หมอจ๋า2...........
Title: หมอจ๋า
Author: i3e-dwz
Pairing: CHANGMINxYUCHUN / YUNHOxJAEJUNG
Rating: PG
Genre: Romanticมากๆ (น่าจะนะ?)
* เรื่องไม่ต่อกับหมอจ๋าที่จบไปแล้วนะคะ *
---------
“ผมไม่เคยตัดใจเลยจริงๆนะยูชอน...”
“อ่า....”
“ก็ยูชอนเป็นซะอย่างงี้ตลอด เป็นใครเขาก็ไม่กล้าปล่อยแบบร้อยเปอร์เซ็นหรอก”
“แปลว่าอะไร”
ยูชอนรอคำตอบ แม็กซ์ก็รอคำตอบ แต่ต่างก็ผิดหวังไปเพราะชางมินไม่ตอบ เขายักไหล่แล้วก็ส่ายหน้าช้าๆก่อนที่จะเฉไฉเปลี่ยนเรื่องไปง่ายๆ
ก็ใช่ว่ายูชอนจะไม่เข้าใจคำพูดของชางมินเลยแต่ที่ถามออกไปแบบนั้นก็เพราะอยากได้คำตอบที่มันชัดเจนกว่านี้ต่างหาก ถ้าเป็นอย่างที่ยูชอนคิดนั่นก็คือที่ผ่านมา หรือแม้กระทั่งตอนที่ยูชอนมีใครใหม่แต่ชางมินก็ยังคิดเหมือนเดิมหรือไม่ก็ยังมีเยื่อใยแบบที่มากกว่าที่เพื่อนบ้านเขามีกันนั่นคงทำให้ยูชอนรู้สึกผิดมากพอสมควรเลย
“อย่าสนใจเลย...ว่าแต่ไหนๆคุณออกมาแล้วก็เล่นกับเจ้าแม็กซ์หน่อยนะครับ ผมเหนื่อยมาก ว่าจะไปอาบน้ำนอนแล้วล่ะ”
“เดี๋ยว คุณหมอ!”
“เออ....ผมว่าผมก็น่าจะลองสั่งพิซซ่ามากินเหมือนกันนะ”
ชางมินยิ้ม แล้วก็เดินกลับไปที่แนวรั้ว ...ยูชอนว่าฉากนี้มันคล้ายๆกับในมิวสิควีดีโอ ต่อให้เลิกกันไปตั้งนานแล้วแต่ก็ยังจำได้ว่าปกติชางมินยิ้มยังไง แล้วก็มั่นใจด้วยว่าที่ชางมินยิ้มเมื่อครู่นั่นเป็นรอยยิ้มปลอมๆ ไม่ใช่รอยยิ้มของหมอชางมินตัวจริง
ขณะนี้แผ่นหลังกว้างๆกำลังไกลออกไปเรื่อย จนยูชอนต้องรีบตัดสินใจว่าจะพูดหรือไม่พูดดีแล้วเขาก็วิ่งตามไปที่แนวรั้วทันเวลาก่อนที่ชางมินจะเข้าบ้านไป
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าหมอจะสื่ออะไร แต่ว่าถ้าหมอมีอะไรอยากจะพูดก็ควรพูดให้มันชัดๆหน่อย ไม่ใช่ทำเหมือนมีใครปิดปากไว้แบบนี้” ยูชอนหยุดยืนเท้าเปล่าอยู่บนสนามหญ้าเล็กๆตรงแนวรั้ว ที่บ้านชางมินก็มีสนามหญ้าอยู่ติดแนวรั้วเหมือนกัน แล้วถ้าบ้านข้างๆไม่ใช่ชางมิน ต้นหญ้าของบ้านยูชอนคงขึ้นจนรกไปหมดแน่ๆ
“ยูชอนจะสนใจทำไม”
“นี่...อย่าทำเหมือนฉันหมดเยื่อใยกับหมอแล้วได้มั๊ย”
“แต่ยูชอนทิ้งผมไปกับเขา...”
“ใครว่าล่ะ ก็หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
.
.
.
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
...
“โว้ย!!!!!!!!” คุณหมอหนุ่มตะโกนอยู่ในห้องน้ำ ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาถูกรินรดด้วยสายน้ำจากฝักบัวอันใหญ่ ตั้งแต่ยูชอนพูดอย่างนั้นใส่แล้วก็สะบัดตัวเดินกลับไป ตั้งแต่ที่ทำเหมือนจะโกรธกันเมื่อกี้ทำให้เขาเอาเสียงนี้ออกไปจากหัวไม่ได้เลย ตอนที่เลิกกันยูชอนไม่พูดด้วยซ้ำว่าทำไม แล้วก็โกหกซ้ำด้วยว่าไม่มีเหตุผลทั้งที่ชางมินรู้ว่าต้องมี มันจะไม่มีได้ยังไง ...แล้วคุณหมอก็ฟุ้งซ่านต่อเนื่องไปถึงหน้าแฟนใหม่ของยูชอนที่กลายเป็นแฟนเก่าไปแล้วจนได้ เขาเห็นหมอนั่นครั้งเดียวที่บ้านยูชอน วันนั้นหมอนั่นมาค้างที่บ้านยูชอนแล้วก็กลับไปตอนเช้า ไม่อยากจะเดาหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้าน แต่ถ้าเป็นอย่างที่คิดจริงๆเขาจะโกรธมากเพราะตั้งแต่ที่คบกันมายังไม่เคยได้ทำอะไรลึกซึ้งกับยูชอนเลยสักครั้ง ใครรู้คงหาว่าหมอชางมินไร้น้ำยาแน่ๆ ทั้งที่จริงๆแล้วตอนคบกันเขารู้สึกสบายใจแล้ว ไม่เห็นความจำเป็นของการมีเซ็กส์เท่าไหร่นัก ก็คบกัน ดูแลกันไปเรื่อยๆ เท่านี้ก็ทำให้มีความสุขสุดๆแล้วในความคิดชางมิน
คำถามคือ.....
เขาถามยูชอนบ้างมั๊ยว่าไอ้การคบกัน ดูแลกันไปเรื่อยๆที่ชางมินว่ามันทำให้มีความสุขสุดๆอยู่แล้วน่ะทำให้ยูชอนมีความสุขสุดๆเหมือนกันหรือเปล่า?
ไม่มีคำตอบ
เพราะคุณหมอไม่เคยคิดถามตัวเองสักครั้ง
...................
“ไอ้หมองี่เง่า!!!”
ยูชอนชกโซฟาที่นั่งอยู่อย่างแรง ก่อนหน้ามีความแค้นเล็กๆกับชางมินมาตลอดเนื่องจากชางมินเศร้ามากตอนที่เลิกกัน ยังจำสายตาของชางมินตอนที่มองเขากับแฟนใหม่ไปกินข้าวด้วยกันได้อยู่เลย
แล้วทำไมต้องทำแบบนั้น?
เศร้าอะไรขนาดนั้น???
ก็ในเมื่อทำแบบนั้นเองนี่หว่า
…ช่างเถอะน่า ยังไงมันก็ผ่านมาแล้ว จะฟื้นฝอยหาตะเข็บให้มันได้อะไร เมื่อกี้ไอ้หมอนั่นอาจจะพูดออกมาแบบไม่ได้คิดก็ได้
คิดได้อย่างนั้นก็สะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไปยกใหญ่...
“แม็กซ์!!!!” แค่เอ่ยปากเรียกเจ้าสี่ขาหน้าตายิ้มแย้มตลอดเวลาก็วิ่งเข้ามาหาทันที
“ไง~ ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ แกสบายดีใช่มั๊ย”
เจ้าแมกซ์ตอบโดยการกระโดดน้อยๆและส่ายก้นสะบัดหางอย่างอารมณ์ดี แว่บหนึ่งที่ยูชอนสงสัยว่ามันร่าเริงอะไรขนาดนี้ ก็ในเมื่อเขาไม่ได้คุยกับมันตั้งหลายวัน มันควรที่จะเหงาๆซึมๆไม่ใช่เหรอ....
...
อ๋อ......รู้แล้ว
“แหม! อารมณ์ดีเชียวนะ ใช่ซี่~ระดับแกมันมีคุณหมอมาให้ข้าวให้น้ำแถมยังอาบน้ำให้อีก สบายขนาดนี้ไปอยู่ให้มันเลี้ยงเลยดีมั๊ย?”
ยูชอนพูดไปก็นึกได้ว่าจริงๆแล้วตัวเองเป็นคนขอเลี้ยงเจ้าแม็กซ์ไว้เองต่างหาก
“นี่...ยังไงฉันก็ไม่มีพวกใช่มั๊ย”
โฮ่ง!
“หา! แกว่าไงนะ!!?”
“สรุปว่าฉันไม่มีพวกแล้วเหรอ? แกที่น่าจะเป็นคนเดียวที่เข้าข้างฉันก็เอียงข้างไปแล้วเหรอ? นี่!ฉันไม่ใช่คนซื้อแกมาจากฟาร์ม ไม่ได้ตั้งชื่อแก ไม่ได้รักษาให้แกหายป่วยแต่ก็ใช่ว่าฉันจะไม่รักแกนะ!”
“นี่ๆๆ จำไม่ได้เหรอว่าปลอกคออันนี้ใครซื้อให้น่ะ ...ฉันซื้อนะแม็กซ์ ไอ้หมอนั่นมันไม่มีรสนิยมดีๆแบบนี้หรอก”
“แน่ะ! อย่ามามองค้อนนะ!”
“เฮ้ย! จะไปไหน!?” ยูชอนตะโกนถามเจ้าสี่ขาที่เชื่อมาตลอดว่ามันสื่อสารกับเขาทางสายตาท่าทางและเสียงเห่าหอนก่อนที่จะวิ่งไปดักหน้า แต่ก็ไม่วายเสียท่าให้เจ้าตัวแสบเดินลอดขาออกไปจากบ้านจนได้ “เฮ้ย!! แม็กซ์!!! แม็กซิม!!!!!”
เจ้าแม็กซ์เดินหนีไปนอนงอนอยู่ที่สนามหญ้าอีกแล้ว ยูชอนยืนหันรีหันขวางไม่รู้จะทำยังไงอยู่ครู่หนึ่งก็เดินไปหยิบกล่องอาหารเม็ดมาเขย่ายั่วโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่หวังให้มันกลับเข้ามาหา
แต่ก็ไม่ได้ผล...
แม็กซ์ฉลาดเกินไป......
“หน็อย!! ฉลาดเหมือนไอ้ตัวพ่อไม่มีผิดเลยนะ!”
................
เดี๋ยวนะ.....
นี่กำลังบอกว่าหมอชิมฉลาดเหรอ?
ไหนจะตัวพ่ออีก.... เลี้ยงแมกซ์กันอยู่สองคน ถ้าชางมินเป็นพ่อ...แล้ว.................
“ไม่!!! มันจบไปแล้ว! มันจบไปแล้วโว้ย!!!!”
xxxxxxxxxxxxxxxxx
วันนี้ก็เป็นวันพุธที่สดใสอีกวัน ถ้ามันไม่ผิดแปลกไปคนที่สวนสาธารณะจะได้เห็นคุณหมอชิมจูงไซบีเรียนฮัสกี้ท่าทางเป็นมิตรออกมาวิ่งจ๊อกกิ้งตอนเช้า พวกเขามีออร่าทั้งคนและหมา...มากพอที่จะดึงดูดสาวๆให้เข้ามาเนียนเล่นกับแม็กซิมแต่สายตามองแค่คุณหมอได้วันละสามสี่ราย
“แม็กซ์...มานี่ ต้องข้ามถนนแล้ว”
เจ้าสี่ขามองตาแป๋ว กระดิกหางตอบรับเต็มที่แล้วก็มานั่งรอไฟสัญญาณจราจรอยู่ข้างๆคุณหมอหนุ่มรอสัญญาณไฟที่ทางม้าลาย
เป้าหมายของคุณหมอคือไปซุปเปอร์มาเก็ตที่อยู่เลยสี่แยกนี้ไม่ไกลเท่าไรนัก เขาว่าจะซื้อขนมปัง แยมมาร์มาเลด อาหารกล่องสำเร็จรูป บะหมี่ และของสดเล็กๆน้อยๆไปเก็บไว้ในครัว ลำพังคุณหมอที่อยู่บ้านคนเดียวก็คงกินไม่หมดแต่ถ้าหากนับรวมกับคนข้างบ้านเจ้าของแม็กซิมแล้วล่ะก็ของพวกนี้อาจจะน้อยไปด้วยซ้ำ
“เอาล่ะ...ที่นี่เขาไม่ให้หมาเข้า เพราะฉะนั้นแกรอฉันอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันกลับออกมา....”
“เฮ้ย~ ไม่ต้องมองตาละห้อยขนาดนั้นหรอก ฉันไปแป๊บเดียว!”
ถ้าคาดการณ์ไม่ผิด ...
ในตู้เย็นของยูชอนกำลังร้างอย่างหนัก นอกจากช็อคโกแล๊ตแท่งเก่าเก็บแล้วคงจะไม่มีอะไรให้พอกินเป็นมื้อแน่นอน แล้วอีกไม่เกินสองวันยูชอนคงจะต้องเรียกแม็กซ์ขึ้นรถเต่าสีเหลืองกระเตงกันออกมาซื้ออะไรเข้าไปกินแน่นอน และชางมินสังเกตมาแล้วว่ายูชอนไม่ได้ออกไปทำงาน ไม่เห็นหอบแล็ปท็อปออกมานั่งคิดงานที่สวนเลยสักวัน ไม่เหมือนเมื่อก่อนดังนั้นเซนส์ของสัตวแพทย์หนุ่มจึงบอกว่า ยูชอนอาจจะตกงาน และถ้าเป็นเช่นนั้นมันก็ไม่แปลกเลยที่อดีตพนักงานบริษัทเอเจนซี่เล็กๆเงินเดือนไม่เท่าไหร่อย่างยูชอนจะถึงคราวถังแตกกับเขาเสียบ้าง
ชางมินเป็นห่วง
เขาน่ะตอบตัวเองไม่ได้เลยว่าทำไมถึงไม่ตัดใจ ไม่สิ...ต้องถามว่าทำไมถึงไม่ยอมตัดใจจากยูชอนสักที
อาจเป็นเพราะยูชอนเป็นคนที่ต่อให้เป็นใครก็ตามถ้าได้คบแล้วก็คงตัดใจได้ยาก ยูชอนมีคาแรคเตอร์ส่วนตัวที่น่ารัก แถมยังอดทนเป็นเลิศซะด้วย
คุณหมอตอบไม่ได้ว่าเขายังอยากกลับไปคบกับยูชอนในฐานะคนรักกันอยู่หรือเปล่า...
เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะเสียใจไหมถ้าหากเรื่องมันเป็นเหมือนคราวที่แล้ว ถ้าหากมีใครสักคนเข้ามาแล้วยูชอนเลือกคนคนนั้นเหมือนครั้งที่แล้วล่ะ ชางมินพร้อมที่จะเสียใจไหม
ชางมินคิดมาตลอดเรื่องยูชอนน่ารัก มันเป็นแบบนั้นตั้งแต่นาทีแรกจนถึงวินาทีปัจจุบัน
แต่ยูชอนใจร้าย...ยูชอนเคยทิ้งกันไปง่ายๆมาครั้งหนึ่งแล้ว...
ยูชอนเชือดเขานิ่มๆด้วยรอยยิ้มและคำพูดไม่กี่คำในตอนนั้น
“เราไปกันไม่รอดแล้วหมอ...”
ตอนนั้น
ยูชอนไม่รู้หรอกว่าพอเดินจากมาแล้ว... เป็นชางมินต่างหากที่แทบไม่รอด
TBC
.......................
TALK
มาสั้นๆแต่รักนะ 555555555
แอบดองไว้นาน เเล้วก็เพิ่งมาต่อ ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้รอกัน
ถึงจะมีคนอ่านหมอจ๋าน้อยกว่าเรื่องอื่นๆที่เขียนก็ตาม
แต่รีดเดอร์ทุกคนคือคนสำคัญของบีดิวนะ
เราแคร์คุณมาก ไม่เชื่อก็มองตาเรา
เพราะงั้นเราจะรู้สึกเฟลๆเวลาดองฟิค ทิ้งให้รอกัน
แต่บางทีความขี้เกียจก็ตัวหย่ายมากกกกกกกกกกกกก
มันบดบังทุกอย่างเลยย~~~
กรณีนี้คือพี่ชิมหมอเราตัวหย่ายมากกกกกก
บดบังจนขี้เกียจทำอะไำรหลังจากได้เจอกัน2วันติด
ฮว่ากกกกกก ชางมินหล่อมากนะคะทุกคนควรจะเชื่อเรา
555555555555
นี่ชักทอล์คออกทะเลไปใหญ่แล้ว
เอาเป็นว่าเราขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและติชมนะคะ
เจอกับหมอจ๋า2ตอนที่2ในอีก.....................................ไม่รู้ค่ะ ไม่กล้าบอก
เอาเป็นว่าแปะเมื่อไหร่จะทวีตประกาศให้ทั่วถึงนะจ๊ะ
จุ๊บๆ
“อ่า....”
“ก็ยูชอนเป็นซะอย่างงี้ตลอด เป็นใครเขาก็ไม่กล้าปล่อยแบบร้อยเปอร์เซ็นหรอก”
“แปลว่าอะไร”
ยูชอนรอคำตอบ แม็กซ์ก็รอคำตอบ แต่ต่างก็ผิดหวังไปเพราะชางมินไม่ตอบ เขายักไหล่แล้วก็ส่ายหน้าช้าๆก่อนที่จะเฉไฉเปลี่ยนเรื่องไปง่ายๆ
ก็ใช่ว่ายูชอนจะไม่เข้าใจคำพูดของชางมินเลยแต่ที่ถามออกไปแบบนั้นก็เพราะอยากได้คำตอบที่มันชัดเจนกว่านี้ต่างหาก ถ้าเป็นอย่างที่ยูชอนคิดนั่นก็คือที่ผ่านมา หรือแม้กระทั่งตอนที่ยูชอนมีใครใหม่แต่ชางมินก็ยังคิดเหมือนเดิมหรือไม่ก็ยังมีเยื่อใยแบบที่มากกว่าที่เพื่อนบ้านเขามีกันนั่นคงทำให้ยูชอนรู้สึกผิดมากพอสมควรเลย
“อย่าสนใจเลย...ว่าแต่ไหนๆคุณออกมาแล้วก็เล่นกับเจ้าแม็กซ์หน่อยนะครับ ผมเหนื่อยมาก ว่าจะไปอาบน้ำนอนแล้วล่ะ”
“เดี๋ยว คุณหมอ!”
“เออ....ผมว่าผมก็น่าจะลองสั่งพิซซ่ามากินเหมือนกันนะ”
ชางมินยิ้ม แล้วก็เดินกลับไปที่แนวรั้ว ...ยูชอนว่าฉากนี้มันคล้ายๆกับในมิวสิควีดีโอ ต่อให้เลิกกันไปตั้งนานแล้วแต่ก็ยังจำได้ว่าปกติชางมินยิ้มยังไง แล้วก็มั่นใจด้วยว่าที่ชางมินยิ้มเมื่อครู่นั่นเป็นรอยยิ้มปลอมๆ ไม่ใช่รอยยิ้มของหมอชางมินตัวจริง
ขณะนี้แผ่นหลังกว้างๆกำลังไกลออกไปเรื่อย จนยูชอนต้องรีบตัดสินใจว่าจะพูดหรือไม่พูดดีแล้วเขาก็วิ่งตามไปที่แนวรั้วทันเวลาก่อนที่ชางมินจะเข้าบ้านไป
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าหมอจะสื่ออะไร แต่ว่าถ้าหมอมีอะไรอยากจะพูดก็ควรพูดให้มันชัดๆหน่อย ไม่ใช่ทำเหมือนมีใครปิดปากไว้แบบนี้” ยูชอนหยุดยืนเท้าเปล่าอยู่บนสนามหญ้าเล็กๆตรงแนวรั้ว ที่บ้านชางมินก็มีสนามหญ้าอยู่ติดแนวรั้วเหมือนกัน แล้วถ้าบ้านข้างๆไม่ใช่ชางมิน ต้นหญ้าของบ้านยูชอนคงขึ้นจนรกไปหมดแน่ๆ
“ยูชอนจะสนใจทำไม”
“นี่...อย่าทำเหมือนฉันหมดเยื่อใยกับหมอแล้วได้มั๊ย”
“แต่ยูชอนทิ้งผมไปกับเขา...”
“ใครว่าล่ะ ก็หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
.
.
.
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
“หมอนั่นแหละทิ้งฉันก่อน!!”
...
“โว้ย!!!!!!!!” คุณหมอหนุ่มตะโกนอยู่ในห้องน้ำ ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาถูกรินรดด้วยสายน้ำจากฝักบัวอันใหญ่ ตั้งแต่ยูชอนพูดอย่างนั้นใส่แล้วก็สะบัดตัวเดินกลับไป ตั้งแต่ที่ทำเหมือนจะโกรธกันเมื่อกี้ทำให้เขาเอาเสียงนี้ออกไปจากหัวไม่ได้เลย ตอนที่เลิกกันยูชอนไม่พูดด้วยซ้ำว่าทำไม แล้วก็โกหกซ้ำด้วยว่าไม่มีเหตุผลทั้งที่ชางมินรู้ว่าต้องมี มันจะไม่มีได้ยังไง ...แล้วคุณหมอก็ฟุ้งซ่านต่อเนื่องไปถึงหน้าแฟนใหม่ของยูชอนที่กลายเป็นแฟนเก่าไปแล้วจนได้ เขาเห็นหมอนั่นครั้งเดียวที่บ้านยูชอน วันนั้นหมอนั่นมาค้างที่บ้านยูชอนแล้วก็กลับไปตอนเช้า ไม่อยากจะเดาหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้าน แต่ถ้าเป็นอย่างที่คิดจริงๆเขาจะโกรธมากเพราะตั้งแต่ที่คบกันมายังไม่เคยได้ทำอะไรลึกซึ้งกับยูชอนเลยสักครั้ง ใครรู้คงหาว่าหมอชางมินไร้น้ำยาแน่ๆ ทั้งที่จริงๆแล้วตอนคบกันเขารู้สึกสบายใจแล้ว ไม่เห็นความจำเป็นของการมีเซ็กส์เท่าไหร่นัก ก็คบกัน ดูแลกันไปเรื่อยๆ เท่านี้ก็ทำให้มีความสุขสุดๆแล้วในความคิดชางมิน
คำถามคือ.....
เขาถามยูชอนบ้างมั๊ยว่าไอ้การคบกัน ดูแลกันไปเรื่อยๆที่ชางมินว่ามันทำให้มีความสุขสุดๆอยู่แล้วน่ะทำให้ยูชอนมีความสุขสุดๆเหมือนกันหรือเปล่า?
ไม่มีคำตอบ
เพราะคุณหมอไม่เคยคิดถามตัวเองสักครั้ง
...................
“ไอ้หมองี่เง่า!!!”
ยูชอนชกโซฟาที่นั่งอยู่อย่างแรง ก่อนหน้ามีความแค้นเล็กๆกับชางมินมาตลอดเนื่องจากชางมินเศร้ามากตอนที่เลิกกัน ยังจำสายตาของชางมินตอนที่มองเขากับแฟนใหม่ไปกินข้าวด้วยกันได้อยู่เลย
แล้วทำไมต้องทำแบบนั้น?
เศร้าอะไรขนาดนั้น???
ก็ในเมื่อทำแบบนั้นเองนี่หว่า
…ช่างเถอะน่า ยังไงมันก็ผ่านมาแล้ว จะฟื้นฝอยหาตะเข็บให้มันได้อะไร เมื่อกี้ไอ้หมอนั่นอาจจะพูดออกมาแบบไม่ได้คิดก็ได้
คิดได้อย่างนั้นก็สะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไปยกใหญ่...
“แม็กซ์!!!!” แค่เอ่ยปากเรียกเจ้าสี่ขาหน้าตายิ้มแย้มตลอดเวลาก็วิ่งเข้ามาหาทันที
“ไง~ ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ แกสบายดีใช่มั๊ย”
เจ้าแมกซ์ตอบโดยการกระโดดน้อยๆและส่ายก้นสะบัดหางอย่างอารมณ์ดี แว่บหนึ่งที่ยูชอนสงสัยว่ามันร่าเริงอะไรขนาดนี้ ก็ในเมื่อเขาไม่ได้คุยกับมันตั้งหลายวัน มันควรที่จะเหงาๆซึมๆไม่ใช่เหรอ....
...
อ๋อ......รู้แล้ว
“แหม! อารมณ์ดีเชียวนะ ใช่ซี่~ระดับแกมันมีคุณหมอมาให้ข้าวให้น้ำแถมยังอาบน้ำให้อีก สบายขนาดนี้ไปอยู่ให้มันเลี้ยงเลยดีมั๊ย?”
ยูชอนพูดไปก็นึกได้ว่าจริงๆแล้วตัวเองเป็นคนขอเลี้ยงเจ้าแม็กซ์ไว้เองต่างหาก
“นี่...ยังไงฉันก็ไม่มีพวกใช่มั๊ย”
โฮ่ง!
“หา! แกว่าไงนะ!!?”
“สรุปว่าฉันไม่มีพวกแล้วเหรอ? แกที่น่าจะเป็นคนเดียวที่เข้าข้างฉันก็เอียงข้างไปแล้วเหรอ? นี่!ฉันไม่ใช่คนซื้อแกมาจากฟาร์ม ไม่ได้ตั้งชื่อแก ไม่ได้รักษาให้แกหายป่วยแต่ก็ใช่ว่าฉันจะไม่รักแกนะ!”
“นี่ๆๆ จำไม่ได้เหรอว่าปลอกคออันนี้ใครซื้อให้น่ะ ...ฉันซื้อนะแม็กซ์ ไอ้หมอนั่นมันไม่มีรสนิยมดีๆแบบนี้หรอก”
“แน่ะ! อย่ามามองค้อนนะ!”
“เฮ้ย! จะไปไหน!?” ยูชอนตะโกนถามเจ้าสี่ขาที่เชื่อมาตลอดว่ามันสื่อสารกับเขาทางสายตาท่าทางและเสียงเห่าหอนก่อนที่จะวิ่งไปดักหน้า แต่ก็ไม่วายเสียท่าให้เจ้าตัวแสบเดินลอดขาออกไปจากบ้านจนได้ “เฮ้ย!! แม็กซ์!!! แม็กซิม!!!!!”
เจ้าแม็กซ์เดินหนีไปนอนงอนอยู่ที่สนามหญ้าอีกแล้ว ยูชอนยืนหันรีหันขวางไม่รู้จะทำยังไงอยู่ครู่หนึ่งก็เดินไปหยิบกล่องอาหารเม็ดมาเขย่ายั่วโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่หวังให้มันกลับเข้ามาหา
แต่ก็ไม่ได้ผล...
แม็กซ์ฉลาดเกินไป......
“หน็อย!! ฉลาดเหมือนไอ้ตัวพ่อไม่มีผิดเลยนะ!”
................
เดี๋ยวนะ.....
นี่กำลังบอกว่าหมอชิมฉลาดเหรอ?
ไหนจะตัวพ่ออีก.... เลี้ยงแมกซ์กันอยู่สองคน ถ้าชางมินเป็นพ่อ...แล้ว.................
“ไม่!!! มันจบไปแล้ว! มันจบไปแล้วโว้ย!!!!”
xxxxxxxxxxxxxxxxx
วันนี้ก็เป็นวันพุธที่สดใสอีกวัน ถ้ามันไม่ผิดแปลกไปคนที่สวนสาธารณะจะได้เห็นคุณหมอชิมจูงไซบีเรียนฮัสกี้ท่าทางเป็นมิตรออกมาวิ่งจ๊อกกิ้งตอนเช้า พวกเขามีออร่าทั้งคนและหมา...มากพอที่จะดึงดูดสาวๆให้เข้ามาเนียนเล่นกับแม็กซิมแต่สายตามองแค่คุณหมอได้วันละสามสี่ราย
“แม็กซ์...มานี่ ต้องข้ามถนนแล้ว”
เจ้าสี่ขามองตาแป๋ว กระดิกหางตอบรับเต็มที่แล้วก็มานั่งรอไฟสัญญาณจราจรอยู่ข้างๆคุณหมอหนุ่มรอสัญญาณไฟที่ทางม้าลาย
เป้าหมายของคุณหมอคือไปซุปเปอร์มาเก็ตที่อยู่เลยสี่แยกนี้ไม่ไกลเท่าไรนัก เขาว่าจะซื้อขนมปัง แยมมาร์มาเลด อาหารกล่องสำเร็จรูป บะหมี่ และของสดเล็กๆน้อยๆไปเก็บไว้ในครัว ลำพังคุณหมอที่อยู่บ้านคนเดียวก็คงกินไม่หมดแต่ถ้าหากนับรวมกับคนข้างบ้านเจ้าของแม็กซิมแล้วล่ะก็ของพวกนี้อาจจะน้อยไปด้วยซ้ำ
“เอาล่ะ...ที่นี่เขาไม่ให้หมาเข้า เพราะฉะนั้นแกรอฉันอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันกลับออกมา....”
“เฮ้ย~ ไม่ต้องมองตาละห้อยขนาดนั้นหรอก ฉันไปแป๊บเดียว!”
ถ้าคาดการณ์ไม่ผิด ...
ในตู้เย็นของยูชอนกำลังร้างอย่างหนัก นอกจากช็อคโกแล๊ตแท่งเก่าเก็บแล้วคงจะไม่มีอะไรให้พอกินเป็นมื้อแน่นอน แล้วอีกไม่เกินสองวันยูชอนคงจะต้องเรียกแม็กซ์ขึ้นรถเต่าสีเหลืองกระเตงกันออกมาซื้ออะไรเข้าไปกินแน่นอน และชางมินสังเกตมาแล้วว่ายูชอนไม่ได้ออกไปทำงาน ไม่เห็นหอบแล็ปท็อปออกมานั่งคิดงานที่สวนเลยสักวัน ไม่เหมือนเมื่อก่อนดังนั้นเซนส์ของสัตวแพทย์หนุ่มจึงบอกว่า ยูชอนอาจจะตกงาน และถ้าเป็นเช่นนั้นมันก็ไม่แปลกเลยที่อดีตพนักงานบริษัทเอเจนซี่เล็กๆเงินเดือนไม่เท่าไหร่อย่างยูชอนจะถึงคราวถังแตกกับเขาเสียบ้าง
ชางมินเป็นห่วง
เขาน่ะตอบตัวเองไม่ได้เลยว่าทำไมถึงไม่ตัดใจ ไม่สิ...ต้องถามว่าทำไมถึงไม่ยอมตัดใจจากยูชอนสักที
อาจเป็นเพราะยูชอนเป็นคนที่ต่อให้เป็นใครก็ตามถ้าได้คบแล้วก็คงตัดใจได้ยาก ยูชอนมีคาแรคเตอร์ส่วนตัวที่น่ารัก แถมยังอดทนเป็นเลิศซะด้วย
คุณหมอตอบไม่ได้ว่าเขายังอยากกลับไปคบกับยูชอนในฐานะคนรักกันอยู่หรือเปล่า...
เขาไม่แน่ใจว่าเขาพร้อมที่จะเสียใจไหมถ้าหากเรื่องมันเป็นเหมือนคราวที่แล้ว ถ้าหากมีใครสักคนเข้ามาแล้วยูชอนเลือกคนคนนั้นเหมือนครั้งที่แล้วล่ะ ชางมินพร้อมที่จะเสียใจไหม
ชางมินคิดมาตลอดเรื่องยูชอนน่ารัก มันเป็นแบบนั้นตั้งแต่นาทีแรกจนถึงวินาทีปัจจุบัน
แต่ยูชอนใจร้าย...ยูชอนเคยทิ้งกันไปง่ายๆมาครั้งหนึ่งแล้ว...
ยูชอนเชือดเขานิ่มๆด้วยรอยยิ้มและคำพูดไม่กี่คำในตอนนั้น
“เราไปกันไม่รอดแล้วหมอ...”
ตอนนั้น
ยูชอนไม่รู้หรอกว่าพอเดินจากมาแล้ว... เป็นชางมินต่างหากที่แทบไม่รอด
TBC
.......................
TALK
มาสั้นๆแต่รักนะ 555555555
แอบดองไว้นาน เเล้วก็เพิ่งมาต่อ ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้รอกัน
ถึงจะมีคนอ่านหมอจ๋าน้อยกว่าเรื่องอื่นๆที่เขียนก็ตาม
แต่รีดเดอร์ทุกคนคือคนสำคัญของบีดิวนะ
เราแคร์คุณมาก ไม่เชื่อก็มองตาเรา
เพราะงั้นเราจะรู้สึกเฟลๆเวลาดองฟิค ทิ้งให้รอกัน
แต่บางทีความขี้เกียจก็ตัวหย่ายมากกกกกกกกกกกกก
มันบดบังทุกอย่างเลยย~~~
กรณีนี้คือพี่ชิมหมอเราตัวหย่ายมากกกกกก
บดบังจนขี้เกียจทำอะไำรหลังจากได้เจอกัน2วันติด
ฮว่ากกกกกก ชางมินหล่อมากนะคะทุกคนควรจะเชื่อเรา
555555555555
นี่ชักทอล์คออกทะเลไปใหญ่แล้ว
เอาเป็นว่าเราขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและติชมนะคะ
เจอกับหมอจ๋า2ตอนที่2ในอีก.....................................ไม่รู้ค่ะ ไม่กล้าบอก
เอาเป็นว่าแปะเมื่อไหร่จะทวีตประกาศให้ทั่วถึงนะจ๊ะ
จุ๊บๆ
| QUOTE |
| ติด hashtag #MRDOCTOR2 กันเถอะ!!! มาเ่ล่นกันๆ ^__.^ |
No comments:
Post a Comment