[SF] Catch me [YUNHOxJAEJUNG][PG-NC][04-END]

Title: Catch me

Author: i3e-dwz

Pairing: YUNHOxJAEJUNG

Rating: PG-NC

Genre: ROMANTIC EROTIC

previous Part: 01 | 02 | 03

04

วันนั้นแจจุงกลับไปหายุนโฮเซฟเฮาส์ เขาเดินเข้านอกออกในบ้านนั้นได้อย่างอิสระตามคำสั่งของยุนโฮที่บอกกับลูกน้องไว้ว่าให้จับตามองอยู่ห่างๆ ชองยุนโฮนั่งอยู่ที่บาร์เหล้าในบ้าน เขายิ้มให้แจจุงแล้วก็ดื่มเหล้าต่อโดยที่ไม่สนใจอะไรอีก นั่นทำให้ตุ๊กตาผู้ไม่เหลือใจให้ใครแล้วอย่างแจจุงนึกหงุดหงิด เขาเฉยชาไม่เหมือนตอนอยู่บนเตียง บางจังหวะเขาทำเหมือนลืมด้วยซ้ำว่าสั่งให้แจจุงออกไปทำอะไร แล้วเขาก็ไม่ถามเลยว่าผลเป็นอย่างไร 

‘คุณจะไม่ถามหน่อยหรือว่าฉันทำงานสำเร็จไหม’ 

‘ฉันรู้ว่าเธอทำได้แล้ว มีคนโทรรายงานฉัน’ 

เขาจะมีสายสืบในตระกูลเชวหรืออะไรก็ช่างเขาเถอะ แต่เขาไม่ควรนั่งดื่มเหล้าและทำราวกับว่าแจจุงที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นอากาศเลย และเขาควรได้รู้ว่าการที่แจจุงยืนรอเขาพูดหรือทำอะไรสักอย่างที่มากกว่าการดื่มเหล้าคือหนึ่งในความโชคดีของเขา เพราะถ้าเป็นคิมแจจุงในเวลาปกติล่ะก็คงได้โวยวายแล้วมุ่งจะเอาชนะเขาด้วยหลากหลายวิธีแน่ๆ แต่นี่แจจุงอุตส่าห์รอ...รอจนทนไม่ไหว 
แล้วมันก็เป็นการรอที่แสนสั้นแต่ยาวนานในความคิดของแจจุง 
...ห้านาที... 


ตุ๊กตาแสนสวยเข้าไปยืนใกล้ๆยุนโฮ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปจูบที่ขมับอย่างแผ่วเบา แจจุงไม่เคยอดใจได้ ...จะต้องมีเสียงครางทุกครั้งที่ได้สัมผัสเขา กลิ่นน้ำหอมของเขาบอกได้เลยว่าเขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง เขาสุขุม นิ่ง แล้วก็มีมุมร้อนแรงที่เขาไม่ได้แสดงออกกับทุกคน แต่ที่แน่ๆ...เขายอดเยี่ยม แจจุงเลื่อนฝ่ามือลงไปต่ำๆ จากหน้าอก ผ่านหน้าท้อง แล้วก็เปลี่ยนมืออีกข้างเพื่อล้วงเข้าไปในกางเกงของเขา


แต่...แจจุงไม่ได้ใช้แค่มือเปล่า มันมีปืนแพงๆจากเบลเยี่ยมที่อุตส่าห์กลับไปเอามาจากตระกูลเชวอยู่ในมือนั้นด้วย 

“เธอมันบ้า...แจจุง”

“รู้ใช่มั๊ยว่าแค่ฉันลั่นไกนิดเดียวชีวิตคุณก็เปลี่ยนเลย”

“........”

“อยากเรียกลูกน้องเข้ามาก็เอาสิ มาดูกันว่าระหว่างลากฉันไปปล้ำกับช่วยนายที่โดนยิงไอ้หนูมันจะทำอะไรก่อน!” 

ยุนโฮไม่เคยกลัวใคร กับแจจุงในตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวของเขาเหมือนกัน เพียงแต่เขาคิดว่าเขารู้จักแจจุงพอสมควรแล้วจากการพูดจาของเจ้าตัว และสภาพเขาในตอนนี้ก็ไม่สะดวกในการต่อสู้หรือพลิกแพลงสถานการณ์เลย 

“ฉันรักคุณก็จริง แต่ถ้าคุณคิดจะหลอกใช้ฉันง่ายๆก็เสียใจด้วย...พอดีฉันไม่ได้โง่”

“แล้วเธอต้องการอะไร”

“ก็แค่จะบอกให้คุณรู้เท่านั้นเองว่าการที่ฉันรักคุณ ยอมคุณ ถวายตัวให้คุณเหมือนคนบ้าแบบนี้มันไม่ได้แปลว่าคุณจะทำเหมือนฉันเป็นของเล่นได้ ใครๆก็เรียกฉันว่าตุ๊กตา แต่ถ้าคิดจะเล่นฉันแล้วโยนทิ้ง ฉันเอาตาย!”

“สาวน้อย...”

“............”

“อะไรจะขี้ใจน้อยขนาดนี้ หืม? รู้ไหมว่าการที่เธอกลับเข้ามาที่นี่ได้เป็นครั้งที่สองมันก็เป็นคำตอบในตัวชองมันอยู่แล้ว”

“คุณชอง?”

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ตระกูลชอง...คิมแจจุง” 

ชายหนุ่มผายมือ เขาหล่อและล่ำมาก นั่นคือที่แจจุงมองเห็น

“........” แจจุงหรี่ตามอองเขาอย่างไม่ไว้ใจในตอนแรก แต่แล้วก็มีท่าทีอ่อนลงเมื่อมองตาของชองยุนโฮตรงๆแล้วก็รู้ตัวทันทีว่าจะไม่มีทางเอาชนะเขาได้แน่ๆ

“เอาปืนออกไป แล้วก็ไปใส่ชุดบันนี่กับถุงน่องกระต่ายออกมาหาฉันไม่ดีกว่าเหรอ” ‘บันนี่’ เขาทำท่าประกอบด้วย

“ฉันไม่มีทางทำบ้าๆบอๆแบบนั้นแน่”

“ถ้างั้นก็อยู่เฉยๆ แล้วก็รอ”

“............”




เขากระซิบ



“ปืนของฉัน”

▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼

ตั้งแต่วันที่แจจุงกลับไปฆ่ามือปืนชื่อพัคกาฮีและหยิบของรักของหวงตัวเองไม่กี่ชิ้นออกมาก็ไม่มีการติดต่อจากตระกูลเชวอีกเลย แม้กระทั่งนายใหญ่ก็เงียบหายไปกับเขาด้วย ตระกูลชองก็อยู่กันอย่างปกติ แจจุงไม่รู้ว่าระหว่างนายใหญ่เชวและยุนโฮ...พวกเขาตกลงอะไรกันอีกหรือเปล่าแต่ก็คิดว่าถ้าไม่รู้ชีวิตก็ไม่ได้แย่ลงเลยดังนั้นก็เลยเลิกสนใจแล้วก็ลอยไปลอยมาอยู่ข้างๆชองยุนโฮ ปัจจุบันก็ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลชองในฐานะอะไรก็ไม่รู้

...แต่เป็นของนายใหญ่แทบทุกคืน..
วันแรกที่มาถึงถิ่นตระกูลชอง แจจุงก็แผลงฤทธิ์โดยการโวยวายหาที่จอดรถให้ตัวเอง...ใช่ ตอนออกจากตระกูลเชวก็ขับรถของตัวเองออกมาด้วย แล้วนั่นก็วุ่นวายซ้ำยังน่ารำคาญมากจนยุนโฮแทบจะสั่งให้ลูกน้องลากรถแพงๆของตุ๊กตาตัวแรงนี้ไปทิ้งที่ไหนสักที่ ดังนั้นความประทับใจแรกของสาวใช้ที่มีต่อแจจุงก็เลยไม่ดีนัก บางคนว่ายุนโฮไปเก็บแจจุงมาจากซ่อง บางคนบอกว่าถูกขายขัดดอก แล้วก็ไม่มีใครเดาถูกสักคน... แต่เห็นว่านายใหญ่มักจะขลุกอยู่ในห้องกับเด็กท่าทางเอาแต่ใจคนนั้นแทบจะตลอดเวลาอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน และไม่ว่าแท้จริงแล้วเด็กหนุ่มคนนั้นจะเป็นใครมาจากไหนด็ตาม พวกเธอก็เตรียมใจเอาไว้แล้วว่านี่อาจเป็นคนที่เธอจะต้องเรียกว่า ‘นายหญิง’ ในวันใดวันหนึ่งก็ได้...

.
.


ว่ากันว่าสำหรับคนที่หันหลังเดินออกมาจากที่หนึ่งและตั้งใจมุ่งหน้าไปอีกที่หนึ่งแล้วจริงๆแล้วจะมีแต่การเดินหน้า ถึงจะสะดุดล้มอยู่บ้างก็จะไม่มีคำว่าหยุดหรือหันหลังกลับอยู่ในพจนานุกรมเลย

แล้วคุณก็ควรเชื่อ...

แจจุงไม่หยุดเดินหน้าตลอดหลายเดือน เพื่อทำให้นายใหญ่ชองยุนโฮ หยุด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ทำไมหรือ ?


เพราะแจจุงให้เขาทำรักทุกๆคืน บริการเขาทุกๆวัน พร่ำคำชมให้เขาอย่างกับสวดขอพรพระเจ้า ตอบรับเขาอย่างดีเลิศ แจจุงจู่โจมสุดฤทธิ์ ครั้งหนึ่งเคยแอบเข้าไปในห้องและปีนขึ้นเตียงของเขาในวันที่คนทั้งบ้านรู้ว่าเขาอารมณ์เสียและไม่มีใครกล้ายุ่งด้วย แต่แจจุงคงต้องบอกว่าเสียใจด้วยจริงๆเพราะชองยุนโฮไม่เคยทำให้แจจุงกลัวหัวหดเหมือนพวกลูกน้องได้เลยสักครั้ง แต่ยุนโฮช่างฉลาดและมีไหวพริบ เขารับรู้การมาของใครอีกคนบนเตียงของเขา...และเขารู้เลยว่าเป็นใคร แต่เพราะเขาอารมณ์เสียก็เลยคว้าปืนที่ซ่อนไว้ใต้หมอนขึ้นมาจ่อหัวผู้บุกรุกจอมยั่ว เขานึกอยากจะลั่นไกสักทีให้หายรำคาญด้วยซ้ำไปเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นแจจุงกำลังหมอบอยู่ที่ส่วนล่างของเขา 
ทว่าแจจุงยังคงเป็นตุ๊กตาตัวเดิม ที่ไม่เคยกลัวปืนเจ้าตัวลดมือของเขาข้างที่มีปืนลงแล้วใช้ลิ้นเลียที่กระบอกปืนสีดำของนายใหญ่ชองเหมือนนั่นคือปืนที่ตนคิดถึงมาตลอด สายตาที่มองมาบอกชองยุนโฮว่าเขาจะต้องโยนทุกอย่างทิ้งแล้วนอนกับคิมแจจุง เขาจะต้องทำให้คนร้ายกาจผู้นี้สยบอีกครั้งและอีกครั้ง เนื้อตัวนวลเนียนนี้ควรมีร่องรอยของการถูกชำเราโดยผู้ชายเลวๆอย่างเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาควรโถมร่างใส่และแจจุงจะต้องร้องโอดโอยกับกำลังของเขา นั่นแหละถึงจะพอกับความต้องการของเขาที่พุ่งสูงเพียงเพราะเห็นสีหน้าและสายยั่วอารมณ์ของคิมแจจุง

สรุปว่าคืนนั้นเป็นอย่างที่ยุนโฮคิด แจจุงลุกเดินไม่ได้ ไม่...แม้แต่จะนอนท่าปกติก็ยังทำได้ลำบาก เจ้าตัวยังคงนอนชันขากับเตียง ร่างกายเปรอะไปด้วยรอยจูบและคราบรัก และถึงจะต้องร้องโอดโอยแต่ก็ยังไม่หยุด แจจุงยังคงมอบอาหารตาให้กับยุนโฮเมื่อส่วนกลางลำตัวของตนกระอักน้ำรักออกมาด้วยมือของตัวเองบ้าง แจจุงซี๊ดปากและท้าทายเขาอีกครั้ง แล้วหลังจากนั้นมันก็เกิดขึ้นและดำเนินไปอย่างกับพวกเขากำลังรบกันอยู่ในแนวหน้าของสงคราม และแจจุงแพ้เนื่องจากถูกเขายิง ปากทางสีชมพูบอบช้ำอย่างน่าสงสาร เขาเห็นเนื้อหนังสีแดงข้างใน เนื้อหนังที่โอบรัดเขาจนหายใจขัด เนื้อหนังของร่างกายที่สุดยอดไม่มีใครเกิน และเขาจะไม่ปล่อยให้ไปไหนแล้ว... เขาคิดตั้งแต่คืนนั้น

▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼

แจจุงกลับเข้าบ้าน หลังจากส่งถุงข้าวของที่ได้จากการออกไปช็อปปิ้งให้กับสาวใช้แล้วเจ้าตัวพุ่งไปหาเขาที่ยืนจิบไวน์อยู่ที่ระเบียงห้องนอน ดึงแขนเขาแล้วก็เหวี่ยงแก้วไวน์ในมือเขาลงไปที่ชั้นล่าง ไม่เคยฉุกคิดให้เสียเวลาเลยว่าถ้าโดนหัวลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างล่างจะเป็นยังไง...ช่างมัน ลำดับต่อมาคือการจูบนายใหญ่ชองอย่างร้อนแรงราวกับแทนความคิดถึง เขาจูบตอบเช่นกัน...วงแขนแข็งแรงของเขากอดรัดตุ๊กตาแสนสวยอย่างไม่กลัวว่าจะแตกสลายคามือ พอพวกเขาเดินสะเปะสะปะกลับเข้ามาในห้อง ยุนโฮนั่งลงบนเตียงและตอนนั้นแจจุงก็เร็วมากพอที่จะล้วงเข้าไปในกางเกงนอนขายาวของเขา เล่นกับส่วนสำคัญของเขาอย่างใจกล้า แล้วก็งัดมันออกมาสู่โลกภายนอกพลางปลุกเร้าอย่างถือวิสาสะ หากแต่เจ้าของมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการกระทำแบบนั้นน่นอน 

“ฉันมีเรื่องจะขอคุณ”

“เธออยากได้อะไร”

“...คุณ....” นั่นคือคำตอบ ไม่ใช่การเรียก แจจุงแน่วแน่ ทว่ายังพูดไม่จบ “นอนกับฉัน”

“ไม่บอกฉันก็ทำอยู่แล้ว” เขาจับผมทัดหูให้ตุ๊กตาที่ชักจะน่ารักตลอดเวลาทำตัวเรื่องเยอะ อย่างน้อยก็น่ารักกว่าตอนที่กำลังฉุนเฉียวแล้วพังข้าวของทิ้งเหมือนคนบ้าก็แล้วกัน

“แก้ผ้าให้ฉัน”

“แล้วไงอีก”

“แล้วก็นอนกับฉัน...ถึงดึกดื่น” ยุนโฮได้แต่ฟัง แล้วก็ยิ้ม “ทำไม? ตอนฉันออกไปคุณคิดถึงฉันแทบคลั่งเลยไม่ใช่เหรอ”

แจจุงยังไม่เลิกนิสัยมั่นใจในตัวเองเกินขนาด และยุนโฮก็มองว่านี่คือเรื่องตลกชวนหัวที่สุดในระยะนี้ คนที่อยู่บนหน้าตักเขาหน้าแดงระเรื่อ หรี่ตา แล้วก็ไม่หยุดที่จะจู่โจมเขา... และคาดว่าอีกไม่เกินสองนาทีถ้าเขายังไม่ยอมทำตามเงื่อนไขเอาแต่ใจตัวเองพรรค์นั้นก็จะต้องถูกร้องขอให้‘ยิง’ อีกครั้งแน่ๆ 

เขายังนิ่งตามแบบฉบับของเขา และนั่นก็ทำให้ตุ๊กตาช่างยั่วหัวเสีย ก่อนที่เจ้าตัวปลดซิปกางเกงของตัวเองบ้าง 
แจจุงเป็นเหมือนโกดังเซ็กส์ ยุนโฮค้นพบด้วยตัวเองแล้วว่าเขาจะเมามันราวกับทะลุทะลวงไปได้ไม่รู้จบ ผิวขาวๆและลีลาตอบสนองอันยอดเยี่ยมจะทำให้เขาเคลิ้มไปเรื่อยจนลืมเรื่องกฏของเวลาและการดำเนินต่อ เขาบอกตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกแล้วว่าเขาสนุกและมัวเมา หลงใหล คลั่งไคล้กับการท่องโกดังเซ็กส์แห่งนี้เหลือเกิน 
ในตอนนี้...ดวงตาของเขาสะท้อนภาพตุ๊กตาแสนสวยใช้มือของตัวเองขยับรูดส่วนนั้นของพวกเขาทั้งคู่ไปพร้อมๆกัน เสียงครางของพวกเขาสอดรับกันเหมาะเจาะ และในความรู้สึกต่างก็วูบวาบรุนแรงเหมือนมีสายลมโหมพัดกองไฟให้กระพือเพิ่มทั้งอาณาเขตและความร้อน มือของตุ๊กตาที่เป็นของนายใหญ่ชองคนเดียวแล้วที่กำลังกอบกุมแกนกายร้อนผ่าวทั้งสองเอาไว้ทั้งอบอุ่นและนุ่มนวล หากลองถามเจ้าตัวที่กำลังกรี่ตาและกิดริมฝีปากร่างพลางเชิดหน้าและปลดปล่อยเสียงครางเร้าอารมณ์อยู่นั้นก็คงตอบเขาไม่ได้เช่นกันว่ามือนี้สังหารคนมากี่ศพแล้ว 
แจจุงเป็นคนอันตรายแน่นอน ยุนโฮกล้ายืนยัน... 


เขาเคยสงสัยว่าแจจุงผ่านมือใครมาบ้างแล้ว แต่เขาไม่รู้หรอกว่าคำว่า ‘ผ่านมือ’ นั้นใช้ไม่ได้กับแจจุงเลย แม้กระทั่งกับนายใหญ่เชวที่บ่อยครั้งที่สุดเจ้าตัวก็เป็นคนเริ่มก่อนตั้งแต่แรก ถ้าวันนั้นแจจุงไม่ปีนขึ้นตักนายใหญ่เชวและจู่โจมด้วยจูบร้อนๆพวกเขาสองคนก็คงจะมีแค่ความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับน้องกันมาจนถึงทุกวันนี้อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง แต่เรื่องจริงคือจากนั้นพวกเขาติดใจกันแล้วก็นอนด้วยกันเป็นครั้งคราวแต่คงจะบ่อยกว่านั้นแน่ๆถ้าหากนายใหญ่เชวไม่มีรสนิยมชอบหน้าอกโตๆของพวกผู้หญิงมากกว่าความร้อนแรงของแจจุง

ซึ่งแจจุงด่าในใจว่าเขาโง่สุดๆทุกครั้งที่เขาบอกให้แจจุงหาพวกผู้หญิงมาให้

“ฉันคิดถึงเซฟเฮาส์ของคุณ”

“ฉันว่าพรุ่งนี้จะไปค้างคืนที่นั่นพอดี”

“เอาฉันไปด้วยใช่ไหม” แจจุงถามยุนโฮขณะที่ก้มหน้าเช็ดไม้เช็ดมือตัวเองอยู่ และพอเขาเงียบก็ส่งสายตาไม่พอใจมาให้อย่างกับจะเอาเรื่อง นี่ถ้าเป็นพวกลูกน้องที่ตระกูลเชวคงกลัวตายกันหัวหด แต่นี่คือชองยุนโฮ...เขาไม่กลัว 

“เธอน่ะเหรอ”

“ใช่ บอกแล้วไงว่าฉันคือนายหญิงของคุณ และเราควรอยู่ด้วยกัน...หรือว่าคุณจะไม่พาฉันไปก็ได้นะ แต่คุณตายแน่ถ้าต้องกำหนัดจนแค่มือก็ไม่พอ....”

“ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมั่นใจขนาดนั้น”

“เพราะฉันดูออก...ตอนนี้คุณอยากกินฉันแทบบ้า แถมเมื่อกี้คุณก็ถึงเร็วกว่าครั้งไหนๆด้วย รู้ตัวไหมนายใหญ่”

“งั้นเหรอ ฉันไม่เคยสังเกต”

“แต่ฉันรู้... ฉันรู้เลยว่าศาสนาของฉันไม่มีความหมายแล้ว ฉันเลิกเชื่อในพระเจ้า...เลิกแล้วเพราะคุณ ตอนที่นอนกับทุกครั้งฉันสังเกตทุกอย่าง ฉันรู้ว่าคุณจะครางดังสุดๆเวลาที่ทุกอย่างกำลังจะจบและฉันเผลอบีบคุณแน่นๆ ...ฉันรู้ทุกอย่างนั้นแหละ อย่ามาคิดว่าฉันดีแต่นอนรอคุณไปวันๆนะ”

“ก็ดูเหมือนจะดีแค่นั้นนี่ หรือว่าไม่ใช่?”

“ฉันรู้ด้วยว่านอกจากฉันแล้วยังมีผู้ชายอีกคนที่คุณเคยนอนด้วย นักร้องคนนั้นไง...และถ้าคุณเลวติดต่อมันอีกครั้ง ฉันจะเลวกว่าโดยการฆ่ามันเสียเลย อย่าประมาทฉันเลยคุณสามี” 

โอ้....คุณสามี มาใหม่อีกแล้วแฮะ 

“สรุปว่าฉันเป็นของเธอตามที่เธอพูดอยู่ทุกวันจริงๆหรือไง”

“ใช่”

“เธอชอบพูดเหมือนจะจับฉันเคี้ยวแล้วก็กลืนอะไรอย่างนั้น มันไม่ง่ายหรอกนะสาวน้อย” 

อันที่จริงแจจุงไม่ชอบเวลาที่เขาเรียกว่าสาวน้อย ถึงสายตาเขาจะมีแต่ความเอ็นดูที่แสนจะอบอุ่นก็ตามที แต่คำว่าสาวน้อยคือการบอกว่าแจจุงคือผู้หญิง มีช่องคลอด มีมดลูก แล้วก็รอบเดือนชวนแหวะ 
ซึ่งนั่นมันห่วยแตกที่สุดในความคิดแจจุง

“ฉันจะไม่ให้โอกาสคุณหนีเลยต่างหาก ขอบอกไว้เลยนะคุณชอง ฉันร้าย”

“ฉันรู้”

“เพราะว่าฉันมองคุณมานานเหลือเกิน ที่ผ่านมาคุณก็เห็นแล้วนี่ว่าฉันฆ่าคนเพื่อคุณได้...และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้คุณมาเป็นของฉัน คุณจะได้รู้ว่าฉันบ้ารักคุณขนาดไหนในสักวันหนึ่ง”

“..............”

“สู้เขานะนายใหญ่ของฉัน...อยู่กับฉันทุกวัน แตะต้องฉันทั้งคืน แล้วคุณจะรู้ว่าที่ผ่านมาคุณเสียเวลามากที่ไม่ตามหาฉัน...แล้วคุณก็จะรู้ว่านอกจากร่างกายฉันที่ซื่อสัตย์กับคุณมันยังไม่เท่าหัวใจพังๆของฉันเลย” 

นายใหญ่ยิ้มออกมาอย่างไร้เหตุผลก่อนที่จะเหวี่ยงร่างอ้อนแอ้นนั้นลงบนเตียง และเขาเริ่มจับที่ชายเสื้อของตุ๊กตาที่ดูเหมือนว่าความมั่นใจจะไม่เคยลดละลงสักครั้งที่ได้พูดกัน เขาถอดมันออก แล้วก็ถอดกางเกงตามไป

“ให้ตายเถอะ...คุณแก้ผ้าให้ฉันจริงๆด้วย” 

แจจุงยิ้ม ดีใจจนอยากจะคว้าโทรศัพท์มือถือมาถ่ายวีดีโอ เผื่อว่าเขากำลังเมาอะไรมาแล้วจะจำสิ่งที่ทำอยู่ในขณะนี้ไม่ได้ก็จะได้เอาให้เขาดูเต็มๆตากันไปเลยว่าเขา.....กำลังจูบจนปากแจจุงบวมเจ่อเป็นประจำ และในตอนนี้เขาไล่จูบลงต่ำไปเรื่อยๆ จากปากมันไปถึงต้นขาแล้ว แล้วเขาจะต้องชื่นชมตัวเองแน่ๆว่าตอนที่เขากำลังฟัดรอยสักที่ต้นขาของแจจุงอยู่นี่เขาช่าง ‘เซ็กซี่’ อย่าบอกใคร 
ตุ๊กตาร้ายกาจอยากเรียกร้องให้เขาถอดกางเกง อยากเห็นกล้ามเนื้อที่ขาของเขาอีก... ภาพความหนั่นแน่นของเขามันช่างติดตายิ่งกว่าภาพไหนๆ รูปร่างเขากำยำล่ำสัน เขาเป็นพ่อพันธ์ที่ดีได้แน่ๆ แต่ขอย้ำอีกครั้ง...เขาจะไม่มีทางมีลูกกับใคร ไม่ว่านังนั่นจะเป็นนางฟ้านางสวรรค์มาจากไหนก็ตาม หน้าอกของเขาแข็งตึงมากขึ้นไปอีก เพราะเขามีอารมณ์อยู่ยอดสีช็อคโกแล๊ตที่น่ากินสุดๆนั่นก็เลยแข็งเป็นไต แจจุงใช้เท้าเขี่ยเล่น ที่ข้อเท้าขวานั่นมีสร้อยเพชรที่เขาซื้อมาและใส่ให้ตอนที่กำลังเพลินกับเลข69อยู่ แล้วพอแกล้งเขาแล้วเขาก็มีปฏิกิริยาตอบรับเลย


ดูสิ เขาครางฮือ...มุดหัวอยู่ตรงหว่างขาของแจจุงแล้วลูบไล้ไล่จูบอย่างบ้าคลั่ง 
นี่แหละถูกใจ... แจจุงค้นพบในนาทีนี้ว่าบางทีสำหรับแจจุงแล้วกำแพงสูงใหญ่ที่เขามีอยู่มันช่างอ่อนแอต่างกับลำปืนของเขาจริงๆให้ตายเถอะ


เวลานี้แหละ
โอ...มุดอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ แล้วก็หลงฉัน หลงรักฉันเข้าไปสิ นายใหญ่ 



เขาพูดว่าเขาจะไม่ทำ เขาออกปาก และถึงขั้นหัวเราะเยาะเวลาแจจุงร้องขอ... แต่ปากของเขากำลังทำหน้าที่ได้อย่างสุดยอด และจำเป็นเหลือเกินที่จะต้องอธิบายต่อว่าสุดยอดเกินคาด บางทีผู้ชายคนนี้อาจจะมาจากดาวอังคาร...มนุษย์ที่โน่นอาจจะกำลังอยู่ในช่วงเร่งผลิตประชากรในช่วงที่ดาวโลกกำลังจะพินาศก็เป็นได้เขาถึงได้สุดยอดบ้าบอได้ขนาดนี้ 

ศาสดาชองผู้แข็งแกร่งเอ๋ย ไม่ว่ากำแพงของคุณจะยังแข็งแรงและสูงแค่ไหนก็เถอะ...ฉันจะไม่ปีนข้ามไปแล้วเพราะมันช่างเสียเวลาเหลือเกิน อีกอย่างคือเพราะตุ๊กตาแสนสวยทุบมันจนพังทลายแล้วไปแล้วต่างหาก 

ฟังฉันดีๆ ไม่ว่าคุณจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม...

คุณเสร็จฉัน...


รูปหล่อจูบที่คอของตุ๊กตา เขาซ้อนมือไว้ตรงท้ายทอยแล้วดันให้แจจุงแหงนหน้าขึ้นเพื่อที่จะจูบและกัดที่ผิวเนื้อขาวๆ แจจุงอดไม่ได้ปล่อยให้เสียงครางหลุดออกมาตามธรรมชาติ เขาตัวอ่อนอ้อนแอ้นยิ่งกว่าเดิมเวลาที่ถูกชองยุนโฮลูบที่สีข้างแล้วก็จูบ เปล่า...มันไม่ใช่ความจั๊กจี๋ แต่ใครไม่ลองก็ไม่รู้หรอกว่ายุนโฮเป็นชายโฉดที่มีมุมอ่อนโยนอยู่เล็กๆเหมือนกัน เวลาเขาจูบ ริมฝีปากของเขาที่สัมผัสกับผิวเนื้อจะบางเบาราวกับขนนก มันไม่หวือหวา ไม่ร้อนแรง แต่เมื่อเขาจูบครั้งหนึ่งใครก็จะต้องเรียกร้องอีกหลายๆครั้ง ยุนโฮรู้ดีจุดอ่อนของแจจุงอยู่สีข้าง ตรงแผลเป็นที่โดนกระสุนถากตอนอายุยี่สิบ มันมาจากการผู้หญิงของนายใหญ่เชวคนหนึ่งบ้าคลั่งและเอาปืนมายิงแจจุงกลางถนน หล่อนโง่ เพราะถ้าหล่อนฉลาดก็คงจะไปหัดยิงให้แม่นๆก่อนที่จะมายิงคนอย่างแจจุง เพราะต่อให้เขาไม่ยิงกลับเดี๋ยวนั้นเขาก็จะตีหน้าเศร้าให้การกับตำรวจจนกลายเป็นนางฟ้าของทั้งสน. แต่เมื่อยุนโฮพรมจูบนุ่มๆอยู่แบบนี้... แจจุงเข้าใจว่าปีกตัวเองคงจะงอกออกมาจากหลังบ้าง แล้วก็จะลอยหวือขึ้นจากเตียง ให้เขาไขว่คว้าแจจุงกลับมานอนทอดร่างให้เขาอยู่เหมือนเดิม 

“อา....ให้ตายสิ......พระเจ้า...คุณนี่มัน.....” มีเหงื่อเกาะพราวอยู่ที่ใบหน้าของตุ๊กตาแสนสวย เจ้าตัวหอบหายใจหลังจากเพิ่งวิ่งมาถึงเส้นชัย แล้วก็แทบอยากจะโถมตัวกอดชายหนุ่มเจ้าของตระกูลชองคนนี้เสียจริงเวลาที่เขาทำหน้าหล่อๆแบบนั้นใส่กันตอนที่เขาใช่หลังมือปาดความเลอะเทอะสีขุ่นออกจากแก้มของเขา

“ไหนว่าไม่เชื่อพระเจ้าแล้วไง”

“ไม่...ฉันไม่หมายถึงพระเจ้าที่ไหน” แจจุงมองตายุนโฮ หวานเยิ้ม ไม่แน่ใจว่ายุนโฮรับรู้หรือเปล่าว่ามันมีแต่ความรักที่มากจนหัวใจแทบกระอัก “ฉันเรียกคุณต่างหาก”

“คิมแจจุง”

“หือ”

“อย่าให้ฉันรู้ว่าเธอบ้าผู้ชายคนอื่นเท่ากับที่เธอเป็นกับฉัน”

“ทำไม”

“เพราะฉันเริ่มไม่คิดว่าเธอควรมีพระเจ้าหลายองค์...”

“ให้ตาย...คุณกินอะไรมาหรือไง ทำไมถึงพูดจาแบบนี้กับฉัน... พูดมาสิว่าคุณตอแหล”

แจจุงนั่นแหละที่กำลังตอแหล รู้ทั้งรู้แล้วว่าตอนนี้ตนเป็นเหมือนข้าวเหมือนน้ำของชองยุนโฮไปแล้ว ซึ่งนั่นแปลได้ง่ายๆว่า เขาอดตายแน่ๆถ้าไม่มีแจจุง ทุกวันนี้เขามักจะโหยหิว และ กินเกลี้ยง ทุกครั้งที่ได้กิน

“เปล่า มันเป็นเพราะเธอคือสมบัติของฉันต่างหาก เธอไม่ควรคลั่งใครเท่าที่คลั่งฉันรู้ไหม”

“ฉันไม่เคยอยู่แล้ว...แต่บอกฉันก่อนได้ไหมว่าคุณไม่เคยวางแผนฆ่าฉัน ครั้งที่แล้วเหมือนคุณกระแทกไปถึงกระเพาะอะหาร ฉันกลัวว่าคืนนี้จะตายก่อนได้ ‘ป็อป’ ในซิคแพคของคุณ” 

เขามองตาแจจุงก็รู้เลยว่าเจ้าตัวพูดจริงๆ ดูเหมือนจะน่ารักมากในสายตาเขา 
ทีนี้จะระเบิดเวลาหรือว่าอะไรเขาจะช่างแม่ง! ในเมื่อ คิมแจจุงอยู่ตรงนี้ อยู่กับเขา ต่อให้จู่ๆจะระเบิดตู้มแล้วพินาศไปพร้อมกันกับเขาช่างเถอะ 

คนอย่างพวกเราควรตายพร้อมๆกัน ...โลกจะได้รู้ว่าปรัชญาและอุดมคติบ้าๆนั่นมันกินไม่ได้ ไม่ เคย ได้!

▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼

“ก่อนเธอกลับมาถึง คุณแม่บ้านโจมาหาฉัน”

“ป้าแกคงเกลียดที่ฉันบอกว่าน้ำผักปั่นของแกรสชาติห่วยแตก”

“เขาฝากข้อความถึงเธอ...บอกว่าวันนี้มีผลไม้ปั่นใส่นมถั่วเหลือง การันตีด้วยว่านายหญิงต้องชอบแน่นอน”

“แกพูดแบบนี้ตั้งแต่น้ำผักน่าแขยงนั่นแล้ว พอแกให้พอสักทีเถอะยุนโฮ...ไม่ต้องเอาอะไรมาบำรุงสุขภาพฉันหรอก ฉันไม่ได้ตายง่ายขนาดนั้น”

“ปล่อยแกไปเถอะ” ชายหนุ่มเอียงคอ จูบปลายคางของตุ๊กตาแสนสวยอย่างแผ่วเบา “แกคงได้ยินเธอร้องทุกวันจนอดห่วงไม่ได้น่ะ”

“แกทำเหมือนฉันเป็นผู้หญิง ฉันไม่ชอบ”

“ก็เธอคือนายหญิง...”

“แต่ฉันเป็นผู้ชาย!”

“ใช่ ผู้ชาย แถมน่ารักเสียด้วย แต่ถึงยังไงเธอก็คือนายหญิงตระกูลชอง...”

“นั่นฉันรู้ตั้งแต่ที่สนามบินเจเอฟเคแล้วว่าฉันคือนายหญิงตระกูลชอง แน่นอน”

“มั่นใจมากอีกแล้ว”

พอเขาชม แจจุงที่นอนทับอยู่บนตัวเขาโดยที่มีวงแขนแกร่งๆกอดไว้ไม่ให้ตกลงไปอยู่แล้วก็เลยบิดสะโพก แล้วขยับขึ้นๆลงตรงกลางกายเขาอย่างไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว ปากส่งเสียงครางสร้างอารมณ์ให้เขาอย่างยั่วเย้าหากเจ้าตัวเองก็ระลึกได้ดีว่าถ้าสุดยอดผู้ชายที่ตนนอนทับอยู่นี้ไม่ใช่ชองยุนโฮก็อาจจะถูกกินจนไม่เหลือแน่ๆ คนอย่างยุนโฮ...กว่าจะไว้ใจ กว่าจะลงทุน จะต้องรอให้สายตาอันหลักแหลมของเขาเล็งเห็นอะไรบางอย่างเสียก่อน และหลังจากนั้น เขาก็จะตะครุบเอาไว้แล้วสิ่งนั้นจะไม่เคยหลุดมือเขาเลย

เขาคือนายใหญ่ คือบอสชองยุนโฮ คนที่มีลูกน้องตามเป็นพรวน พวกนั้นรองมือรองเท้าและตายเพื่อเข้าได้เมื่อถึงคราว เขามีบารมี หล่อเหลาเหมือนเทพ... หุ่นเขาเชิญชวน ขนหน้าแข้งของเขาก็เร้าอารมณ์ บอกกี่ครั้งแล้วนะว่าเขาสั่นประสาทของตุ๊กตาแสนสวยที่ชื่อคิมแจจุงอย่างรุนแรงจนแทบคลั่ง แม้เวลาที่เขาไล้นิ้วมือไปตามแนวกระดูกสันหลังก็เหมือนส่งกระแสไฟฟ้าเข้ามาด้วย เป็นใครก็ต้องหยุดแน่ๆ...แน่นอนว่าต้องนิ่งไปเลยเมื่อสัมผัสแผ่วเบาของเขาทำโลกของคุณ แ ต ก 
เขาทำลายมันทิ้งด้วยเสน่ห์ความเป็นชายของเขา แล้วก็ฉุดใครต่อใครที่เขาทำแบบนี้ให้เข้าไปในโลกใหม่ที่จะมีแต่มัวเมา ใครก็ตามก็ต้องอยากที่อยู่กับเขา กินและนอนกับเขา เป็นหนึ่งเดียวกันกับเขา และทำทุกอย่างจนดูยิ่งกว่าเอาตัวเองใส่พานถวายให้เขา ทุกคนจะกลายเป็นโสเภณีต่ำต้อยที่ยอมพลีกายให้ผู้ชายคนนี้โดยไม่สนอะไรแม้ว่าฝนจะตกหรือฟ้าจะผ่า เขาจะทำให้ใครต่อใครเป็นบ้า คลั่งในรูปร่างหน้าตา บุคลิก และรสรักของเขา


แจจุงเป็นอยู่...... เสมอ

END

                        + extra





“ใครขัดจังหวะวะ!?” นายใหญ่หัวเสีย เขาดึงบุหรี่ออกจากปากแล้วสบถออกมาทันทีที่ถูกฉุดขึ้นจากความคับแน่นที่เขาหลงใหล ใครกันบังอาจมาเคาะประตูห้องในตอนที่กำลังเข้าได้เข้าเข็มแบบนี้ และถึงเขาจะถามออกไปแล้วก็รอคำตอบนิ่ง แจจุงที่เป็นฝ่ายคุมเกมก็ไม่เคยหยุดเคลื่อนไหวเลย 
ร่างแบบบางขยับตัวเป็นคลื่น ส่วนลึกของพวกเขาสัมผัสกันอย่างเชื่องช้าจนทำต้องเผลอกลั้นหายใจด้วยความลุ้นหรืออะไรสักอย่าง ที่แน่ๆ แจจุงยิ้มออกมาในตอนที่เห็นเขาอารมณ์เสีย แล้วก็เป็นคนตะโกนถามออกไป 

“ใครเหรอ?”

“ดิฉันเองค่ะ แม่บ้านคิม” ประตูไม้สีเข้มถูกแง้มออกเล็กน้องไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือด้วยซ้ำ ก็แค่เปิดให้เสียงเดินทางออกไปได้เท่านั้น 

“ฉันลงนะ?” ตุ๊กตาถามนายใหญ่เบาๆ แล้วเขาก็ส่ายหน้าเป็นการบอกว่า ไม่อนุญาต ซึ่งแจจุงรู้อยู่แล้ว ก็ถามไปอย่างนั้นเอง 

“มีอะไร?”

“คุณแม่บ้านโจให้ดิฉันมาเรียนถามนายหญิงว่าวันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ”

“นี่เธอ....”

“ไม่!”

“แต่คุณแม่บ้านโจเกรงว่าอาหารจะไม่ถูกใจนายหญิงอีก...”

“ฉันคงจะกินนายใหญ่ของพวกเธออีกนาน เดี๋ยวหิวก็ลงไปกินเองนั่นแหละ ทำอะไรให้ฉันกินก็ได้ ไม่ต้องคิดเยอะ”

“ค...ค่ะ”

“เข้าใจแล้วก็รีบปิดประตูสิ! นายใหญ่ไม่ชอบ”

“ค่ะ” 

ประตูไม้บานนั้นถูกปิดดังเดิมแล้วตอนนั้นเองที่แจจุงหยุด 

“เห็นไหมว่าป้าแกชอบทำเหมือนฉันเป็นพวกคุณหนูโง่ๆที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากเต้นบัลเล่ต์และดีดเปียโนไปวันๆ”

“ช่างเขาเถอะน่า”

“โอว....ฉันจะบ่นต่อแน่ๆถ้าคุณไม่ทำอะไรกับข้างในของฉันแบบนี้...พระเจ้า.....” แจจุงเกาะไหล่นายใหญ่ผู้งามสง่าพลางจิกเล็บลงไปอย่างไม่เกรงใจเลยเมื่อตัวตนของเขากำลังอาละวาดอยู่กับภายในของแจจุง ...มากกว่าทุกครั้ง

“มันอลังการ...ใช่ไหม?”

Happy ending

▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼


TALK

ตอนจบมาแล้ววว
Happy ending สุดๆเนาะ ไม่สามารถจะแฮปปี้ไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว 
ถ้ายังสงสัยว่าสรุปเขารักกันไหมก็ให้พิจารณากันเอาเองเนาะว่าคนอย่างนายใหญ่ยุนโฮ...เขาจะยอมให้ใครไม่รู้อยู่ในบ้านแล้วก็ตั้งให้เป็นนายหญิงง่ายๆมั้ย?

แน่นอน...ถ้าสังเกต ฟิคเรื่องนี้ตัวละครไม่เคยบอกรักกันเลย 
บางทีพวกเขาก็อาจจะแค่หลงกันมากจนขาดใครคนใดคนหนึ่งไปไม่ได้ก็ได้
แต่นั่นคือความเป็นเขาสองคนตามที่บีดิวคิดไว้ตั้งแต่ตอนแรกว่าจะเขียน 
เพราะถ้ามันจบที่พวกเขาบอกรักกันและเดินทางสู่ทางสีขาวกันมันก็คงเรียกไม่ได้เนาะว่าเป็นโปรเจคพิเศษรับการคัมแบ็ค
แหม... มันต้องแหวกแนวหน่อยสิเนาะ
^________^

บอกตรงๆว่าฟิตมากจริงๆสำหรับเรื่องนี้ ไม่รู้ทำไม 
แต่จริงๆแล้วแรงบันดาลใจที่มีอยู่มันไม่เคยหายเลยสำหรับเรื่องนี้ 
กลัวว่าถ้าทิ้งไปทำอย่างอื่นแล้วกลับมาเขียนอีกทีแรงบันดาลใจที่พูดถึงนั้นมันจะหายไปเองโดยอัตโนมัติ
และทำให้โทนเรื่องเปลี่ยนไปเนาะ ซึ่งมันจะน่าเสียดายมาก คิดว่าทุกคนก็คงผิดหวังแน่ๆถ้าเป็นอย่างนั้น 

สุดท้ายนี้ทอล์คมายืดยาวก็คงจะต้องขอบคุณทุกคนอีกครั้งค่ะ
ที่เข้ามาอ่าน คอมเม้น และหลงรักเรื่องนี้ 
บีดิวจะตั้งใจเขียนงานของเราที่ทุกคนชอบต่อไปค่ะ

ทวีตเม้ามอยก๋ากั่นฟาดฟันยิงปืนที่ #catchmechungyunho นะจ๊ะ 



i3e-dwz



▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼▲▼