[SF] Little Big boy's letter : Officially missing you #inbedseries

Their room
The Big boy's letter : Officially missing you
#inbedseries

สำหรับคนไม่เคยอ่าน #inbedseries อาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจในเนื้อเรื่องและตัวละครนิดหน่อยนะคะ 
ดังนั้นแนะนำให้อ่านก่อนนะคะ  {จิ้ม!}

บูครับ...
ผมเอง 

ผมรู้ว่าบูจะต้องคิดถึงผมแน่ๆ ผมรู้เพราะผมคิดถึงบูเหมือนกัน 
งานที่นี่ยุ่งมาก... แถมคุณก็น่าจะรู้ว่าประเทศไทยร้อนสุดๆ ผมแทบจะกระโดดลงสระว่ายน้ำทั้งชุดสูทมาหลายรอบแล้ว 
แต่แค่จะนอนดูทีวีสบายๆผมยังไม่มีแรงเหลือเลย
จริงๆแล้วเมื่อคืนนี้ผมก็เผลอหลับที่โซฟาด้วยซ้ำ…


มีคนบอกผมว่าช่วงนี้บูขี้โมโหมาก 
ทำไมคุณเป็นแบบนี้ล่ะ...ผอ.ของผมต้องนิ่งสุดๆไม่ใช่เหรอ?
คุณต้องข่มอารมณ์หน่อยนะ ผมรู้ว่าเป็นเพราะคุณคิดถึงผมมากก็เลยพาล 
โมโหสินะที่ช่วงผมไม่โทรหาคุณเลย ผมไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ ได้ยินเสียงคุณก็คงเอาแต่บอกว่าคิดถึงแน่ๆ
แล้วคุณก็คงจะบ่นผม แล้วก็บอกว่ามันไร้สาระ ทั้งที่ตัวเองก็เขิน
ผมพูดถูกมั๊ย?
แต่คุณนี่ก็จริงๆเลยนะครับ ผมไม่โทรไปคุณก็ไม่โทรมา
ฟอร์มเยอะเหมือนเดิม...


ดังนั้นผมก็เลยเขียนจดหมายให้คุณอีกครั้ง
จริงๆผมก็เป็นผู้ชายเชยๆคนนึงน่ะนะ...หวังว่าคนทำงานวัยเลขสามกลางๆอย่างคุณจะเข้าใจความเชยของผมดีนะครับ
ผมไม่รู้ว่าผมจะกลับไปทันฉลองวันเกิดคุณหรือเปล่า
เพราะสถานการณ์ที่นี่ไม่แน่นอนมาก ผมประชุมแทบทุกวัน 
คิดถึงคุณทั้งวันเลย 
ผมอยากให้คุณพักผ่อนเยอะๆ กินข้าวให้ตรงเวลา 
ผมเป็นห่วงคุณมาก...
เสาร์นี้คุณเรียกแม่บ้านมาทำงานก็ได้ ส่วนตัวเองก็นอนเฉยๆเถอะ
ย้ำอีกครั้ง ผมเป็นห่วงคุณจริงๆ 


คุณต้องอ่านที่ผมจะเล่าต่อไปนี้นะ...
ผมเลิกถอดกางเกงในเป็นวงแล้ว แล้วผมก็รู้ว่ามันไม่เท่เลย 
แต่แม่บ้านที่มาเอาผ้าผมไปซักคงเกลียดผมแน่ๆถ้าผมยังไม่เลิกนิสัยแบบนั้น
ส่วนคุณน่ะ อย่าเพิ่งดีใจไปเลยครับ เพราะเมื่อผมกลับบ้านเราเมื่อไหร่ ผมก็จะทำแบบเดิม
ให้คุณบ่นผมเหมือนเดิมนั่นแหละ 
บูบ่นแล้วน่ารักกว่าตอนนั่งทำงานอีกนะ ผมรู้ว่าบอกไปแล้ว...แต่ผมแค่อยากบอกอีก



บูต้องอยากฆ่าผมแน่ถ้ารู้เรื่องนี้...
ผมไปนอนโรงพยาบาลมาน่ะ...เพราะโรคกระเพาะผมกำเริบ 
ผมลืมกินข้าวกลางวันไปอาทิตย์นึง 
นี่ผมรู้สึกว่าผมกลับเหมือนบูที่บ้างานจนลืมกินข้าวเลย
ตอนนั้นผมแทบป้อนข้าวบูด้วยซ้ำ จำได้มั๊ย?
เห็นมั๊ยล่ะ? ผมบอกแล้วว่าบูต้องฆ่าผมแน่ๆถ้าผมเขียนเล่าไป...
ตอนแรกผมจะไม่เล่าแล้ว แต่ผมไม่อยากปิดบังคุณเลย 
เราอยู่ห่างกันตั้งหลายชั่วโมง...แถมต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกอย่างน้อยหนึ่งเดือน
ผมคิดถึงบูจนปวดใจไปหมดแล้วครับ 

บูก็ต้องคิดถึงผมน่า ผมรู้...



เราอยู่กันมาหลายปีแล้วนะครับ สงสัยจะได้เป็นคุณปู่ด้วยกันอย่างที่เคยคุยกันแน่ๆ
ผมพูดเล่นนะเรื่องหนังสือโป๊น่ะ... ไม่ดูหรอก 
ส่วนคุณคงจะนั่งดูข่าวเศรษฐกิจทั้งวันแน่เลย ใช่มั๊ย?
แต่ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็เถอะ ผมจะอยู่กับคุณนะ...ได้โปรดเชื่อคำสัญญาของผม 
สำหรับปีนี้เป็นปีที่สามสิบห้าสำหรับชีวิตที่มีค่าของบูแล้ว
ผมโคตรตื่นเต้นเวลาคิดถึงหน้าคุณตอนที่ได้ของขวัญจากผม 
และผมจะทำให้บูยิ้มแฉ่งแบบนั้นอีกแน่นอนในปีต่อๆไป 
สำหรับปีนี้...เผื่อว่าผมกลับไปไม่ทัน ผมก็เลยส่งของขวัญในกล่องสีดำนั่นมาให้คุณก่อนเลย 
(หวังว่าคุณคงยังไม่ได้เปิดมันนะ)
ผมคิดว่าคุณคงประทับใจแน่... ผมไปเล็งมาหลายวันว่าควรซื้ออะไรให้คุณดี 
กว่าผมจะได้คำตอบก็ปวดหัวเลยครับ 
แล้วคุณก็อย่าลืมขอพรล่ะ อายุสามสิบห้าก็ต้องขอสามสิบห้าข้อนะครับเบบี๋
ห้าม ลืม เด็ด ขาด !


ผมสัญญานะว่าของขวัญของคุณจะไม่ได้มีแค่นี้แน่นอน 
เมื่อผมกลับไปเราจะคุยเรื่องนี้กันอีกที 
(รวมถึงเรื่องแหวนเพชรวันคริสต์มาสมี2011ที่คุณทำหายตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ฟิตเนสด้วย)
จดหมายของผมยาวมากเลย นี่ยาวที่สุดเท่าที่ผมเคยเขียนให้คุณเลยใช่มั้ย 

คุณอ่านถึงตรงนี้หรือยัง...พยักหน้าบอกผมหน่อย 

อืม...ผมรู้แล้ว อ่านเก่งจัง


ผมหวังว่าผมจะได้กลับไปเจอบูเร็วๆ 
ผมจะไม่โทรหาคุณจนกว่าคุณจะได้รับจดหมายนะ 
ผมจะคอยเชคตลอด... 


สุดท้ายแล้ว...ผมสัญญาครับว่าผมจะมั่นคง 
ผมเป็นของบูนะ (ยูโนวด้วย) 

ผมรักบู...รักบูมากๆ...มากที่สุดในโลก
...เบ๊บของคุณ...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ผมรักบู...รักบูมากๆ...มากที่สุดในโลก อืม! เบ๊บของคุณ... จบแล้ว! นี่เมื่อกี้เขาชมฉันด้วยว่าอ่านเก่งจัง เขาชมฉันย่ะ!” 

“เรื่องของเธอเถอะ ว่าแต่เธอว่าฉันควรเปิดกล่องเลยมั๊ยฮง”

“เปิดสิ! เขาบอกให้นายเปิด!!”

บอกตรงๆว่าคิมแจจุงช่างเป็นภาระให้กับเพื่อนสนิทมากในช่วงสามวันที่ผ่านมา เจ้าตัวในสภาพมีแผ่นเจลลดไข้ติดอยู่ที่หน้าผาก มีจมูกแดงๆแถมยังแสบและหายใจไม่สะดวกซึ่งทำให้เสียงเปลี่ยนไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้น! ตอนนี้ยังร้องไห้หน้าพังไปหมดด้วย! ...แจจุงนอนนิ่งๆอยู่ในกองหมอนและผ้านวมนุ่มๆบนเตียง ข้างกายมีฮงดาน่าที่สละตัวเองไม่เข้าออฟฟิศเพื่อมาดูแลเพื่อนสนิทที่ดื้อไม่ยอมไปหาหมอให้เป็นเรื่องเป็นราวเพราะกำลังงอแงคิดถึงแฟน 
ถ้าลูกน้องมาเห็นบก.ฮงในสภาพรัดผมด้วยยางสีชมพูของเจ้าของบ้าน ไร้เมคอัพ ใส่แว่นหนาเตอะกับเสื้อนอนตัวย้วยและกางเกงขาสั้นแบบนี้ล่ะก็...ในออฟฟิศคงได้เอาไปเมาท์กันยาวแน่ๆ 


“ขอทีเถอะคิมแจจุง นายควรไปหาหมอก่อนที่จะตรอมใจตายนะ”

“ฉันไม่เป็นไร”

“นายบอกไม่เป็นไรมาสามวันแล้วที่รัก...แล้วยังไม่ยอมบอกเบ๊บของนายอีก หรือว่ากะจะตรอมใจจริงๆ”

“ฉันเปล่า~ เธอบอกทีฉันหน่อยว่าบนกล่องมีโลโก้อะไร?”

“เดี๋ยวนะ....” สาวสวยยกกล่องสีดำขนาดเท่าสมุดโน้ตสักเล่มขึ้นมาแล้วพลิกหาโลโก้ของขวัญที่ว่า “แปลก...คราวนี้เขาซื้อของถูกให้นายเหรอ?” ว่าแล้วสาวเจ้าก็หัวเราะเสียงแหลม ดี...จะได้ไม่ต้องอิจฉา

“หัวเราะทำไม น่าเกลียด”

“เปล่า ฉันแค่ค่อนข้างจะเซอร์ไพรส์น่ะที่ชองยุนโฮให้ของขวัญแฟนอายุ35ที่กำลังห่อเหี่ยวด้วยของไม่มียี่ห้อ ถ้าเป็นผู้หญิงด้วยกันฉันจะเรียกเธอว่าวัยทองด้วยซ้ำรู้ไว้เลย!”

แน่นอน ปัจจุบันนี้ดาน่าก็ยังไม่มีแฟน...เธอเข็ดกับการนัดบอดที่ได้ผลห่วยแตกสิ้นดี มีผู้ชายดีๆเข้ามาเยอะแยะแต่พวกเขาก็ไม่ถูกใจคนเรื่องเยอะอย่างเจ้าตัวเลย ...ไม่พ่อหม้ายเฉยๆ ก็พ่อหม้ายลูกติด มีหนุ่มรุ่นน้องที่ดูดีมากแต่เขาก็ใส่เสื้อสูทที่เช่ามา อีกคนเป็นคุณครูโรงเรียนประถม สอนวิชาศิลปะ...แต่เขาเป็นเกย์ ดังนั้นทุกอย่างก็เลยจบอยู่เท่านั้น ดาน่าเลยหันหัวมาลวนลามยุนโฮเท่าที่โอกาสจะเอื้อให้เพื่อความสุขเล็กๆน้อยๆที่คิดว่ายังไงดีกว่าการนั่งรอไปตลอดชีวิตก็แล้วกัน

“ดาน่า~”

“โอเค ฉันจะไม่ทรมานคนใกล้ตายด้วยการพูดจาเสียดสี จิกกัด รวมไปถึงพูดอะไรก็ตามด้วยความสะใจกับเพื่อนเกย์สุดที่รักของฉันแล้ว...ต่อไปฉันจะเปิดของขวัญไม่มียี่ห้อของเขานะ ดีมั๊ยยะคนไข้” ดาน่าตบแก้มเพื่อนรักที่เป็นไข้และมีสภาพใกล้ตายก่อนจะสูดหายใจและเปิดกล่องที่ว่าด้วยความลุ้นระทึกที่ไม่จำเป็น ไหนๆมันก็ไม่มียี่ห้ออยู่แล้วนี่!

“อือ” 

แจจุงนอนตะแคงมองดาน่าที่เปิดกล่องแล้วก็นิ่งไป ไม่ใช่แค่นิ่ง...หล่อนทำหน้าตกใจด้วย 

“เบ๊บคงไม่ได้ส่งคอนดอมมาให้ฉันใช้กับคนอื่นใช่มั๊ยฮง!?”

“เปล่า...ไม่ช็อคโลกขนาดนั้น....แต่ก็ช็อคระดับนึงเลย......”

“อะไร!? ไม่เอา!! อย่าเอามาให้ฉันดูนะ!” 

เบ๊บคงปวดหัวแน่ๆ ถ้าได้มาเห็นสองสาวเขาวิตกจริตกันขนาดนี้

“ไม่! ที่รัก...มันไม่ใช่ของที่นายเกลียดหรอก...แต่.......โธ่เอ๊ย~!! สุดท้ายฉันก็อิจฉาพวกนายอีกแล้วให้ตายสิ!!” บก.ฮงถึงกับต้องถอดแว่นแล้วทำหน้าเหวี่ยงใส่เพื่อนรักที่กำลังหน้าแดงเพราะพิษไข้ด้วยความหมั่นไส้ส่วนตัว “ตลอดเลย! เอ้า ! เอาไปเลย!!”

ดาน่าส่งกล่องของขวัญให้แจจุงแล้วก็เดินหนีออกไป แต่ก็ไม่วายยังตะโกนว่า ‘คู่เกย์จงเจริญ~!’ ลั่นบ้าน...
ส่วนเจ้าของกล่องของขวัญตัวจริงก็แทบจะหลับตาปี๋ตอนที่หยิบของออกมาจากกล่อง แต่ก็ต้องลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสแรกก็บอกเลยว่าของที่อยู่ในมือนั่นคือ สมุดไดอารี่...



ให้ตายเถอะเบ๊บ...

ฉันไม่เขียนไดอารี่ เธอก็รู้!




บ่นงึมงำอยู่กับตัวเองสักพักก่อนจะเปิดสมุดไดอารี่ที่ไม่ถูกจริตกับตนสักเท่าไหร่ออก... แล้วแจจุงก็ช็อคยิ่งกว่าดาน่า 


ทำไมกัน....ทำไมแจจุงจะจำลายมือเบ๊บไม่ได้? 
เบ๊บลายมือห่วยแตกจะตายไป... แต่แจจุงกลับอ่านทุกตัวอักษรในเล่มที่เป็นลายมือฆ่าคนได้ของเบ๊บออกทุกตัว 


มีแต่ ‘ผมรักคุณ’ เต็มไปหมด...
ไม่ใช่ ต้องบอกว่า ทุกหน้า เลยต่างหาก



“ให้ตายเถอะเบ๊บ~~” แน่นอนว่าแค่นี้ก็ทำให้ผอ.ขี้โมโหร้องไห้ออกมาในยามที่กำลังทำตัวงอแงได้ 


กว่าเบ๊บจะนั่งเขียน...


นี่...ดูสิ ตรงนี้มีรอยน้ำลายด้วย เขาคงหลับคาสมุดนี่แน่ๆ 


โอ นี่มันโลโก้วิตตอง อุตสาห์เติมให้


ตรงนี้มีรูปรถม้าที่สภาพเหมือนตัวด้วงด้วย 


นี่รูปอะไร....โธ่! ฉัน? ใช่! นี่รูปฉัน.......ถ้าไม่มีลูกศรหงิกๆชี้มาบอกว่าเป็นฉันก็คงไม่มีทางรู้แน่นอน แต่สวรรค์ก็เมตตาแล้วที่ช่วยให้เขาวาดคนเป็นคนได้ 




โธ่...เบ๊บ





ขอบคุณนะ...รักเธอจริงๆพ่อหนุ่มของฉัน





.
.


“ดาน่า~~ พาฉันไปหาหมอหน่อย~!!!”

END


----------------------


talk


คิดถึงบูแทบใจจะขาด~
จริงๆเขียนไว้นานแล้วแต่ไม่ได้ลงฮ่ะ 
เดี๋ยวหาว่าตัดไม่ขาด (ซึ่งยังไงก็คงตัดไม่ขาดจริงๆในชีวิตนี้)

คิดว่าคงมีคนคิดถึงเบ๊บและบูเหมือนกันแน่ๆ 
มีใช่มั๊ย?? ต้องมีสิ! 


ยังไงก็ต้องขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันจริงๆจ้า 
ขอบคุณที่ยังไม่ลืมอินเบ๊ดและเบ๊บบูด้วยเนาะ
รักกันตลอดไปนะคะ 

<3