[FIC] YOU DA ONE [YUNHOxJAEJUNG][07]

Title: YOU DA ONE
Author: i3e-dwz
Pairing: YUNHOxJAEJUNG
Rating: PG-NC
Genre: ROMANTIC +EROTIC 

แจจุงถูกปิดตา...
มีแวบหนึ่งที่คิดขึ้นมาว่ายุนโฮจะจับถอดเสื้อผ้าแล้วก็มีอะไรกันในสภาพนั้น...แต่มันก็ไม่ใช่

ยุนโฮที่วันนี้ใส่เสื้อยืดสีเหลืองมัสตาร์ดสกรีนลายมิคกี้ เมาส์กับกางเกงขาสั้นเท่าเข่าและรองเท้าแตะกำลังพาแจจุงเดินออกจากห้อง ไปที่ลิฟท์โดยสาร โดยที่บอกข้างหูเขาแค่ว่า

“มีอะไรให้ดู”
แจจุงถามว่านี่มันเรื่องอะไรแต่ก็ไม่เคยได้คำตอบจนเลิกถามแล้ว...



จนแล้วจนรอดยุนโฮก็จับให้นั่งลง...ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นในรถแต่มันไม่ใช่ออดี้ที่เจ้าตัวเอาไปซิ่งบ่อยๆแน่เพราะความรู้สึกมันไม่ใช่เลย ในนี้กลิ่นหนังอบอวลไปหมด ถัดจากนั้นไม่ถึงวินาทีหัวใจแจจุงเริ่มเต้นแรงเพราะความตื่นเต้น
ไม่จริงน่า...

“เปิดตาได้หรือยัง”

“ได้แล้วครับ”


หลังจากที่ปิดตาสีดำหลุดไปคล้องอยู่ที่คอแล้วแจจุงก็ได้เห็นพวงมาลัย เห็นกระจกของ Lamborghini MURCIELAGO LP640 ที่จำได้ทันทีเพราะอยากได้มานานแสนนาน เป็นคันที่จิ้มให้ยุนโฮดูจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วก็ได้รับแค่การพยักหน้ารับรู้ของคุณพระเอกหนุ่มที่กำลังบ้าบอลเท่านั้น

คันนี้ที่อยู่ในวิชลิสต์...คันนี้ที่ยุนโฮไม่เคยตกลงและรับปากเป็นจริงเป็นจังว่าจะซื้อให้


แจจุงลงจากรถหรูเพื่อวิ่งไปดูจากข้างนอกให้แน่ใจว่าใช่รถที่ตัวเองต้องการจริงๆหรือไม่ แล้วก็ได้อุทานออกมาเพราะสิ่งที่ตัวเองคิดไว้มันถูกเผง แจจุงยืนนิ่งๆมองดูอย่างไม่รู้จะทำอะไรไปมากกว่านี้ก่อนที่จะตั้งสติได้อีกครั้งเพราะยุนโฮที่เข้ามาโอบไหล่

“สุดยอดไปเลยใช่มั๊ย ไอ้นี่น่ะทำให้พี่หมดตัวไปพักนึงเลยรู้มั๊ย”

“ไหนว่าจะไม่ซื้อไง”

“แล้วพี่ทำได้ที่ไหนกันเล่า!? จองตั้งแต่วันแรกๆที่เราบอกแล้วล่ะ”

“แล้วทำไมไม่บอก...เราถอดใจไปแล้วเชียว”

“บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิ นี่น่ะ คุณนายจองอาด่ามาบทเบ้อเริ่มบอกว่าพี่สปอยล์เรามากเกินไปด้วยนะ” เมื่อวานยุนโฮเข้าบริษัทเขาได้เจอจองอาก็เลยบอกเรื่องรถคันนี้ให้เจ้าตัวรู้แต่แล้วก็โดนบ่นมายาวเหยียด แต่เขาก็ไม่สนใจ

“ก็มันแพงมาก...”

“พี่ก็ซื้อให้เฉพาะตอนที่พี่มีเท่านั้นแหละ วันไหนพี่แก่จนไม่มีใครเขาจ้างทำงานขึ้นมาก็จะกลับมาพึ่งแม่มดแน่นอน ไม่ต้องห่วงเลย”

“พี่ยุนโฮ..”

“หืม?”

“ขอบคุณมากนะ ขอบคุณมากเลย...”

“เปลี่ยนเป็นไปกินมื้อเย็นกับพี่ได้มั๊ย” ยุนโฮพูดอยู่ข้างๆหู แล้วแจจุงก็พยักหน้าทั้งตาเป็นประกาย แต่ก็ไม่วายที่จะชี้ไปที่รถหรูคันใหม่เอี่ยม

“เอาคันนี้ไปกันนะ”

“ครับผม”

แจจุงรักยุนโฮ...
ผู้ชายคนแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตในฐานะคนรัก ผู้ชายคนที่บอกว่าสำหรับเขาแล้วมีแจจุงเป็นโลกเวทมนตร์ใบเล็กๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากคำพูดและการกระทำของแจจุงคือเวทมตร์คือคำสาปที่เขายินดีถ้าหากจะต้องถูกสาป ไม่ว่าที่ไหน เมื่อไหร่คำสาปของแม่มดจะทำให้ยุนโฮรู้สึกถึงการมีชีวิต หากแจจุงไม่เคยบอกยุนโฮเลยว่าสำหรับมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีอะไรอย่างยุนโฮก็เป็นชีวิตของแม่มดคนนี้เช่นกัน

วันหนึ่งที่เดินเล่นกันอยู่ในสวนสาธารณะใกล้บ้านที่ใครๆก็คาดไม่ถึงว่าชองยุนโฮจะมาที่นี่...ยุนโฮในสภาพใส่เสื้อฮู้ดสีดำกับกางเกงวอร์มเหมือนพวกแร็พเปอร์ยื่นมือออกไปแล้วยกมันสูงขึ้นจนทาบทับดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆเมื่อมองเห็นจากตรงนี้ได้

“ดวงอาทิตย์มันร้อน...มันอันตราย มันเผาทุกอย่างได้หมด แม่มดก็ด้วย...”

“...........”

“เชื่อพี่นะ...พี่จะปกป้องแม่มดเอง จากทั้งดวงอาทิตย์และทุกอย่างเลย”

“...หืม? แล้วพี่จะยกมือบังดวงอาทิตย์ไว้แบบนี้ตลอดได้ยังไง”

“งั้นแม่มดก็จำภาพนี้ไว้สิ จำไว้ว่าพี่ยืนอยู่ตรงหน้าเราแบบนี้ เอามือบังดวงอาทิตย์ให้อยู่แบบนี้....จำให้ติดตาไปเลย ตราบใดที่แม่มดจำได้ พี่ก็อยู่กับแม่มดตลอดเวลา”

บทสนทนาของพวกเขาอาจจะน่าขำสำหรับคนอื่น มันอาจฟังคล้ายบทละคร...หรืออาจฟังเหมือนใครสักคนกำลังอ่านมันออกมาจากในหนังสือบทความรักโรแมนติคสักเล่ม แต่มันไม่ใช่สักอย่าง... มันคือคำพูดของชองยุนโฮและคิมแจจุง

“อืม...”

“ให้พี่ปกป้องเราแบบนี้ตลอดไปนะ”

“อื้ม ปกป้องเรานะ”

นับตั้งแต่นั้นชองยุนโฮก็เป็นผู้พิทักษ์แม่มดมาตลอด เขาปกป้อง คุ้มครองแม่มดที่ร้ายกาจแต่ก็ไม่มากพอที่จะต่อสู้ดวงอาทิตย์อันร้อนแรงและอันตรายได้เพียงลำพัง
พวกเขาไม่มีแหวนแทนใจสักวง... แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีอะไรเตือนใจว่าพวกเขามีกันและกันได้เลย
สำหรับยุนโฮแจจุงไม่รู้หรอก...แต่สำหรับตัวแจจุงรู้ดีว่าแค่หลับตาทั้งภาพและเสียงของยุนโฮก็จะอยู่ในความคิด ยุนโฮไม่ได้ไปไหน และต่อให้เขาไปทำงานไกลๆไปถ่ายฉากบนเตียงหรือฉากจูบกับใครต่อใครสุดท้ายเขาก็จะกลับมาทำสิ่งนั้นกับแจจุง โดยไม่มีผู้กำกับ ไม่มีคนเขียนบท ไม่มีพระเอก ไม่มีนางเอก...มีแต่ชองยุนโฮและคิมแจจุงที่ไม่ได้แสดงอยู่หน้ากล้อง หากแต่ภาพของกันและกันมักจะสะท้อนอยู่ในดวงตาที่ไม่เคยมองใครที่ไหน

แจจุงกับจองอาหน้าเหมือนแม่...เขาคิดมาตลอดว่ากับจองอาที่เป็นลูกสาวน่ะมันไม่น่าขัดเขินเท่าไหร่หรอกถ้าหากจะดูหน้าเหมือนแม่ขนาดนี้ แต่ถ้าเป็นแจจุงที่เป็นลูกชายแล้วมันอาจจะดูประหลาดด้วยซ้ำถ้าเป็นผู้ชายหน้าเหมือนแม่แถมนิสัยก็ถอดกันมาเป๊ะๆอีกต่างหาก ในตอนแรกๆที่ยุนโฮชมว่าสวยน่ะมันก็ไม่ค่อยอยากยอมรับเท่าไหร่หรอกแต่พอมากเข้าๆมันก็ซึมซับเข้าไปในหัวเอง
โดยเฉพาะเวลาที่ยุนโฮพูดว่า “คนสวยของพี่...” หรือ “แม่มดคนสวย” แจจุงก็จะโอนอ่อน ใจที่แข็งเป็นเพชรก็ยวบยาบหลอมละลาย ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดเมื่ออยู่กับยุนโฮ

ในตอนแรกที่ได้แต่เฝ้ามองนักแสดงในสังกัดของพี่สาว ได้มองเขาควงกับพัคมินยองออกงานโน้นทีงานนี้ทีแล้วก็เจ็บปวด แจจุงมองผู้หญิงคนนั้นก่อนจะค้นพบว่าจุดเด่นของเธออาจจะอยู่ที่จมูกสวยๆ ยุนโฮอาจจะตกหลุมรักเธอที่จมูกนั่นก็ได้....เพราะอยากเรียกร้องความสนใจ อยากให้หันมามองกันในฐานะที่มากกว่าน้องของเจ้านายบ้าง แจจุงใช้เงินตัวเองไปกับการเสริมจมูกที่คลินิกแล้วมันก็ออกมาอย่างทุกวันนี้... แต่สุดท้าย ยุนโฮก็ไม่หันมอง ถึงแม้เขาจะเลิกกับผู้หญิงคนนั้นไปแล้วก็ตามก็ยังไม่หันมามองกันสักที
มันคือสถานการณ์ที่น่าอึดอัด และดำเนินไปอย่างยืดยาดแถมยังห่วยแตกมากด้วย แจจุงใช้ความคิดมากๆกับการหาวิธีได้แตะต้องยุนโฮแล้วสุดท้ายมันก็จบที่วิธีบ้าๆ ที่พอมานึกย้อนไปในตอนนี้มันช่างน่าหัวเราะสิ้นดี
ตอนนั้นคิดยังไงกันนะถึงได้จ้างคนไปโปะยาสลบยุนโฮเพื่อมาทำอะไรแบบนั้น

แจจุงอาจจะโรคจิตไปชั่วขณะ....
แต่ผลมันก็ออกมาอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ซึ่งนั่นคือความพอใจ
คือความสุข...คือความรัก


xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


ถ้าขณะนี้มีใครสักคนบุกเข้ามาในอพาร์ทเมนต์หรูๆห้องนี้ที่มีชื่อคิมแจจุงเป็นเจ้าของล่ะก็....
เขาคงจะได้เห็นเจ้าของห้องนอนอยู่ในอ้อมกอดของนักแสดงหนุ่ม พวกเขากำลังคลอเคลียนัวเนียกันถึงแม้ว่านี่จะเที่ยงแล้วก็ตาม พวกเขายังคงจูบกันในขณะที่เปลือยกายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อคืนที่เร่าร้อนเหลือเกิน

ข้อความที่ยุนโฮทวีตไว้ตั้งแต่สิบชั่วโมงที่แล้วว่า ‘ผมมีความสุข…ตอนนี้มีความสุขมาก’ ถูกรีทวีตไปกว่าร้อยครั้ง รีทวิตไปเพื่อกรี๊ดกร๊าดก็มี รีทวีตไปเพื่อด่าก็เยอะแยะ
แฟนบางกลุ่มไม่ชอบแจจุง...เพราะเขาไม่รู้จักตัวตนของแจจุง ยุนโฮรู้ดีว่าคนก็คงจะจำทุกบรรทัดในข่าวที่แจจุงด่าแฟนบางคนของยุนโฮได้ ทั้งที่วันนั้นแจจุงหันไปด่ายัยโรคจิตเพราะหล่อนดึงผมเจ้าตัวก่อน
เขาที่เดินตามมาข้างหลังแล้วก็โดนแฟนคนอื่นเบียดเสียดฟังไม่ค่อยชัดหรอกว่าแจจุงพูดอะไรแน่ แต่ก็ประมาณว่า ‘กล้าดียังไงมาทำแบบนี้!!? นังโรคจิต!!!’ 

คนหล่อขอสารภาพว่าในตอนนั้นเขายิ้มที่มุมปาก...หลังจากที่ใจกระตุกไปแล้วตอนที่เห็นภาพเด็กผู้หญิงคนนั้นดึงผมแม่มดของเขาอย่างแรง

ก็สมควรแล้ว

และถ้าผู้จัดการส่วนตัวของเขาไม่กระชากแจจุงขึ้นรถไปก่อนเรื่องราวคงจะไปกันใหญ่แน่นอน แจจุงอาจจะด่าอีก แล้วก็แถมด้วยการตบปากสั่งสอน ตีเข่า ข่วนหน้า ทึ้งหัว ซึ่งยุนโฮโดนมาหมดแล้วและเขายืนยันได้อย่างหนักแน่นจริงๆเลยว่าเวลาที่แจจุงโมโหนั่นน่ะ...ชื่อเรียกว่าแม่มดยังฟังดูน้อยเกินไปเลย
จริงๆมันมีคลิปด้วย แต่คุณนายจองอาก็กวาดล้างมันอย่างรวดเร็ว...


แจจุงและยุนโฮไม่ฟอโล่วกันในทวิตเตอร์ แม่มดไม่จำเป็นต้องติดตามเรื่องราวของยุนโฮที่จะถูกถ่ายทอดผ่านแค่140ตัวอักษร เพราะแค่กดเลข1แล้วโทรออกก็จะได้รู้เรื่องทันทีว่ายุนโฮอยู่ที่ไหนอย่างไร แต่ในขณะเดียวกัน...ยุนโฮกลับอยากติดตามทั้ง140ตัวอักษรหรือน้อยกว่านั้นของแจจุงเสมอ ถ้าวันไหนยุนโฮเข้าทวิตเตอร์เขาจะพิมพ์แอคเคาท์ของแจจุงเป็นอย่างแรกและดูความเคลื่อนไหวของแจจุงผ่านทางนั้นถ้าไมได้โทรศัพท์คุยกัน...

มีครั้งหนึ่งยุนโฮเปิดเจอแจจุงทวีตเรื่องสอบเมื่อ2นาทีที่แล้ว เขามีรีรอที่จะเริ่มทวีตว่าอย่านอนดึก ถึงแม้จะต้องอ่านหนังสือกองโตเท่าภูเขาก็ต้องนอนให้เต็มอิ่มนะครับ
...ใครๆก็รู้ เขาแค่ไม่ได้ใส่แอคเคาท์ของแจจุงลงไป

และความที่พวกเขาน่ารักกันขนาดนี้ก็เป็นเหตุให้แฟนๆส่วนใหญ่ของยุนโฮรักแจจุงด้วย เวลาที่ฉากจูบหรือฉากบนเตียงออนแอร์ก็จะมีหลายคนเป็นเดือดเป็นแค้นแทนแจจุง
ในขณะที่แจจุงตัวจริงน่ะหรือ...? นั่งหัวเราะเป็นนางมารร้ายอยู่หน้าจอมือถือ ไม่ก็กำลังอ่านเมนชั่นนับร้อยของแฟนๆให้เขาฟังไปขำไป

เมื่อกี้ก็ด้วย...
แจจุงอ่านเมนชั่นของแฟนคนหนึ่งให้ยุนโฮฟัง

“คิมแจจุง ยัยตัวร้าย! ปล่อยพี่ยุนโฮออกมาเดี๋ยวนี้นะ! ยุนโฮของฉันหายไปไหนแล้วเนี่ย!!!! --- บ้าชะมัด”

“ถ้าเกลียดแม่มดจริงๆต้องทิ้งท้ายไว้ในไบโอว่า โอนลี่ชองยุนโฮ ด้วยนะ”

“หรอ?” แจจุงนึกขำ ยุนโฮชอบซุ่มสังเกตเรื่องเล็กๆแบบนี้โดยไม่ให้ใครรู้สินะ “ไม่มีล่ะ...แต่เขาเขียนว่า เฮท คิมแจจุง”

“โอ...ไม่ดีเลยนะนั่นน่ะ”

“งั้น...” แม่มดทำท่าคิด ทั้งกลอกตาไปมาอย่างน่ารัก ทั้งเอานิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองเป็นจังหวะ “เราเปลี่ยนไบโอให้พี่บ้างดีมั๊ยล่ะ? โอนลี่คิมแจจุง...อินเดอะเวิลด์”

“เอางั้นเลย?”

“แล้วคนพวกที่เขียนว่าโอนลี่ชองยุนโฮก็จะต้องสะบัดผมหน้าม้าไปฟังเพลงของริฮานน่า...โอนลี่เกิร์ลอินเดอะเวิลด์”

“เพลงอะไรวะ? พี่ไม่รู้จัก”

“เพลงแดนซ์ ไม่แปลกหรอกถ้าพี่จะไม่เคยฟัง... แต่ทั้งเพลงเราชอบประโยคนี้ที่สุด Cause I'm the only one who understands how to make you feel like a man”

“อ๋อ...งั้นพี่จะเขียนลงในไบโอเดี๋ยวนี้เลย โอนลิ่คิมแจจุงอินเดอะเวิลด์” ยุนโฮกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียง แต่ก็ถูกห้ามเอาไว้ก่อน

“เฮ้ย!”

“ทำไมอ่ะ?”

“ล้อเล่นหรอก! นี่ถ้าโลกรู้ว่าพี่ฟังเพลงแบบนี้ล่ะก็...มันไม่ดีต่ออนาคตพี่นะ”

“ทำไม?”

“โธ่...ก็ริฮานน่า นางทำผมแดง ร้องเพลงอยู่ในป่าเขา เพลงก็เนื้อหาแบบนี้....”

“เราหมายถึงว่าพี่จะถูกมองว่าเป็นเกย์น่ะเหรอ?”

“อืม...มันไม่ดีหรอกใช่มั๊ย”

“งั้นพี่ทวีตเฉยๆ”

“เฮ้ย! ไม่เอา!! เอางี้เราจัดการเอง!”

ยุนโฮพยักหน้า เขาไม่ได้ถามว่าแจจุงจะทำอะไรเพราะอีกแค่อึดใจเดียวก็รู้แล้ว เขามองแจจุงพิมพ์อะไรยิกๆในโทรศัพท์ และรอเฝ้าดูหน้าทวิตเตอร์ของตัวเอง



3

2


1

..


มาแล้ว

‘คุณจะกรีดร้องด้วยความอิจฉา...และความอิจฉาก็จะฆ่าคุณตายง่ายๆ เพราะไม่มีใครปกป้องคุณแบบที่ผมมี’ 

ตามด้วยรูปขนมปังโฮลวีทที่กินไม่หมดจากในจานข้างๆเตียง...

“โอ๊ย! นี่ถ้าเป็นพี่พี่ยังแอนตี้เราเลยนะ”

“แปลว่าอะไร?”

“ล่อเป้าซะขนาดนี้นี่ ต่อไปนี้แม่มดเดินถนนไม่ได้แล้วรู้เปล่าเนี่ย? เขาจะดักตีหัวเอา” ยุนโฮพูด...มือก็คว้าโทรศัพท์มือถือมาพิมพ์ยิกๆไปด้วย แล้วเขาก็ทวีตว่า

‘ผมผิดเอง’ 

แฟนๆที่สนับสนุนทั้งคู่ก็มีอันดิ้นตาย พวกเขาเขินจนต้องดิ้น พวกแต่งฟิคชั่นก็เกิดแรงบันดาลใจ...
พวกคุณทั้งสองทำไทม์ไลน์คนอื่นปั่นป่วนกันกลางวันแสกๆ

.......

“พี่ก็จะโดนดักตีหัวเหมือนกัน”

“จะมีก็หัวหน้าแม่มดนั่นแหละที่อยากทำอะไรแบบนั้นตลอดเวลาอยู่แล้ว”

“แน่นอน...ต้องระวังตัวมากกว่าเดิมแล้วนะ” พวกเขาหัวเราะกัน จากนั้นแจจุงก็ขบจมูกยุนโฮก่อนที่จะโดนจูบหน้าผากกลับคืน มีความสุขกันมากในขณะที่ขากำลังถูไถเสียดสีกันใต้ผ้าห่ม

วันนี้ยุนโฮว่างงาน เขาไม่คิดที่จะไปไหนนอกจากนอนขลุกอยู่กับแจจุงแบบนี้ เขาไม่อยากใส่เสื้อผ้าเพราะขี้เกียจถอดมันอีกครั้งและอีกครั้ง แจจุงยั่วมาก...แค่ทำหน้าเฉยๆก็ยั่ว ยิ่งลุกไปหยิบกล่องเชอร์รี่จากในตู้เย็นมานั่งกินบนเตียงอีกมันยิ่งยั่ว หัวใจของชายหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะอีกต่อไป แจจุงใส่เสื้อเชิ้ตของเขา...นอนคว่ำ ตีขาและกินเชอร์รี่อย่างย่ามใจ ไม่รู้ตัวเลยว่าอาจจะกำลังสูญเสียความสบายแบบนี้ไปในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

บางทีคุณอาจจะเคยได้ยิน... เรื่องการผูกก้านเชอร์รี่ที่เขาพูดกันว่าถ้าใครสามารถผูกก้านเชอร์รี่ในปากได้แสดงว่าคนนั้นจูบเก่ง
ยุนโฮไม่เถียง...แจจุงเป็นขั้นโปรของเรื่องนี้ไปแล้ว
เขานอนหงายมองแจจุงที่กำลังผูกก้านเชอร์รี่อยู่ในปากเหมือนที่ทำตลอดเวลากินมัน เวลาที่แจจุงผูกมันได้แล้วก็จะดึงมันออกมาจากในปาก น้ำลายใสๆจะเคลือบก้านเชอร์รี่สีเขียวพวกนั้นด้วย
แจจุงเซ็กซี่...
และยั่วอารมณ์ดิบของเขาให้มันโหมกระพือได้อย่างร้ายกาจ


คิมแจจุง คิมแจจุง ...
เชอร์รี่ เชอร์รี่...
แม่มด แม่มด 

“มองอะไร?”

“อีโรติคมาก...”

“หืม? หมายถึงเราเหรอ”

“อื้ม”

แม่มดร้ายหัวเราะเบาๆ แล้วก็ส่งผลเชอร์รี่สีแดงเข้มให้ยุนโฮที่อ้าปากรอรับอย่างเคยชิน

ยุนโฮอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบเชอร์รี่กับแจจุงอีกแล้ว...วันนี้ช็อคโกแล๊ตฟองดูว์อุ่นได้ที่ เมื่อเขาจุ่มลูกเชอร์รี่สีแดงลงไปและส่งมันเข้าปากตัวเอง เมื่อเคี้ยวจนน้ำหวานแตกซ่านอยู่ในปาก เมื่อรสชาติทั้งหมดที่รวมกันให้คำตอบว่า ‘อร่อย’ มันจะหยุดยาก เหมือนที่ยุนโฮรู้สึก...
แจจุงเหมือนเชอร์รี่จุ่มช็อตโกแล๊ตฟองดูว์ หวาน ขม เปรี้ยว อร่อย...

“อยากกินอีก...”

“หมายถึงเชอร์รี่หรือว่าคนป้อนล่ะ?”

“ต้องเลือกเหรอครับ?”

“แล้วพี่จะโง่เลือกเชอร์รี่หรือเปล่าล่ะ”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก เขาเดาะลิ้นเบาๆก่อนที่จะเขยิบเข้าไปใกล้ๆแม่มดร้ายอีกนิดเพื่อที่จะคว้าแจจุงมาจูบทั้งลูกเชอร์รี่ที่ถูกเคี้ยวอยู่ในปาก ขณะที่ปากประกบกันและลิ้นกำลังพัวพันอยู่ภายในนั้นเองที่ยุนโฮรู้สึกว่าแจจุงหัวเราะเบาๆ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นคนกลืนผลไม้อร่อยๆลูกนั้นลงคอไป

“ฮึฮึ...เราชนะ”

“คิดว่าแข่งอะไรกับพี่อยู่หรือไง” สงสัยจะยอกย้อนผิดเวลาไปหน่อยก็เลยได้ค้อนวงเบ้อเริ่มกลับมา “โอเค...พี่จบแล้วครับ ไม่พูดแล้ว”

“นี่...”

“หือ?”

“เราจะสาปพี่...”

“ไม่กลัว” ยุนโฮทำเป็นกวน เขาเกือบจะร้องว่า ‘โอว..’ออกมาแล้วด้วยต้อนที่แจจุงหยิบกล่องเชอร์รี่ไปวางข้างๆเตียงและยื่นหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆ

“ชอบให้เราเป็นแม่มดนักใช่มั๊ย...ดีเลย เราจะสาปให้พี่ไปไหนไม่ได้ สาปขอรถ ขอบ้าน ขอเงิน ขอไปเรื่อยๆ...”

“ขอเรื่อยๆ ก็ใช่จะมีให้เรื่อยๆนะครับ บอกแล้วว่าพี่ก็คนธรรมดา...ถ้าเงินหมดแล้วแม่มดจะไปพี่ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว”

“ก็แค่อยู่ให้ขอไปเรื่อยๆน่ะไม่ได้หรือไง” เขาโดนทุบเบาๆที่หน้าอกก่อนที่แจจุงจะเอานิ้วมาเขี่ยเล่นที่ริมฝีปากเขา “เชื่อมั๊ยว่าถ้าไม่มีคุณยุนโฮคอยปกป้องเราคงโดนแสงอาทิตย์เผาตายแน่ๆ”

“ทำไมไม่ข่วน ไม่ตบหรือทึ้งหัวดวงอาทิตย์ซะบ้างล่ะ”

“ถ้ามันใหญ่โตระดับนั้นเราก็สู้ไม่ไหวหรอก...เราเป็นแบบนี้จะไปสู้อะไรแบบนั้นได้ไง”

“ต้องให้เสี่ยชองจัดการให้ใช่มั๊ย”

“อื้ม!”

“ให้ตายเถอะ...จองอาเลี้ยงเรามายังไงวะถึงได้น่ารักขนาดนี้ น่ารักชิบหายเลย” ขณะที่กำลังยื่นมือไปทัดผมให้แจจุงยุนโฮจำเป็นต้องพูดหยาบๆเพื่อแสดงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองออกมา แล้วแจจุงก็หัวเราะจนเขาเสียความมั่นใจ “ตลกเหรอ?”

“จำได้หรือเปล่าว่าตลอดเวลาที่คบกันเนี่ยพี่ชมว่าเราน่ารักไปกี่รอบแล้ว”

“พี่ไม่เคยจำหรอก...อยากพูดก็พูด ก็แม่มดน่ารักจริงๆนี่หว่า...”

“เออๆๆ น่ารักก็น่ารัก...พี่ก็หล่อมากเหมือนกัน”

“โอ๊ย ได้ยินจนชินแล้วใครๆเขาก็พูดกันแบบนี้”

“น่าเตะจริงๆเลยไอ้เสี่ยชองนี่!!”

ว่าแล้วก็ไม่รอช้า แจจุงจูบปิดปากยุนโฮอีกครั้งก่อนที่จะถอดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่สวมใส่อยู่ออกแล้วเหวี่ยงทิ้งไป พร้อมที่จะสานต่อบทรักสุดร้อนแรงอีกครั้ง มือขาวๆปลุกปั่นอารมณ์ของชายหนุ่มจนมันเริ่มมีตัวตน แจจุงยั่ว แล้วยุนโฮก็คลั่ง...เขาเจียนจะตายด้วยความชำนิชำนาญ ความเชี่ยวชาญในการเอาอกเอาใจที่แจจุงมีให้เขาคนเดียวแบบนี้เสมอ แจจุงก็เช่นกัน...แม่มดไม่เคยทนไหวแล้วถ้ายุนโฮเลียที่หู มันขนลุก เสียวไปหมด วูบวาบไปทั้งตัวราวกับจะหลอมละลาย

เชอร์รี่อร่อยๆกำลังถูกเคี้ยวและกลืนอย่างไม่ทันตั้งตัว
รู้ตัวอีกทีก็เหลือแต่ก้านที่ถูกผูกเป็นปมหลวมๆ
หากแต่มันเป็นปมที่เห็นได้ชัด...
มันผูกยากแล้วก็ดันหลุดคลายได้ง่าย

ความรักของทั้งคู่ก็คล้ายๆกัน
กว่าจะลงเอยกันมันไม่ใช่ง่ายๆ แล้วมันก็เปราะบาง อาจจะหละหลวมไปสักนิดจนดูเหมือนจะจบลงง่ายๆ
แต่ตราบใดที่ไม่มีใครเข้ามาแก้ปมที่ก้านเชอร์รี่...
ตราบใดที่ไม่มีใครเข้ามาแทรกกลางในความสัมพันธ์
…ความรักนี้ก็ไม่มีทางจบลง...
เชอร์รี่จะสุกปลั่ง...รอให้ลิ้มรสกันเรื่อยไป



เย็นวันนั้นแจจุงทวีต...
‘I'm falling for ya but there's nothing wrong with that’


เช้าวันต่อมายุนโฮเปลี่ยนไบโอ....
‘You are the one so I make sure I behave’

แฟนๆได้บ้ากันอีกครั้ง...










TBC





.......................

TALK


ฟิคอืดเป็นมาม่าต้มมาสามชั่วโมงแล้วเลยจ่ะ
55555555555555

คือตอนแรกจะแต่งYOUYOUYOUเนีย่ ไม่ได้กะให้ยาวไง
พอเป็นYOU DA ONE เราก็ไม่ได้มีพล็อตเลิศหรุอะไรเตรียมไว้เลย
เราแค่อยากเขียนที่เราคิด เราอินอะไรขณะนั้นก็เอามาใส่ในฟิค 5555
เขียนไปเรื่อยๆ สัก10-12ตอนน่าจะพอ
แต่ไม่คาดคิดเลยว่ามันจะอืดขนาดนี้ ซอรี่ชริงๆฮะทุกคน
ไม่โกรธกันนะ อย่าโกรธเลย สงสารเราเถอะ ><

เราไม่จัดให้หัวหน้าแม่มดออกมาเลย
ไม่ว่ากันนะทุกคน เราแอบเห็นว่ามีแฟนของพี่จองอาเยอะเหมือนกัน
จะพยายามให้นางได้ออกมาบู๊ในตอนต่อๆไปนะคะ


ตอนนี้เราแอบต่อช้าด้วย
เนื่องจากไปเที่ยวและติดภารกิจส่งฟิค และมันร้อนมาก
ไหนจะไม่สบายอีก
เยอะเหลือเกิน...ในที่สุดก็มาแล้วนะคะ
ตอน8จะพยายามมาส่งให้เร็วๆ
หรือยังไงก็ไม่รู้นะคะ ฟิคเราไม่ไ้ด้จบค้าง ไม่ค่อยเครียดเท่าไหร่

แล้วเจอกันค่ะ

QUOTE

อย่าลืม hashtag #YOUx3 นะคะ มาเ่ล่นกันๆ ^__.^

ขอบคุณและสวัสดีค่ะ