[SF] Catch me [YUNHOxJAEJUNG][PG-NC][02]

Title: Catch me
Author: i3e-dwz
Pairing: YUNHOxJAEJUNG
Rating: PG-NC
Genre: ROMANTIC EROTIC
previous Part: 01


02

มันก็สักพักแล้วที่ยุนโฮไม่ได้ติดต่อกับนักร้องวัยรุ่นชายขวัญใจเด็กผู้หญิงคนนั้นหลังจากที่พวกเขาเคยเจอกันเป็นระยะที่โรงแรม และมักจะเกิดขึ้นในวันไหนก็ตามที่ยุนโฮเบื่อเหล่านางแบบสวยๆที่คิดแต่จะผูกมัด เด็กหนุ่มคนนั้นจะทำให้เขารู้สึกดีได้เสมอ ที่แน่ๆเขาถูกใจเพราะว่าในหัวสมองของเด็กหนุ่มที่ไม่มีใครรู้เบื้องหลังดีไปกว่าเขานั้นไม่มีเรื่องผูกมัดอะไรนอกเหนือจากความสัมพันธ์บนเตียงที่ต่างก็ได้แบบไม่มีเสียทั้งคู่กับเขาเลย 
แต่ในนาทีนี้ยุนโฮก็ไม่มีคำตอบ เขาไม่รู้ว่าในหัวของคนจากตระกูลเชวที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างล่างและใช้ความอบอุ่นในปากโอบล้อมตัวตนของเขาอยู่นี้นั้นมีอะไรอยู่บ้าง 
เขาอาจจะนึกอะไรไม่ออกไปสักพักเลยจนกว่าจะถอดเสื้อสูท และดื่มเหล้า .. . เสร็จ 

คนคนนี้ชำนาญเรื่องอย่างว่าสมกับที่เป็นคนของนายใหญ่เชวจริงๆ ถึงเขาจะไม่รู้ว่านายใหญ่เชวมีนิสัยใจคอจริงที่แท้จริงไปในทางดีหรือเลวกันแน่แต่ก็เดาได้โดยไม่ยากเลยว่าชีวิตเขาคงไม่สมบูรณ์แบบแน่ๆถ้าหากเขาขาก ‘เซ็กส์’ ที่ดี ดังนั้นก็พอเดาได้ลางๆแล้วล่ะว่า ‘สมบัติตกทอด’ ของตระกูลเชวที่อยู่ตรงหน้าเขานี้จะถูกจัดอยู่ในระดับใด 



เขาตื่นตัวและร้อนรุ่มเหมือนไฟ แต่ท่าทีภายนอกยังคงนิ่งงันและเย็นชาอยู่แม้จะถูกกระตุ้นอารมณ์อย่างหนักหน่วง แจจุงทำหน้าที่ของตัวเองพลางเหลือบตาขึ้นไปมองเขาที่ถือแก้วเหล้าและกำลังละเลียดรสมันอย่างช้าๆ จวบจนกระทั่งเขาวางแก้วและเปลี่ยนมาใช้มือสอดเข้ามาในกลุ่มผมนุ่มและออกแรง กด หัวของแจจุงให้ ทำ ได้ ลึก ยิ่งขึ้น 
แจจุงแทบสำลัก...ตอนที่เห็นส่วนนั้นขยายเต็มที่ตัวเองก็ไม่ค่อยมั่นใจแล้วว่าจะรับมันได้ทั้งหมด แต่เขาช่างเรืองอำนาจเหมือนศาสดาแห่งกามารมณ์ ยิ่งใหญ่และผงาดสุดๆจนไม่รู้ว่าจะโง่ปฏิเสธไปให้มันได้อะไรขึ้นมา ตุ๊กตาแสนสวยตั้งใจเลียให้เปียกชุ่มและดูดจนมันมีเสียงอันน่าอาย ถึงจะเริ่มเมื่อยขากรรไกรหน่อยแต่รู้สึกว่าสะใจพิลึก ขณะที่ลิ้นและโพรงปากกำลังโอบล้อมเขาอยู่นั้นมือขาวๆก็บีบนวดส่วนนั้นของเขาเหมือนจะเป็นการช่วยให้เขาผ่อนคลายลงบ้างทั้งที่รู้ว่าสายเกินไป เขามาไกลเกินกว่าจะผ่อนคลายแล้ว เขากระตุกและครางออกมาอย่างทรงเสน่ห์ ขณะนั้นน้ำรักของเขาเริ่มจะซึมออกมา แจจุงลิ้มรสและค้นพบว่าไม่ใช่เพียงรูปร่างและลักษณะภายนอกของเขาท่านั้นที่น่าสนใจ แล้วเขาก็ปล่อยอารมณ์ไปตามสิ่งเร้าอันยอดเยี่ยมจนกระทั่งแจจุงได้ลิ้มรสความใคร่ของเขา กลืนเขาลงไปหมดทุกหยด และใช้หลังมือปาดที่ริมฝีปากอันแดงฉ่ำและร้อนผ่าวของตัวเอง ก่อนจะพาตัวเองขึ้นไปบนตักตามการนำพาของเขาอีกครั้ง 

ดูเหมือนเขาจะพูดอะไรบางอย่างกับตุ๊กตาที่ไปพามาจากตระกูลเชว แต่ทุกคำพูดของเขาถูกกลืนหายไปเมื่อตุ๊กตาแสนสวยคนนั้นจูบเขา 
จูบเก่งกว่าใครก็ตามที่เขาเคยจูบมา... 
เมื่อผละออกมาเล็กน้อยเขาก็พูดคลออยู่กับริมกลีบปากสุดเซ็กซี่คู่นั้น

“ไอ้นายใหญ่เชวคงให้เธอทำแบบนี้แทบทุกเวลา...”

“ไม่...”

“จริงหรือ?”

นายใหญ่เชวอะไรนั่นช่างโง่เขลา เขาคิด

“เราไม่ควรพูดถึงเขาในเวลาแบบนี้...เพราะ....” 

“ทำไม?” เขายกมือ จับปอยผมน่ารักๆนั่นเกี่ยวกับใบหูของแจจุงจนได้เห็นว่าที่หูข้างขวาของตุ๊กตาแสนสวยมีจิวสามสี่ชิ้นติดเป็นเครื่องประดับ แม้ในส่วนที่ดูจะสร้างความเจ็บปวดให้มากที่สุดตอนเจาะก็มีจิวเพชรเม็ดเล็กๆติดอยู่ เขาไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะตาดันมองเห็นรอยยิ้มของแจจุงเข้าเสียก่อน 

“คุณหลงฉันแล้ว~”

“หึ...”

“ฉันขอสั่งให้คุณยิงฉันสักที” 

“แล้วไง”

“รับรองว่าฉันจะทำให้คุณจะลืมเรื่องห่าเหวพวกนั้นไปให้หมด คุณจะลืมช่องคลอดแล้วก็มดลูกห่วยๆของนังแพศยาทุกคนที่คุณเคยทะลวงเข้าไป จะลืมสนิทเลย...ถ้าคุณยิงฉันด้วย ปืน ของคุณ” 

“ชะล่าใจจริงๆ ทั้งที่ฉันจะบีบคอเธอให้ตายตอนนี้เลยก็ทำได้”

“อย่างน้อยก็ต้องหลังจากที่คุณได้ตัวฉันก่อน” ตุ๊กตาจอมยั่วมองต่ำ เห็นอาวุธของชายหนุ่มกำลังผงาดอีกครั้ง “อย่าเสียเวลาเลย คุณชองยุนโฮ...ฉันไม่ท้องหรอก” แจจุงตั้งใจจูบดูดที่คอของชายหนุ่ม แต่เมื่อเขารู้สึกตัวว่ามันชักจะมากกว่าจูบธรรมดาๆก็ขยับหนีออกมาอย่างอารมณ์เสีย สายตาเขาก็เอาเรื่องไม่เบา แต่ตุ๊กตาแสนสวยคนนั้นก็ไม่สนใจ...สายตาแบบนั้นทำอะไรเขาไม่ได้ เขาไม่ใช่สาวน้อยที่จะน้ำตาตกทุกครั้งที่ถูกชายหนุ่มที่สนใจทำหมางเมินแบบนั้น เพราะมันห่วย 

“ห้องนอนอยู่ไหน?”

“ถอดกางเกง!”

คำสั่งถูกลั่นไปอย่างกะทันหัน นั่นทำให้แจจุงที่หันมองซ้ายมองหาขวาหาห้องนอนอยู่ชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะยิ้มและต่อกรกับเขาอย่างที่ทำมาตลอดตั้งแต่ที่เจอกัน
เขายิ้ม...เมื่อตุ๊กจาจอมยั่วเริ่มปลดเข็งขัดและกางเกงทั้งชั้นนอกชั้นในออก แล้วก็ตามมาด้วยเสื้อที่ถึงจะใส่อยู่ก็เห็นหน้าอกหน้าใจจนมันไม่มีความหมายเลยตัวนั้นออกไป ดูเหมือนว่าผิวขาวอมชมพูจะเชิญชวนกว่าเวลาที่ไม่มีสิ่งใดปกปิดนอกจากรอยสักที่สวยงามและเสริมความลึกลับน่าค้นหาเหล่านั้น 

เขามองออกไปข้างนอกในขณะที่แจจุงยังขยับตัวยุกยิกอยู่บนตักของเขา พวกลูกน้องทั้งหลายยังคงยืนรักษาความปลอดภัยอยู่ข้างนอก พวกนั้นหันหลังออกไปทางสระว่ายน้ำและสวนด้านนอก เป็นปราการชั้นสุดท้ายก่อนที่อันตรายจะมาถึงตัวผู้เป็นนายอย่างเขา... ในกรณีที่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ

“ถ้าฉันเรียกให้พวกมันหันมาดูจะเป็นยังไง”

“ฉันไม่อายที่จะอ้าขาให้คุณ ถึงจะมีใครมองอยู่ก็ตาม”

“รอยสักนี่...น่าสนใจ”

เขาบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกมาเป็นครั้งแรกขณะที่สัมผัสอยู่บนรอยสักที่ต้นขาของแจจุง นั่นทำให้ตุ๊กตาแสนสวยยิ้มก่อนที่จะยื่นมือมาที่ขอบกางเกงของเขา 

“ถอดกางเกงออกได้ไหม ฉันไม่ชอบเวลาที่มันมาโดนตัวฉัน ตอนที่คุณกำลังหยุดไม่ได้”

“เรื่องมาก”

“พวกผู้หญิงก็ต้องเคยบอกให้คุณทำนั่นทำนี่อยู่แล้ว ทำไม?...พวกหล่อนเร้าใจจนคุณยอมตามใจได้ แต่ฉันเทียบไม่ได้งั้นเหรอ?”

“ใช่”

“ได้โปรด...” ทำเสียงหวาน ทั้งที่เริ่มจะโกรธ “ถอดให้หมด ฉันอยากเห็นช่วงล่างของคุณ ให้ทายนะ...มันต้องแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแน่ๆ” ดวงตาที่เคยกลมโตหรี่ลง ก่อนเจ้าของจะแอ่นตัวและครางเล็กน้อยเมื่อจินตนาการตามปากพูด แล้วก็ประสบความสำเร็จอย่างเหลือร้ายเมื่อชองยุนโฮขยับตัวอย่างรวดเร็วเพื่อถอดเสื้อนอกและกางเกงออกจนเหลือแค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวตามคำขอ 

แม้ขนหน้าแข้งของเขาก็เร้าอารมณ์...

▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼

จริงๆแล้วยุนโฮรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไร 
เขาเป็นแค่ผู้ชายเถื่อนๆที่มีฐานะ มีอำนาจ ทั้งทรัพย์และรูปสมบัติของเขากับทุกสิ่งที่มีรวมกันก็เอาชนะความดีที่โง่งมได้ขาดลอยแล้ว เขาไม่ใช่คนดี และอาจจะเลวพอที่จะทำให้ผู้หญิงบางคนหมดสติกลางคัน และเมื่อหล่อนคืนสติขึ้นมาอีกครั้งก็จะไม่มีโอกาสได้ขึ้นเตียงกับ ‘นายท่านชอง’ เป็นครั้งที่สองแน่นอน 

ถ้าคิมแจจุงกร้านโลกนัก เขาก็ไม่ต่างกัน... 
เด็กหนุ่มคนเดียวที่เขาเคยนอนด้วยมักจะว่าง่าย ทำตามคำสั่งของเขาทุกอย่าง ไม่มีแววเจ้าเล่ห์อย่างคิมแจจุงที่ไว้ใจไม่ได้แต่ก็ปล่อยผ่านไปได้ยากคนนี้เลย ...สำหรับข้อหลังนั้น เขารู้ดีเลยว่ามันใช่ คิดไม่ผิดแน่ๆก็ตอนที่คิมแจจุงเริ่มที่จะช่วยตัวเองอย่างยั่วเย้า และเขาไม่รออะไรอีกต่อไปแล้ว 
นายท่านชองส่งนิ้วมือเข้าปากคนที่กำลังอ้าปากและกรีดร้องเบาๆตอนที่แก่นกายทั้งคู่เสียดสีสัมผัสกัน ตุ๊กตาแสนสวยเลียนิ้วเขาจนชุ่มและยกสะโพกขึ้นเป็นการบอกให้เขาใช้นิ้วอันแข็งแกร่งนั่นแทรกเข้ามาในร่างได้แล้ว ...แจจุงถูกผลักไปนั่งพิงที่พักแขนของโซฟา สองขาที่ตั้งชันอ้ากว้างประตูสีชมพูรับกับผิวดีๆทั้งตัวสู่สายตายุนโฮ 

“เร็ว...” 

เขาไม่ได้ทำตามคำสั่งของแจจุง 
แต่เป็นเพราะเขาเองก็รอไม่ได้แล้วต่างหาก 

“เธอเข้าตระกูลเชวได้ยังไง”

“ฉันเกิดที่นั่น” แจจุงตอบเสียงพร่า ในใจกำลังโครมครามอย่างหนักเมื่อรู้สึกว่าปลายนิ้วของเขาจ่ออยู่กับ ตรงนั้น ก่อนจะรวบรวมลมหายใจเพื่อสูดเข้าปอดตอนที่จงใจอ้าขาให้กว้างกว่าเดิมเพื่อรับเข้าเขามา 

“เธอคือ ตุ๊กตา ของไอ้นายใหญ่เชว... ที่ไม่ได้เป็นสมบัติอะไรอย่างนั้นแน่”

“ใครบอกคุณ” ตุ๊กตากรีดร้อง เมื่อเขาแทรกเข้ามาทั้งสามนิ้วอันเปียกชุ่ม ไม่กระแทกกระทั้น แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนและถะนุถนอมอะไรขนาดนั้น 

“ฉันดูออก...” มืออีกข้างของเขาหยิกรอยสักที่ขา “...ว่าเธอโกหก”

“เก่งจริงๆ... ทั้งที่เป็นลูกโสเภณีแท้ๆ”

ทุกอย่างหยุดนิ่ง มีแต่คิมแจจุงที่ยิ้มราวกับผู้ชนะ 


แต่นั่นก็ทำอะไรยุนโฮไม่ได้...

“ร้ายกาจ” เขาพูด “เธอคงสืบมาหมดแล้ว”

“อือ”

“แล้วก็แกล้งไม่รู้...ต้องการอะไรแน่”

“ฉันเห็นคุณที่สนามบินเจเอฟเคเมื่อต้นปี ...แต่พอนายใหญ่เห็นสายตาฉันเขาก็บอกเลยว่าคุณไม่ใช่คนธรรมดาๆ แต่เป็นคนของตระกูลชอง...แต่โทษนะ ท้าทาย น่ากินเป็นบ้า”

“เจเอฟเครึ?” 

“อ...อืม” ยุนโฮขยับนิ้วอย่างเนิบนาบทำให้แจจุงตอบรับ ร่างบางๆขยับเป็นคลื่นตามจังหวะเดียวกัน “คุณหล่อ หุ่นก็ดี...เห็นแล้วก็รู้เลยว่าต้องมีไอ้หนูที่อลังการแน่ๆ” 

ยุนโฮหัวเราะ ก่อนจะถอนนิ้วออก 

“ฮึ? จะยิงฉันแล้วสินะ” 

“ก็อยากนักไม่ใช่หรือไง”

“ใช่” เสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกมาจากปากของแจจุงพร้อมๆกับเสียงครางแหบต่ำของนายท่านชอง พวกเขาสัมผัสกันอยู่ภายใน ยุนโฮโน้มตัวลงมาใกล้ๆ เปิดโอกาสให้แจจุงรีบร้อนคล้องคอเขาไว้เหมือนแมวตะครุบเหยื่อแล้วก็กระซิบเสียงกระเส่าที่ข้างหู “พระเจ้า...มันอลังการ....มาก”

“อยู่เฉยๆ อย่าพูดมาก”

“ฉันแหกปากร้องได้ไหม”

“น่ารำคาญ”

“นี่....”

“........” เขาเริ่มขยับ ความคับแน่นที่เขาสัมผัสอยู่ทำให้เขาไม่มีสมาธิจะตอบอะไรอีกแล้ว 

“ฟังอยู่หรือเปล่าคุณ?”

“อืม”

“คุณชนะนายใหญ่เชวแล้ว”

“........”

“ที่ขนาดน่ะนะ”

“........”

“แหมดูตั้งใจทำจังเลยนะ...บอกแล้วใช่มั๊ยว่าเจ๋งกว่าพวกผู้หญิงงี่เง่าพวกนั้นแน่…”

“อืม~”

“นี่ตอบหรือว่าคราง หืม?”

“หุบปากสักที! น่ารำคาญ!”


“โอ...เวลาดุนี่เซ็กซี่เป็นบ้าเลย”

▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼

คนในคฤหาสน์ตระกูลเชวยังใช้ชีวิตไปตามปกติ นายใหญ่เชวไม่ได้ส่งสายไปติดตามข่าวคราวของแจจุงมากมายเท่าไรนัก เขานิ่งและทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติจนลูกน้องสงสัย แม้ในเวลานี้ที่ตามความจริงแล้วเขาควรอยู่ไม่สุขและส่งคนตามไปชิงตัวแจจุงคืนมาจนแทบคลั่งเขาก็ไม่ทำอะไรไปมากกว่านั่งจิบไวน์อยู่คนเดียวในห้อง 

แม่พูดเรื่องข้อความของแจจุงให้เขาฟัง... 
แจจุงในวันนี้มีสายตาเหมือนกับวันนั้นที่สนามบินเจเอฟเค และเขารู้ว่าเขาต้องรักษาคำพูด...ที่ถึงแม้จะพูดตอนที่กำลังจัดการกับตุ๊กตาแสนสวยของตระกูลเชวอยู่บนเตียงก็เถอะ 


“พี่...นี่ครั้งสุดท้ายแล้วนะ”

“อะไร?”

“อย่านอนกับฉันอีก”

“เป็นอะไรขึ้นมาอีก? คนอย่างเธอเกิดรักฉันขึ้นมาแล้วงั้นรึ?”

แจจุงที่นอนเปลือยอยู่ใต้ร่างของเขาส่ายหน้า 

“ถ้ามีวันไหนที่ฉันไป...ไม่ต้องไปตามกลับมาแล้วนะ”

“แล้วเราจะไปไหนแจจุง”

“ผู้ชายคนนั้น...ที่เจเอฟเค”

“คนไหน”

“ถ้าวันไหนฉันได้ไปกับเขา ฉันจะไม่กลับมาแล้วนะ เพราะงั้น...คืนนี้เป็นครั้งสุดท้ายเถอะ”

“เออ ก็ได้!!”

“ซีเรียสนะโว้ย ฉันจะเอา... ฉันต้องทำให้เขามาจับตัวฉันไป แล้วฉันจะไปกับเขา ทุกที่...”

“นรก?”

“นั่นก็ด้วย”

“แต่มันอาจจะเป็นผู้ชายของนังนายหญิง...”

“ไม่ใช่...สืบแล้ว เขาไม่ใช่ผัวนังนั่น”

“แต่มันก็ไม่มาหาเธอง่ายๆหรอกแจจุง รักแรกพบหรืออะไรเทือกนั้นกำลังทำให้เธอฝันหวานแบบโง่ๆอยู่ต่างหาก”

“ช่างปะไร ฉันตัดสินใจแล้ว”

คิมแจจุง...นกน้อย
เขาจะยอมปล่อยให้โบยบินออกไปนอกกรงก็ได้ถ้าเจ้าตัวต้องการ






‘ช่วยบอกพี่เขาหน่อยครับว่าผมจะไปกับผู้ชายคนนี้ อาจจะเป็นนรกหรือที่ไหนสักที่...ไม่ต้องห่วง’ 


นั่นคือข้อความของแจจุง...







แจจุงที่คงไม่กลับมาจิบไวน์กับเขาแล้ว 

▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼

แจจุงแทบแหลกคามือยุนโฮ เขาไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มผู้สง่างามเหมือนรูปสลักคนนี้จะเต็มไปด้วยความใคร่ในปริมาณมากถึงเพียงนั้น เขากระแทกกระทั้น ส่ง‘ปืน’ ของเขาเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนฟ้ามืด ไม่มีใครรู้ว่าเขาตั้งใจ ฆ่า แจจุงด้วยวิธีนี้หรือเปล่า 
ระหว่างที่ทำอยู่ มีโทรศัพท์เข้ามาสองสาย ...แต่เขารับสายที่สองเพราะความรำคาญ สายที่สองเป็นนายใหญ่เชว... ที่ขอคุยกับแจจุงเพราะเขาอยากรู้ว่า ‘น้อง’เป็นยังไงบ้างในขณะที่อยู่ในกำมือของคนที่บุกมาถึงบ้านเพราะต้องการล้างแค้น

“สุดยอดเป็นบ้า...” นั่นคือคำที่แจจุงบอกกับปลายสาย แล้วก็ถือวิสาสะโยนมือถือของยุนโฮลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี ยิ่งทำไปเรื่อยๆก็ราวกับว่าเรี่ยวแรงของชายหนุ่มชักจะมากขึ้นทุกขณะ อาจเพราะตั้งแต่ตอนที่นายใหญ่เชวโทรเข้ามา...เขาเกลียดตระกูลเชว อาจจะระบายความเกลียดลงมากับสะโพกของแจจุงก็เป็นได้ 


ยุนโฮช่างดุดันและโฉดชั่วสุดๆในเวลาที่กระแทกเข้ามาโดยไม่สนใจสิ่งใด 

แต่แจจุงปลื้มคนชั่ว...


.


ตุ๊กตาได้สติขึ้นมากลางดึกบนเตียงใหญ่ของยุนโฮหลังจากที่โซฟาดูจะคับแคบเกินไปสำหรับนายท่านชอง 
บนเตียงที่ยับย่นกลับว่างเปล่าไม่มีร่างกายดีๆนอนอยู่ข้างๆอย่างที่ควรจะเป็น แต่แจจุงไม่ได้อยากรู้ว่าเขาไปไหนเพราะถึงอย่างไนเขาก็ต้องกลับมาที่นี่อีก แต่จะมาทำอะไรนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง

เรียวขาขาวๆก้าวลงจากเตียงและตรงไปที่ห้องน้ำ ของที่เขาทิ้งเอาไหวไหลย้อนออกมาจนเลอะพื้นนิดหน่อยแต่แจจุงก็ปล่อยมันไว้หน้าตาเฉยเพื่อที่จะเดินไปส่องกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำหรูๆของเขา ...ร่างกายภายนอกยังดูปกติดี ไม่มีร่องรอยอะไรมากมายนัก ริมฝีปากที่จะบวมง่ายสุดๆเวลาถูกจูบก็ไม่เปลี่ยนไปมากเพราะเขาไม่ค่อยจูบเลย จะมีก็แต่ส่วนที่ถูกกระทำนั่นเองที่บอบช้ำและยังเจ็บปวดอยู่ แจจุงตัวสั่นเล็กๆตอนที่ส่วนนั้นคายของเก่าของชองยุนโฮออกมาระลอกใหญ่และมันลงไปกองที่พื้นแกรนิตโต้ในห้องน้ำของเขาอีกแล้ว 

ภาพความดุดันของยุนโฮยังอยู่ในสมองของแจจุง... 
เขาคำรามเหมือนเสือเวลาที่อารมณ์พุ่งพล่านสูงสุด กัดกราม ใบหน้าเขามีไรหนวดขึ้นอยู่...คงจะดีไม่น้อยถ้าได้มาถูไถกับส่วนใดส่วนหนึ่งของตัวเอง อาจเป็นต้นขา เป็นหน้าท้อง เอว สะโพก เอาเป็นว่าทุกส่วนไปเลยเถอะ...
ช่วงล่างของเขายอดเยี่ยม มวลกล้ามเนื้อของเขาคับแน่นทั้งที่แขน หน้าท้อง และต้นขา มันทำให้แจจุงใจสั่นตลอดช่วงกิจกรรม...เขาอึดจนน่าจะเป็นที่ใฝ่ฝันของพวกผู้หญิง น้ำรักของเขาข้นคลั่กจนไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าถ้าเขาฉีดมันเข้าไปในช่องคลอดของผู้หญิงในเวลาที่เหมาะเจาะจะตั้งท้อง เขาคงต้องมีลูกเป็นโขยงแน่ๆ 

แต่เขาจะไม่มีวันมีลูกหรอก 
นอกจาก ผัว แล้ว เขาจะไม่มีทางเป็นอะไรอื่นอีกแน่ๆ เขาเป็นพ่อของใครไม่ได้หรอก...เพราะแจจุงจะจับเขาให้อยู่มือตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่มีทางไปหาใครอีก 
ตุ๊กตาแสนสวยตั้งใจ... 
การจับผู้ชายสำหรับแจจุงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย ปกติแล้วแค่ขยิบตาครั้งเดียวก็ขี้คร้านพวกนั้นตั้งแต่หัวดำยันหัวหงอกจะคลานเข้ามาแทบเท้า แต่หากเป็นนายท่านชอง แจจุงไม่แน่ใจ แต่ก็จะไม่หยุด ต่อให้เขาแอบไปมีลูกมีเมียอยู่ที่ไหนจนแจจุงสืบประวัติไม่เจอก็ช่าง... 


‘หนู... พ่อของหนูต้องทิ้งหนูกับแม่เพราะฉันแล้วนะจ๊ะ เสียใจด้วย...’ 

ถ้าเขามีลูกก็คงจะต้องบอกกับลูกเขาอย่างนี้ 



รักแรกพบกำลังทำให้ตุ๊กตาแสนสวยจากตระกูลเชว ‘ฝันหวานแบบโง่ๆ’ อยู่จริงๆ เจ้าตัวเองก็รู้...แล้วก็ไม่ได้คิดสนใจอะไรมากมายให้ปวดหัว 

เพราะถึงมันจะโง่ แต่ก็ยังเป็นฝันที่ หวาน มาก ไม่ใช่หรือ?

TBC

▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼


TALK

อูยยยยยย มาต่อเร็วไปไหนจ๊ะ 5555555555555
ยิ่งใกล้คัมแบค มันยิ่งฟิตค่ะท่านผู้ชม 

เขียนเรื่องนี้เหนื่อยมากอีกแล้ว
พาร์ทนี้ตอนแรกห่อเีห่ยวมาก ไปต่อไม่ได้ ปวดหัวตึงๆเลย
แต่พอได้เติมพลังด้วยนายท่านชองก็สตาร์ทติดง่ายดังที่เห็นเลยค่ะ 

กระแสตอบรับดีจริงๆเลย
ขอบคุณมากๆเลยนะคะทุกคน 

แล้วสุดท้ายเราก็อดไม่ได้ ขอเล่นอีกแล้วค่ะ #catchmechungyunho นะจ๊ะ 
แล้วเจอกันค่ะ 

ฮิ้ว~~~~~~~



ปล. ไปหาเราที่ @erkchun



▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼