YOUDAONE
YOUDAONE
ONEONEONE
ONEONEONE
YOUDAONE
ONEONEONE
ONEONEONE
Title: YOU DA ONE
Author: i3e-dwz
Pairing: YUNHOxJAEJUNG
Rating: PG-NC
Genre: ROMANTIC +EROTIC
อีกอย่างนึงที่ใครๆก็คงไม่รู้...
ชองยุนโฮเคยอาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์ระดับกลางก่อนที่จะเข้าวงการบันเทิง และเขาต่อสัญญาเช่ามาจนถึงทุกวันนี้ เขาตั้งมันเป็นหลุมหลบภัยเวลาที่ไม่อยากเจอหน้าใคร แม้แต่ผู้จัดการส่วนตัวก็คงคาดไม่ถึงว่าเขายังไม่ทิ้งห้องเช่าขนาดเท่าแมวดิ้นตายเมื่อเทียบกับบ้านหลังปัจจุบันแห่งนี้ไปไหนเพราะคงไม่มีใครคิดหรอกว่าบ่อยครั้งยุนโฮจะทิ้งรถสปอร์ตไว้ที่บ้านหรูๆแล้วซื้อตั๋วรถไฟแอบมานอนผึ่งพัดลมอยู่ที่นี่
ตอนที่แจจุงรู้ก็แปลกใจเหมือนกัน
แล้วในตอนนี้ก็นอนผึ่งพัดลมท้าอากาศในหน้าร้อนอยู่ข้างๆยุนโฮ แถมยังนอนคว่ำ ตีขาปั่บๆและก้มหน้าเขียนอะไรยุกยิกๆลงสมุดที่คล้ายกับว่าจะเป็นเดธโน๊ตสำหรับยุนโฮในบางครั้งอยู่ด้วย
“เขียนอะไรอยู่?”
“wishlistน่ะ”
“ขาดไม่ได้เลยนะ”
“อือ~ คุณเปิดพัดลมแรงอีกได้มั๊ยยุนโฮ มันร้อนมากเลย”
เจ้าของห้องสุดหล่อไม่ตอบอะไร เพียงแต่ยันตัวเองขึ้นจากหมอนใบใหญ่แล้วขยับตัวให้มีระยะพอที่จะใช้นิ้วเท้ากดปุ่มพัดลมได้ และไอ้ตอนที่จะถอยกลับมานอนดูทีวีที่เดิมนี่แหละที่อดใจไม่ได้ต้องได้ลวนลามกันหน่อย
“ขี้ร้อนจังเลยนะเรา” มือข้างหนึ่งกดขาทั้งสองข้างให้วางราบกับเตียง อีกข้างก็ตั้งใจคลึงบั้นท้ายที่มีแค่กางเกงชั้นในปกปิดไว้เต็มที่ “ทำไมไม่ใส่กางเกง? ไม่กลัวพี่เลยหรือไง?”
อากาศว่าร้อนแล้ว...แต่แม่มดชนะขาด
“ไม่กลัวหรอก”
ยุนโฮเกือบจะไม่ทน
เกือบจะดึงกางเกงในของแม่มดช่างยั่วที่กำลังจัดการวิชลิสต์ที่สำคัญมากๆเหมือนที่ทำอยู่ทุกเดือนแล้วก็ทำอย่างที่ต้องการอยู่แล้ว แต่นาทีนั้นความเอ็นดูมีมากกว่าก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายเป็นไปนอนข้างๆ แล้วลอบมองหน้าของแม่มดตัวร้ายและตัวหนังสือบนกระดาษแทน
“โอ้โห...พี่ไม่ได้ผลิตแบงค์เองนะครับแม่มด”
“ก็ไม่ได้ให้ซื้อให้ทั้งหมดทุกอย่างซะหน่อย” คนสวยของยุนโฮหันมาพูด รอยยิ้มที่ยุนโฮเห็นทั้งน่ารักน่าหลง ยุนโฮกำลังเคลิ้มกับออร่าสว่างๆจากแจจุงที่เขามองเห็นอยู่คนเดียวแต่แล้วทุกอย่างก็แตกสลายหายไป มีแต่ความจริงเท่านั้นที่นอนยิ้มให้เขาอย่างภาคภูมิใจในคำพูดตัวเองที่ฟังยังไง๊ยังไงก็แม่มดเหมือนเดิม “ไอ้ที่ถูกที่สุดในลิสต์เนี่ยเดี๋ยวผมซื้อเองก็ได้ นอกนั้นก็หน้าที่คุณเหมือนเดิม”
“เอาอย่างนั้นเหรอ”
“อื้ม”
“....เฮ้อ” พระเอกหนุ่มถอนหายใจ เขาบอกตัวเองว่าท่าทางจะต้องใช้เงินเยอะแน่ๆสำหรับวิชลิสต์เดือนนี้
“โถ่~ พี่ยุนโฮ~~”
“จ้ะๆๆ เดี๋ยวว่างๆเราไปด้วยกันนะ ไปซื้อให้ครบทุกอย่างเลย”
“ดีมาก~ เอารางวัลไปเลย”
รางวัลก็คือการหอมแก้มเล็กๆน้อยๆจากแม่มดที่กำลังอารมณ์ดีเพราะยังไม่ทันจะต้องทำอะไรมากก็จะมีคนมาทำให้วิชลิสต์ประจำเดือนนี้สมบูรณ์ได้แล้ว
แต่ดูเหมือนรางวัลที่ตั้งใจให้ตอนแรกจะน้อยไปสำหรับคนบางคน
จากหอมเดียวก็กลายเป็นสองสามสี่ห้าหกจูบแปดเก้าถอดไปแล้ว
ถ้าเป็นสถานการณ์อื่นก็ยอมอยู่หรอก... แต่ถ้าจะต้องทำในตอนที่อากาศร้อนและมีแค่พัดลมตัวเดียวแบบนี้ล่ะก็คงไม่ไหวเหมือนกัน
“ไม่เอา~~”
“ทำไมล่ะ หืม? ไม่คิดถึงกันหรือไง” ยุนโฮแรงเยอะกว่า เขาจับแม่มดน้อยพลิกตัวตะแคง ลูบไล้ที่ต้นขาขาวๆอย่างออกอาการพอใจสุดๆ จากนั้นเขาสอดมือเข้าไปในเสื้อยืด สัมผัสตุ่มสีหวานๆที่อกของแม่มดตัวร้ายด้วยนิ้วหัวแม่มือ
“ไม่เอาเวลานี้ได้มั๊ย มันร้อนน่ะ”
“เห?”
“ถ้าจะต้องมีอะไรกันตอนที่อากาศอย่างนี้น่ะได้ระเบิดตัวเองตายแน่ๆ” แม่มดทำหน้าอ้อนวอน ยุนโฮไม่รู้ว่าเพราะแจจุงกำลังน่ารักน่าเอ็นดูมากหรือว่าเขาแก่และแพ้เด็กมากๆกันแน่ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ดึงเสื้อยืดของแจจุงลงมาปิดหน้าท้องให้เหมือนเดิมก่อนจะขยับตัวออกมาอยู่ในระยะเท่าเดิมแต่ก็ยังไม่ยอมเอามือออกจากก้นนุ่มๆนั่นสักที
“พี่ลืมไปว่าแม่มดขี้ร้อน”
“อื้ม แล้วเราจะออกจากที่นี่กี่โมงดีล่ะ”
“ไม่รู้สิครับ”
“ถ้าจะต้องรอให้คุณเอามือออกจากก้นผมเราคงไม่ได้ไปไหนแน่ๆเลย” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่แจจุงก็ยังนอนนิ่งๆ ยุนโฮไม่ยอมเอามือออก ก็ไม่ยอมขยับหนีไปไหนเหมือนกัน “ทำเหมือนไม่เคยจับไปได้”
“ก็เรามันน่ารักนี่”
“ชมว่าน่ารักแล้วมือก็บีบก้นไปด้วยนี่แปลว่าอะไร? แค่ก้นใช่มั๊ยที่สนใจน่ะ”
“ใครบอก~” ยุนโฮจูบที่ริมฝีปากเซ็กซี่ของแจจุง “แม่มดของพี่น่ารักทั้งตัวเลย จะซอกไหนมุมไหนก็น่ารักทั้งนั้น”
“ปากหวานจริงๆเลยผู้ชายคนนี้นี่!”
สุดหล่อหัวเราะออกมา เขาชอบเวลาที่พอเสร็จงานเหนื่อยๆหรือมีเวลาพักแล้วได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ แจจุงไม่ใช่คนปากหวาน ไม่ค่อยได้เอาอกเอาใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ยุนโฮเคยคบมาเลย อาจเป็นเพราะเหตุผลใหญ่ๆคือแจจุงไม่ใช่ผู้หญิง ความจริงบอกเขาอย่างนี้ อีกอย่างคงเพราะว่าแจจุงเป็นผู้ชายนี่แหละก็เลยทำอะไรหลายๆอย่างได้แค่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และดีกว่า หรือดีที่สุดในทุกๆเรื่องไม่ได้เท่าไหร่หรอก
แต่ไอ้เรื่องความร้ายกาจน่ะ
ยอมเถอะ...
มันมีเช้าวันหนึ่งที่ยุนโฮสะดุ้งเฮือกและตื่นขึ้นมาบนเตียงของคนอื่น เขารู้ตัวว่าเขาปวดหัวเพราะเหล้า แล้วก็รู้เสียด้วยว่าไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น ส่วนข้างๆก็มีแหม่มผมบลอนด์นอนหลับอยู่...หล่อนเปลือยเหมือนกัน
ยุนโฮใจหล่นเลยเมื่อเห็นอย่างนั้น เขาเริ่มจำได้ว่าฝรั่งสวยๆคนนี้เป็นตัวประกอบในละคร เธอสวยมาก หุ่นก็ดีเพราะจริงๆแล้วเป็นนางแบบ แล้วก็ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนถึงได้มาจบที่ห้องของเจ้าหล่อนได้ พระเอกหนุ่มลนไปหมดในเวลานั้นเขาจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่รู้ว่าถ้าหลังจากนี้สักเดือนแล้วหล่อนท้องขึ้นมาจะเอายังไงดี แล้วก็ยิ่งคิดไม่ออกเลยเมื่อนึกถึงตอนที่แจจุงรู้เรื่อง ซึ่งต่อให้ปิดยังไงไม่ช้าก็เร็วมันก็ไปถึงหูแจจุงอยู่ดี แต่สวรรค์ก็ยังให้โอกาสเขา...ตอนที่ลุกขึ้นและใส่เสื้อผ้าชุดเก่าเขามองเห็นซากคอนดอมที่ใช้แล้วตกอยู่ ขอบคุณสวรรค์ที่เมื่อคืนยังมีสติใช้มันอยู่
หลังจากนั้นเจ้าหล่อนที่หลับอยู่ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอเซย์เฮลโหลกับเขา...แถมยังพูดเป็นภาษาเกาหลีสำเนียงอเมริกัน(?)ว่ายุนโฮน่ะสุดยอด! แถมยังตบท้ายว่าแฟนคุณโชคดีมาก .......ใช่ แจจุงอาจจะโชคดีที่มีเขาอยู่ แต่เขาน่ะโชคร้ายเต็มๆเลยเมื่อแจจุงโทรเข้ามือถือหลังจากนั้นโดยไม่ทันขาดคำ
วันนั้นแจจุงบอกเสียงเรียบๆเย็นๆว่าจะมาหาที่บ้าน แถมยังบอกให้เขารีบกลับบ้านได้แล้วเสียด้วย
ให้ตายเถอะ!!!
วันนั้นไม่มีอะไรมาก หน้าตาเขายังปกติ ไม่มีแผลหรือรอยอะไรทั้งสิ้นหลังจากที่ไปเจอกับแจจุงที่บ้านแล้ว
นั่นเป็นเพราะเอ่ยปากขอร้องไว้ก่อนแล้วว่าจะทำอะไรก็ได้แค่ขออย่าให้โดนหน้า เพราะไม่อย่างงั้นวิชลิสต์ประจำเดือนนั้นอาจจะต้องมีอันเป็นหม้ายไปเพราะไม่ได้ค่าตัวแน่นอน ก็เพราะแบบนั้นเองแจจุงถึงมุ่งเป้าไปที่ทุกส่วนยกเว้นใบหน้า แม่มดทั้งทุบทั้งตีแถมยังข่วนเป็นแมว ไหนจะคว้าอะไรได้ก็ฟาดแหลก ตอนนั้นชองยุนโฮก็คือกระสอบทรายมนุษย์ดีๆนี่เอง
แจจุงไม่ยอมเล่าว่ารู้เรื่องทั้งหมดได้ยังไง ส่วนยุนโฮก็ไม่อยากจะไปรื้อฟื้นถามให้ไฟติดอีกครั้งเท่าไหร่ก็เลยปล่อยให้เหตุการณ์ผ่านไปแบบนั้น เมื่อแจจุงตีเขาจนสะใจ เมื่อแจจุงยอมฟังคำขอโทษของเขาก็เท่ากับเรื่องนี้จบ แต่เขาก็ไม่ลืมและมั่นใจว่าแจจุงก็ต้องไม่ลืมเหมือนกัน ก็แค่ต้องไม่ให้มันเกิดซ้ำขึ้นอีกไม่ว่าจะกับคนเดิมหรือคนใหม่...
“ที่บอกว่าอย่านอกใจก็ใช่ว่าจะไปนอนกับคนอื่นได้เรื่อยๆนะ เข้าใจใหม่ได้แล้ว!!”
สิ่งหนึ่งที่ยุนโฮรู้หลังจากที่คบกันมาเกือบหนึ่งปีมีอีกอย่างหนึ่ง...
นั่นคือแจจุงน่ะตีเจ็บ ข่วนเจ็บ และเอาจริงเอาจังมากตอนที่ลงมือ ถ้าไม่จำเป็นต้องหนีก็อย่าหนี ไม่จำเป็นต้องเถียงหรือร้องโอดโอยก็อย่าร้อง เพราะจริงๆแล้วกระสอบทรายก็ไม่ร้องเหมือนกัน
ใช่.... นาทีนั้นก็ต้องทำตัวเป็นกระสอบทรายนั่นแหละ
xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
“ช็อปปิ้งนี่สนุกมากเหรอ?”
“อื้ม” แม่มดหันมายิ้มให้ยุนโฮที่เป็นคนถาม ตอนนี้เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้นท่ามกลางถุงช็อปปิ้งที่เจ้าตัวแกะออกมาชื่นชมของที่ไปซื้อมาทีละถุงๆพลางฮัมเพลงไปด้วยอย่างมีความสุข เป็นภาพที่แม้ไม่เห็นหน้าตาน่ารักๆนั่นก็ยังให้ความรู้สึกว่าน่ารักอยู่ น่ารักมากจนยุนโฮต้องยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเก็บภาพไว้บ้าง “เจอเสื้อสวยๆตั้งหลายตัว...ผมซื้อมาให้คุณตั้งเยอะแน่ะ”
“พี่ยุนโฮ...สิ แม่มดควรจะเรียกพี่ว่า พี่ยุนโฮ”
“.............” จากมุมที่ยุนโฮมองอยู่ เขาเห็นสองมือที่หยิบจังถุงอยู่ก่อนหน้านี้หยุดขยับไป แจจุงนั่งนิ่งๆ ถอนหายใจ... แล้วก็ทำให้เขาเป็นห่วงหรือไม่ก็กลัวว่าจะโมโหต้องเข้าไปนั่งข้างๆ ไปดูสีหน้าและแววตาให้แน่ใจว่าตอนนี้แจจุงเป็นอะไรไป
“เป็นอะไรครับ”
“...เปล่าซะหน่อย” แจจุงส่ายหน้า แล้วก็ทำท่าจะหยิบถุงช็อปปิ้งมาเปิดอีกเหมือนตอนแรก แต่ก็เป็นยุนโฮนั่นแหละที่หยุดไว้
เขากุมมือแม่มดที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่เอาไว้แล้วก็ขยับไปนั่งจ้องตาสวยๆก่อนจะพูดต่อ
“เท่าที่รู้...แม่มดไม่ใช่คนที่ชอบปิดบังอะไรไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมคราวนี้ถึงทำอย่างนี้ล่ะ? มีอะไรอยู่ในใจทำไมไม่ยอมบอกพี่ล่ะ หืม?”
“แล้วใครว่ามันมีอะไรล่ะ คุณน่ะคิดไปเอง”
“โอเค ถ้างั้นบอกมาว่าทำไมไม่ยอมเรียกพี่ว่าพี่สักที?”
“ใครบอกว่าไม่เรียก ผมเรียกคุณตั้งหลายครั้งแล้วนะ”
ยุนโฮเกือบจะใจอ่อนเพราะแจจุงทำปากยื่นตอนที่เถียง แถมตากลมๆมันทำให้เขาหวั่นไหว ก็เพราะว่าคิมแจจุงคือแม่มดสินะไม่ว่าจะทำอะไรก็สั่นคลอนหัวใจไปหมด
“แต่พี่ไม่ได้นับครั้งนะครับ~ พี่น่ะอยากให้แจจุงเรียกกันว่าพี่ยุนโฮบ้าง ตอนนั้นน่ะแจจุงจะน่ารัก แล้วพี่ก็ชอบมากซะด้วย”
“..............”
“แล้วก็ไม่ใช่ว่าถ้าเราไม่เรียกพี่ว่าพี่ยุนโฮแล้วพี่จะไม่รักแม่มดหรอกนะ ก็แค่พี่ชอบเวลาแม่มดเรียกกันแบบนั้น พี่ว่ามันน่ารัก”
“น่ารัก?”
“อื้ม”
“เนี่ย...แล้วตอนนี้เนี่ยพี่แค่อยากรู้ว่าทำไมเราถึงไม่ยอมเรียก แค่เหตุผล...สั้นๆง่ายๆก็ได้” ยุนโฮหว่านล้อมสุดฤทธิ์ แต่แจจุงก็ยังเงียบแล้วก็หลบตาอยู่ “โถ่....แม่มด พี่ไม่อยากจะเอาเรื่องนี้มาพูดหรอกนะ แต่ถ้ายังเงียบ ยังหลบตา ยังทำเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่พี่พูดอีกพี่จะยึดทุกอย่างคืนจริงๆนะ”
“ยึดไปเถอะ...จริงๆผมก็มีเงินซื้อเองได้เหมือนกัน”
“แล้วพี่ก็จะไปบอกคุณนายจองอาพี่สาวเราด้วยว่าแม่มดทำตัวโคตรร้าย ให้เขายึดหมดทั้งกุญแจรถ คีย์การ์ด กุญแจห้อง แถมจะได้โดนเฉ่งอีกทีสองที เอามั๊ย?”
“.............” แจจุงหน้างอไปกันใหญ่เมื่อยุนโฮเอาเรื่องนี้มาขู่ เขารู้ดีว่าพี่สาวของแจจุงก็เหมือนแม่คนนึงนั่นแหละ หลายครั้งซะด้วยที่แจจุงจะหน้าบูดเพราะโดนบ่นมา “ยุนโฮบ้า!”
“อ้าว??”
“แล้วทำไมต้องอยากรู้เหตุผลด้วยล่ะ”
“พี่ก็สงสัยน่ะสิ คบกันมาจะปีนึงอยู่แล้วนะ พี่ก็เรียกแม่มด แม่มดทุกวัน...ส่วนแม่มดก็แทนตัวเองว่าผม เรียกพี่ว่าคุณอยู่นั่นแหละ พี่แค่อยากรู้ ทั้งที่ตอนแรกบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอะไรก็ยอมหมดน่ะ”
“โกรธเหรอ?”
“เปล่าๆๆ เปล่าเลย ไม่ได้โกรธสักนิดเดียว”
“แค่อยากรู้เหตุผลใช่มั้ย?”
“อืม”
ฟอด~ นั่นคือฝีมือคนฉวยโอกาส สาบานว่าจะทำเป็นมองไม่เห็นแก้มนุ่มๆนั่นไม่ได้จริงๆ
“บอกหน่อยนะ”
“ที่ไม่เรียกน่ะ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเรียกหรอกนะ” แจจุงบอกความจริง ไอ้การจะเรียกยุนโฮว่าพี่น่ะมันไม่ยากเลย แล้วแต่ละครั้งที่เรียกก็เห็นว่ายุนโฮมีความสุขมากซะด้วย “แต่ว่า...ถ้าเรียกว่าพี่ ก็กลัวว่าคุณจะไม่กลัวกันน่ะสิ”
“แล้ว...อยากให้พี่กลัวเหรอ”
“ไม่ต้องถึงขนาดกลัวก็ได้มั้ง เอาแค่เกรงใจกันบ้างก็พอ...คุณน่ะเป็นยังไงเขาก็รู้กันหมด”
“เป็นยังไง? พี่เป็นยังไงล่ะแจจุง?? เคยบอกแล้วนี่ว่าไม่ได้ไข่ทิ้งไปทั่วซะหน่อย”
“แผลโดนตีครั้งที่แล้วยังไม่หายเลยนะ ทำไมถึงกล้าพูดล่ะเนี่ย” แจจุงพูดถึงครั้งที่แล้วที่รู้ว่ายุนโฮแอบไปนอนกับคนอื่น และพอบอกอย่างนั้นออกไปพ่อคุณก็ถึงคราวสงบปากสงบคำทันที “ผมไม่ได้หวงคุณขนาดที่ใครก็แตะต้องไม่ได้หรอก แต่ว่าก็แค่อยากให้คุณคิดถึงผมเยอะๆ เกรงใจผมบ้าง...ผมตีไม่เจ็บหรอกรู้ว่ายังไงคุณก็คงไม่จำ แล้วจะให้เลิกก็ทำไม่ได้ด้วย เพราะงั้นก็เลยพยายามเว้นระยะห่างด้วยการเรียกแทนตัวเองแบบนี้แล้วก็ไม่ยอมเรียกคุณว่าพี่...”
“...เอ่อ..........”
“คุณไม่ได้เที่ยวนอนกับคนอื่นไปทั่ว ไมได้เจ้าชู้เป็นนิสัยน่ะผมรู้...ผมมองคุณมาตั้งหลายปีนะ แต่ในขณะที่คุณกำลังมีความสุขที่มีผมอยู่ มันอาจจะทำให้คุณลืมนึกถึงอะไรบางอย่างไปก็ได้ ผมคิดแบบนี้นะ”
ยุนโฮคอตก เขาเถียงความจริงข้อนี้ไม่ออกเลย...
ตอนที่ยังไม่มีแจจุงเขาจะคอยระวังตัวไม่ให้พลาดมีอะไรกับใคร ต่อให้ดื่มเหล้ากับคนอื่นก็จะพยายามไม่ให้เมาแบบทุกวันนี้ เหตุการณ์ครั้งก่อนก็เพราะว่าเขาไม่สนใจอะไรแล้ว ดื่มจนเมาแทบไม่รู้เรื่องและสุดท้ายก็ไปจบบนเตียงได้ยังไงก็ไม่รู้
“แม่มด~”
“...........”
“พี่ขอโทษ~”
“คุณขอโทษบ่อยเหลือเกินสุดหล่อ”
“พี่ผิดไปแล้ว อย่าโกรธนะ”
“ไม่ได้โกรธมาตั้งแต่แรกแล้วน่า~ ไม่เอาๆ อย่ามาทำหน้าเหมือนหมีตอนนี้นะ ผมไม่ได้โกรธคุณสักหน่อย” แจจุงใช้จมูกคลอเคลียที่หน้าของคนรักที่กำลังเซ็งแน่ๆพลางเอ่ยแซว ก็เพราะยุนโฮเป็นแบบนี้ไง...เพราะมุมน่ารักๆที่ไม่เคยเห็นมาก่อนมันยิ่งทำให้แจจุงไปไหนไม่ได้ “แต่ว่า....ถ้าอยากให้เรียกขนาดนั้น ต่อไปนี้จะเรียกว่าพี่ยุนโฮตลอดเลยก็ได้นะ”
“หืม?? จริงนะ?” พระเอกหนุ่มผละออกมามองหน้าแจจุงชัดๆ ในแววตาเขามีประกายกว่าปกติจนรู้สึกได้ อาการไม่ต่างจากเด็กอ้อนผู้ใหญ่สำเร็จเลย
“โธ่...ทำตัวเป็นเด็กเลยคุณนี่!”
“รู้อะไรมั๊ยแม่มด”
“หือ?”
“พี่จะไปบอกคุณนายจองอา...”
“บอกอะไร?”
“บอกเขาว่าวันหลังอย่าดุอย่าว่าเมียพี่อีก...พี่ไม่ชอบ หวงด้วยห”
แจจุงหัวเราะพรืด... เมื่อกี้มันเหมือนยุนโฮกำลังท่องบทพระเอกบ้านนอกหรืออะไรสักอย่างอยู่เลย และต่อให้ยุนโฮจะทำอย่างนั้นจริงๆคงได้เจ็บตัวกลับมาแน่ๆเพราะไอ้นิสัยแม่มดชอบข่วนน่ะ แจจุงเอามาจากพี่สาวคนเดียวอย่างคิมจองอาล้วนๆเลย แล้วก็เพราะมัวแต่ขำก็เลยไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกวงแขนล่ำๆกอดจนเกือบขยับไม่ได้แล้วคุณพระเอกบ้านนอกก็จูบที่คอเหมือนเดิม
“นี่...ยุนโฮ~”
“...........”
“นี่……..อา.......ไม่ทันแล้วสินะ” แม่มดที่ยังไม่ถึงเวลาร้ายบ่นเบาๆอยู่คนเดียว กะว่าจะไม่ให้มีรอยที่คอแล้วเชียวแต่ในเมื่อยุนโฮไม่ยอมฟังกันอย่างงี้ก็คงไม่ทันแล้วแน่นอน
“รักจัง...” สุดหล่อพูดในตอนที่กอดคนรักอยู่ เขารู้อยู่แก่ใจว่าทำอะไรแบบนี้แจจุงจะต้องคลั่งจนหัวใจแทบระเบิดแน่ๆแต่ก็ยังทำ “พี่จะทำตัวให้ดีกว่านี้นะ สัญญาเลย...แม่มดต้องไม่ผิดหวังแน่”
“ไม่หวังดีกว่า...”
“ไม่เอาน่า~”
“ต่อให้ต้องผิดหวังเราก็ไม่ไปไหนหรอก ต่อให้ไปได้ก็ไม่ไป...จะเกาะพี่ไปแบบนี้นี่แหละ”
“แจจุง...”
“ว่าไง?”
“ขอโทษที แต่พี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ”
ยุนโฮเร็วพอที่จะเอาแจจุงขึ้นบ่าแล้วจับเหวี่ยงลงบนเตียง ร่างเล็กกว่าของแจจุงเด้งตามแรงสปริงของที่นอน และในตอนที่ยุนโฮถอดเสื้อกล้ามออกแล้วก้มลงมาใกล้ๆนั่นเองที่แจจุงผวาคว้าไหล่ยุนโฮเอาไว้เป็นการห้าม
“น...ไหนว่ามีถ่ายละครตอนเย็นไง เดี๋ยวก็ไม่มีแรงหรอก”
“พูดเหมือนไม่รู้จักพี่เลยนะ” ยุนโฮยังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระซิบกับแจจุงได้ “สามรอบยังสบายๆเลย”
-//////////-
แจจุงเขินกับคำตอบ แต่ก็ไม่ได้บิดไปบิดมา ไม่ได้ออกอาการอะไรไปมากกว่าสีหน้าที่บ่งบอก
“แม่มดก็อยากทำเหมือนกันน่า พี่รู้”
“ก็....”
“ก็อะไรจ๊ะ”
“ก็รีบๆเถอะ...จะได้ไปถึงสามรอบกันจริงๆ”
เปรียบเทียบแจจุงเป็นลูกเชอร์รี่ สีสวย รสชาติอร่อย
ยุนโฮเป็นคนกินเชอร์รี่...
เขาเลือกที่จะจุ่มลูกเชอร์รี่ลงในช็อคโกแล๊ตฟองดูว์อุ่นๆ เคลือบผลสีแดงของลูกเชอร์รี่ด้วยช็อคโกแล๊ตสีน้ำตาลเพื่อที่จะได้เชอร์รี่ที่มีทั้งรสเปรี้ยว หวาน และขมในคราวเดียวกัน ตอนที่เขาขบเคี้ยวละเลียดเอารสชาติต่างๆของลูกเชอร์รี่อยู่ในปากนั้นเอง
เป็นตอนนั้น....ที่ลูกเชอร์รี่เบี้ยวๆจะแตกออกไม่เหลือรูปร่างเก่า น้ำหวานในลูกเชอร์รี่จะแตกซ่านกระเซ็นอยู่ในปาก
ต่อให้จะต้องถูกกินจนไม่เหลืออะไรนอกจากก้านเขียวๆก็ยินดี ถ้ามันจะทำให้ยุนโฮประทับใจในรสชาติเชอร์รี่เคลือบช็อคโกแล๊ตฟองดูว์และจดจำมันไปอีกนาน
อา......
เชอร์รี่ถูกกัดอีกแล้ว...
น้ำหวานสาดซ่านอยู่เต็มฝ่ามือของยุนโฮ
..
วันนี้ยุนโฮจะกัดเชอร์รี่อีกสักกี่ครั้งกันนะ…?
TBC
.......................
TALK
แอบมาลงตอนแรกสั้นๆ เวลาตี3นิดๆ
เราง่วงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
และปั่นเสร็จก็แปะเลยทันใด เรารอfeedbackอยู่นะคะ
รู้สึกยังไง คิดยังไงกับแม่มดกับแฟนก็บอกกันเข้ามาเลย
ยังไงก็เถอะ...ถ้ามีคนสนใจเรื่องนี้มากเราก็จะสู้ตาย! ปั่นสุดฝีมือเพราะรอกันอยู่หลายคน
แต่ถ้ามันออกแล้วดังกริบล่ะก็ ...
แฮ่~~~~~~ ก็ให้เราล่องลอยสักแป๊บเนอะ
ฮาๆๆๆ
| QUOTE |
| อย่าลืม hashtag #YOUx3 นะคะ มาเ่ล่นกันๆ ^__.^ |
ขอบคุณทุกคนค่ะ
No comments:
Post a Comment