขาดังลั่นอยู่ในใจ
คุณกลัวเขาที่อยู่หลังประตูจะขี้เกียจรอแล้วก็กลับไป
แต่ขณะนี้คุณอ่อนแอเกินกว่าที่จะละจากใบหน้าของเขา...


คุณอยากบอกเขาว่า...คุณรอเขามาสามวัน
ไม่มีสักวินาทีเดียวที่คุณคิดจะถอดใจจากผู้ชายคนนี้


คุณรักเขาอย่างฝังราก รักหมดใจ รักถวายชีวิต รักหมดทุกสิ่งที่เป็นเขา 
ในเมื่อคุณรักเขาขนาดนั้น.......

คุณถามตัวเองว่าจะเอาแต่ยืนน้ำตาคลออยู่แบบนี้ไปเพื่ออะไร


หลังจากนั้นเองที่คุณเปิดประตู...คุณหวังว่ารอยที่คอของคุณจะเป็นสิ่งแรกที่เขาเห็น
คุณพยายามที่จะเข้มแข็ง เป็นคุณอย่างที่เคย...
เป็นคนเดียวกับที่กล้าโปะยาสลบผู้ชายที่แอบรักมาเพื่อมีเซ็กส์กับเขา 
แต่คุณทำไม่ได้เลยเมื่อเห็นหน้าเขา...


สิ่งที่คุณพ่ายให้ไม่ใช่ความหล่อ 
มันเป็นยิ่งกว่านั้น......
นั่นคือใบหน้าของคนที่คุณรัก และสายตาเขาร้อนแรงจนหัวใจคุณถูกหลอม 
จิตวิญญาณและทุกสิ่งของคุณโอนอ่อนให้เขาตั้งแต่ที่เห็นหน้า ...

คุณหมดท่าแล้ว ทีนี้ถ้าเขาจะแค่มาเอาของแล้วกลับไปคุณก็รั้งไว้ไม่ไหวแน่ๆ


อย่างกับคุณรวมแรงเฮือกสุดท้าย...คุณทำหน้านิ่งที่สุดและบอกเขา
‘จะเข้ามากินกาแฟข้างในก็ได้นะ’

เขาพยักหน้าแล้วก็เดินเข้ามาในห้องชุดของคุณ...



คุณตื่นเต้น ...และจะนอนกับเขาเดี๋ยวนี้เลยก็ได้


สถานการณ์มันน่าอึดอัดเกินกว่าที่คุณจะชวนเขาคุยเหมือนแต่ก่อน 
คุณก็เลยทำได้แค่เชิญเขานั่งรอในฐานะเจ้าของบ้าน
จากนั้นคุณก็เดินไปชงกาแฟถ่วงเวลาให้เขาอยู่กับคุณนานขึ้นอีกนิด


คุณมองไปที่ตู้เก็บของในครัวอย่างกับว่าซ่อนยานอนหลับไว้แถวๆนั้น...
เอาจริงๆคุณอยากจะทำทุกอย่างเหมือนครั้งที่แล้ว 
ติดอยู่ที่ว่าคุณไม่กล้า...คุณขาดความบ้าบิ่นอย่างนั้นไปเล็กน้อย
แต่คุณก็ไม่กล้าพูดกับเขาตรงๆเหมือนกัน 


คุณกลัวเขาจะหัวเราะเยาะ 
กลัวเขาจะถามคุณว่าจะไปจริงจังอะไรนักหนากับเซ็กส์แค่ครั้งเดียวในคืนนั้น 
ที่คุณกลัวเพราะคุณรู้...
รู้อยู่เต็มอก รู้มาตลอดว่าเขาไม่รักคุณ



คุณนั่งมองเขาเหมือนคนโรคจิต และคุณมั่นใจว่าเขารู้ตัวแต่ก็ไม่คิดจะเลิกมอง 
น่าแปลกที่แค่มองเขาก็ทำให้คุณมีรอยยิ้มที่ไม่ได้มีมาตั้งสามวันแล้ว


นาทีนั้นคุณบอกตัวเองว่า 
อา...ผู้ชายคนนี้นี่แหละที่ฉันต้องการมาโดยตลอด 
ผู้ชายคนนี้เองที่ฉันต้องการ
ผู้ชายคนนี้ที่ฉันมีความสุขกับเขาเมื่อคืนนั้น


คุณอยากให้เขากอดคุณอีก
คุณอยากให้เขาอยู่กับคุณ
คุณอยากบอกโลกว่าเขากับคุณเป็นอะไรกัน
แต่จะทำแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อคุณยังไม่รู้เลยว่าคุณเป็นใครสำหรับเขา



‘ผมยังไม่เห็นโทรศัพท์ของผมเลย’


คุณไปหยิบโทรศัพท์มาให้เขา คุณทำยิ่งกว่าส่งถึงมือเขาเสียอีก


คุณเข้าใจแล้วว่ายังไงคุณก็คือคุณ... 
ยังไงก็คือคุณที่รักและอยากได้เขามากที่สุดอยู่ดี 


ใครจะรู้ว่าคุณจะปีนขึ้นตักเขา
และพูดกับเขาในระยะหนึ่งฝ่ามือ
‘ถามจริงๆ...คืนนั้นกับผม คุณมีความสุขหรือเปล่า’
นั่นคือคำถามที่คุณอยากรู้...คุณนอนคิดมาตั้งนาน 


ถ้าเขาโกหกว่าไม่มีความสุข คุณจะร้าย
แต่ถ้าเขาบอกความจริงกับคุณ คุณจะทำตัวเป็นแมวขี้อ้อนกับเขา
คุณเป็นได้ทุกอย่างเพื่อเขาจริงๆ


‘ตอบสิ’

เขายังไม่ตอบคุณอย่างชัดเจน แต่คุณก็พร้อมที่จะร้ายแล้ว

‘ผมรู้ว่าคุณจริงใจแล้วก็จริงจัง แต่คุณเด็กเกินไป’

‘ผมถามเรื่องคืนนั้นต่างหาก แค่บอกมาว่าคุณมีความสุขหรือเปล่า? ชอบหรือว่าเกลียด คุณก็แค่ตอบ’

‘…………’

‘สำหรับผมน่ะ คุณคือทุกอย่าง’

เขารับฟัง... แล้วก็ยกมือขึ้นมาแตะที่ปลายจมูกปลอมๆของคุณ...

‘ผมรู้ว่าคุณตั้งใจยกมันขึ้นมาเหมือนกับที่มินยองทำ’ 

มินยองคือชื่อแฟนเก่าของเขาที่คุณอิจฉาและเกลียดชังเข้ากระดูก

‘ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น...ทั้งๆที่มินยองไม่ใช่ต้นแบบของคนที่ผมจะสนใจ ทำไมคุณถึงต้องทำตัวให้เหมือนคนอื่น’

‘ใครว่าผมทำตามหล่อน’

‘........................’

‘ชองยุนโฮ!?’


คุณตะโกนชื่อเขา คุณจ้องตาเขา...แล้วก็ค้นพบว่าคุณทนไม่ได้อีกแล้ว 





ทนไม่ได้อีกแล้ว....




นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่คุณจะจูบเขา 


ความกระหายที่มากมายของคุณถูกถ่ายทอดให้เขารับรู้ทางรสจูบนั้นอย่างเต็มเปี่ยม
คุณจูบเขาเพราะคุณรักเขา 
คุณไม่มีคำตอบหรือเหตุผลอื่นๆแล้วนอกจากคุณรักเขา 
คุณถึงขั้นอยากยกชีวิตของคุณให้เขาแลกกับความรักของเขาที่คุณไม่เคยได้


เขาเป็นผู้ชายอายุ25ที่กำลังดูดีมาก... 
มีกล้ามเนื้อ ขายาว มีสเน่ห์ของผู้ชายที่สุดยอด! 
แววตาของเขาหลอกล่อคุณให้หลงใหลตั้งแต่ครั้งแรกๆที่ได้เห็นในบริษัทของพี่สาวคุณ 
...เป็นคุณด้วยซ้ำที่ยุให้พี่สาวส่งเขาไปแคสงานเป็นพระเอกในละครที่เรตติ้งกระฉูดแบบนั้น 
เป็นคุณที่รักและมองเขามาตลอด 
คุณมองเขาจนไม่สนใจสิ่งใด ไม่สนอะไรทั้งนั้น
เพราะคุณรักเขาคุณก็เลยไม่อยากคลาดสายตา 

เพราะคุณรักเขาคุณก็เลยอยากบอกอยากพูดจนกว่าเขาจะเข้าใจคุณ


คุณจู่โจมเขาอย่างหนัก 
อยากให้เขามีอารมณ์และจับคุณกดลงบนโซฟานี่เลยด้วยซ้ำไป


แต่ไม่............


เขาอุ้มคุณไปที่เตียง



คุณดีใจจนอยากจะร้องตะโกนทั้งที่คุณไม่รู้เหตุผลเลยว่าเขาทำแบบนี้เพราะอะไร
เพราะอารมณ์
หรือเพราะความรู้สึก

แต่นาทีนั้นคุณไม่สน 
คุณรัก หลง และบ้าเขาเหมือนเป็นลัทธิ... 
คุณมอบทุกอย่างให้เขาได้ ทั้งหมดเพราะคุณอยากเป็นคนของเขา 


เขาถอดเสื้อผ้าของคุณและของตัวเองออก เป็นคนคุมเกมตั้งแต่เริ่มต้น
แล้วมันก็ดำเนินไปอย่างนั้น 

คุณร้อง หัวเราะ น้ำตาไหลจากความรู้สึก 
เขากำลังจับสะโพกของคุณจากด้านหลัง
เป็นคุณเองด้วยซ้ำที่ขยับร่างเข้าหาเขา
คุณเรียกร้องอ้อนวอนเขาอย่างเต็มที่ทั้งที่ใบหน้าเกลือกอยู่กับหมอน 

ไม่มีความคิดอะไรวิ่งผ่านเลย...
มีแค่ความสุขที่มันมากจนคุณอธิบายไม่ถูก 





คุณนอนกับเขาอีกครั้ง 
คราวนี้เขานอนอยู่ข้างๆคุณ น่าแปลกที่คนตัวโตๆอย่างเขาจะหมดแรงกับเรื่องแค่นี้จนหลับไป
...เขาคงเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศหรือไม่ก็เพิ่งเสร็จงานแน่ๆ
ตอนนี้คุณอยู่ใกล้กับเขามาก...เพราะเขานอนกอดคุณอยู่ คุณไม่รู้ว่าทำไมแต่ก็ไม่คิดจะหาเหตุผล

ขณะนี้เขาคือยุนโฮของคุณไม่ว่าคุณจะเป็นแจจุงของเขาหรือไม่ก็ตาม...



คุณมีความสุข 
มันมากกว่าครั้งที่แล้วเป็นล้านๆเท่า 
คุณนอนคิดเล่นๆว่าถ้าคุณมีหัวใจอีกสักสิบดวงก็คงจะดีกว่านี้...ให้มันแบ่งกันเต้น 
คุณจะได้ไม่ต้องรู้สึกเหนื่อยแบบนี้บ่อยๆ



คุณยกแขนไปเล่นผมสีคาราเมลของเขา คุณจะระวังไม่ให้เขาตื่น
...เพราะคุณไม่รู้ว่าตอนที่เขาตื่นเขาจะยอมให้คุณทำอะไรแบบนี้หรือเปล่า 

คุณรู้แล้วว่าเขาสมบูรณ์แบบมากเกินกว่าที่คุณจะยอมตัดใจง่ายๆ




คุณนอนมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมง 
อันที่จริงคุณไม่แน่ใจนักหรอกว่าคุณจะหลับลงได้ยังไงในเมื่อหัวใจคุณยังเต้นแรงอยู่แบบนี้
และเขาก็ตื่นมาเจอคุณเป็นคนแรก... 
คุณที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขา...


ไม่รู้ว่าหน้าแดงเหมือนในทีวีหรือเปล่า...แต่คุณเขินมากตอนที่เขายิ้มให้
คุณพูดอะไรไม่ออก......

เขาถามคุณว่าได้นอนบ้างหรือเปล่าคุณก็ทำแค่พยักหน้าหลอกๆไปจากนั้นเขาก็เริ่มพลิกตัวนอนหงาย
แขนข้างหนึ่งของเขารองคอคุณอยู่
จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าว่าเขาเพิ่งไปถ่ายรายการที่ฮ่องกงเสร็จ 
พอมาถึงก็รีบมาที่นี่...แต่คุณไม่กล้าคิดว่าเขารีบมาหาคุณ

‘ผมรีบมาที่นี่เลย...คิดว่าคุณต้องรออยู่.......ว่าแต่ รออยู่หรือเปล่า?’

คุณตกใจที่เขาพูดแบบนั้นจนไม่ได้ตอบอะไรออกไปสักอย่าง...

‘เจอกันครั้งแรกคุณอายุ19 ใจสั่นจะแย่....จากนั้นผมก็ทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต เพิ่งมารู้สึกอีกทีก็คืนนั้นว่าเดี๋ยวนี้คุณโตขนาดแล้ว’

‘แล้ว.....?’

‘ตอนแรกผมไม่โอเค...แต่พอมาคิดดีๆ ถ้าคุณโตแล้ว ผมว่ามันก็ไม่แย่นะ... อย่างน้อยก็น่าจะดีกว่าที่ไปเริ่มจีบคุณตั้งแต่ตอนนั้น’

คุณเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดแล้วแต่เพราะไม่แน่ใจก็เลยไม่พูดออกไป
ถ้าไม่ได้เข้าข้างตัวเองมากไป...คุณรู้สึกว่าเขากำลังจะบอกว่า

‘มาคบกันเถอะแจจุง’


บ้า...
คุณร้อนไปทั้งหน้า 
นี่มันกะทันหันเกินกว่าที่คุณคิดซะอีก 


‘เห็นแบบนี้ผมไม่ได้ไข่ทิ้งไปทั่วหรอกนะ ไม่เคยโดนใครโปะยาสลบด้วย’


เขาทำเป็นพูดตลด...แต่คุณไม่ขำเลย
คุณยิ่งพูดอะไรไม่ออก สมองคุณถูกแช่แข็งไปแล้ว... 
ยังไม่ได้สวดอ้อนวอนพระเจ้าด้วยซ้ำ ทำไมอะไรๆมันถึงลงล็อคได้ขนาดนี้คุณก็ไม่รู้ 
แต่ที่แน่ๆคุณไม่ดีใจเท่าไหร่...



‘คุณรักผมหรือเปล่า’

คุณใจกล้าถามเขาออกไปและใจเสียทันทีที่เขาเงียบ



‘ผมไม่เคยรักใครจนอยากได้ขนาดนี้มาก่อน คุณคือคนเดียวเลยยุนโฮ....แล้วมันไม่สนุกเลยนะไอ้เรื่องแบบนี้น่ะ’

พอคุณลุกขึ้นนั่งเขาก็ลุกตามบ้าง 


เหมือนคุณเจอทางตัน.... 
ที่คุณคิดว่าถ้าเขาไม่พูดเรื่องคบกันขึ้นมา คุณคงไม่รู้สึกสับสนขนาดนี้



‘ผมไม่รู้...แต่ผมมีความสุขที่จะได้กลับมาหาคุณวันนี้ ผมไม่อยากไปทำงานต่อเลย ผมอยากนอนอยู่ข้างๆคุณตั้งแต่วันนั้นแล้ว ผมเอ็นดูคุณมาตลอดนะ...เจอหน้าคุณมันมีความสุข ได้คุยกับคุณมันมีความสุขไง...เข้าใจมั๊ย?’



คุณรู้สึกอย่างกับว่าผู้ชายคนนี้กำลังเล่นกับหัวใจของคุณ 
แต่คุณก็เปลี่ยนความคิดจนกระทั่งคุณได้เห็นแววตาของเขา





คุณอธิบายกับตัวเองไม่ได้เลยว่ามันเป็นยังไง

มันลึกซึ้ง 
จริงจัง
จริงใจ
มันเป็นแววตาที่พูดได้อย่างชัดเจน
เป็นอะไรที่คุณรู้สึกว่าคุณควรเชื่อ




แล้วคุณเชื่อเขาไหม?
คุณเชื่อเขาไหม?
เชื่อไหม??

เชื่อไหมแจจุง???

.
.
.
.







คุณมารู้ทีหลังว่าเขาจงใจทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้

คุณมารู้ทีหลังว่าเขาเลิกกับแฟนเก่าก็เพราะคุณ 
...เพราะเขานอกใจหล่อนมาหาคุณโดยที่คุณไม่รู้ตัว เขาเล่าว่าวันที่เขาเห็นจมูกคุณ
เขาโกรธคุณมาก...แล้วก็เอาไปพาลใส่ผู้หญิงคนนั้นอย่างลืมตัว 
จนสุดท้ายก็พูดออกไปว่าเป็นเพราะหล่อนถึงทำให้คุณเป็นอย่างนี้ 

คุณมารู้ทีหลังว่าเขาก็ชอบคุณมาโดยตลอด....
จนเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาพูดกับคุณว่าเขารักคุณก่อนจะวางสาย


คุณดีใจ.....และยังรักเขาอย่างถวายชีวิตเหมือนเดิม



คุณว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันบ้า น้ำเน่า แล้วก็สิ้นคิดเป็นที่สุด
มันบ้ามากตั้งแต่ที่คุณทนไม่ได้จนต้องจ้างคนไปโปะยาสลบเขานั่นแหละ ณ ตอนนี้คุณได้แต่หัวเราะอยู่กับตัวเองในขณะนั่งรอเขาอยู่ในรถที่สนามบิน คุณมารอรับเขาที่ทิ้งคุณไปถ่ายละครที่ปรากตั้งหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ คุณคิดถึงเขามาก แต่ไม่มีความระแวงหรือกระวนกระวายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว 



คุณไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น เพราะเขาเป็นของคุณแล้ว




โน่นไง......
พระเอกของคุณเดินมาโน่นแล้ว............




TBC